Czy praca artysty kiedykolwiek naprawdę się kończy? Wystawa „Świadectwo pracy” Janusza Bałdygi podejmuje pytania o granice twórczości i o to, czy możliwe jest porzucenie roli artysty, jeśli sztuka była sposobem życia przez dziesięciolecia. Bałdyga – jeden z kluczowych polskich performerów – konfrontuje w niej ulotność działania z trwałością jego śladów.
Uprawianie sztuki performansu to nieustanne przekraczanie granic: czasu, materii i samego siebie. W praktyce Bałdygi moment działania jest równie istotny jak to, co po nim pozostaje. Jego prace sytuują się pomiędzy efemerycznością performansu a materialnością obiektu, który po działaniu zostaje – jako ślad, napięcie, zapis gestu.
Na wystawie w Galerii Labirynt prezentowany jest wybór nowych realizacji artysty oraz kilka prac z wcześniejszych lat. Łączy je wspólne pojęcie „obiektów performans” – form, których istnienie jest nierozerwalnie związane z ciałem i działaniem performera. To obiekty, które przechowują w sobie energię działania, a jednocześnie domagają się aktywnego odczytania ze strony publiczności.
W przestrzeni galerii bieg zdarzeń zdają się dyktować same prace. Bałdyga, a także widzowie, stają się świadkami ich obecności, potencjalności i napięć, które generują. W „Świadectwie pracy” artysta pokazuje, że performans nie kończy się wraz z zakończeniem działania – trwa w materialnych pozostałościach, które nadal pracują, prowokują i zadają pytania.
Janusz Bałdyga (ur. 1954 w Lublinie); w latach 1974-79 studiował w ASP na Wydziale Malarstwa w Warszawie. Dyplom uzyskał w 1979 w pracowni prof. Stefana Gierowskiego. Brał udział w licznych wystawach, sympozjach i manifestacjach artystycznych w kraju oraz za granicą.
Janusz Bałdyga zajmuje się przede wszystkim obiektem i działaniami typu performans. Przez wiele lat wypracował swój oryginalny sposób/charakter tych wypowiedzi artystycznych, w których konsekwentnie redukuje język i środki artykulacji, kreatywnie wykorzystując proste elementy tj. deska, gwoździe, linki, woda, tkanina, szkło i tworzy z nich elementarne struktury – linię, okrąg, prostokąt, punkt. Bałdyga posługuje się pojęciem „miejsca znaczone”, w których ogromne znaczenie ma wyczucie przestrzeni i jej uwarunkowań oraz dynamika, jaką wnosi w nią obecność człowieka. Ciało artysty staje się również elementem konstrukcyjnym, narzędziem opisania przestrzeni, świadectwem zmagania się z materią. Prace performatywne Bałdygi w dużym stopniu nasuwają poczucie wciągania widza w przestrzeń i przebieg rytuału.
Kurator: Jacek Sosnowski
Zdjęcie u góry: Janusz Bałdyga, Proste czynności , kadry z wideo