A gentle kiss on a double forehead scala prace z ostatnich siedmiu lat praktyki artystycznej Jana Baszaka, koncentrując się wokół skóry jako materiału oraz figury oddzielonej od ciała, niosącej pamięć i ślady zużycia. Skóra funkcjonuje tu jako archiwalny zapis, ale także jako obiekt uwagi, który intensyfikuje doświadczenie fragmentu. Rzeźby zwierząt Baszak zszywa z materiałów odzyskanych. Gęsto połączone tekstylia otwierają skojarzenia z raną, futrem i skórą oderwaną od przypisanego im porządku. Ta liryczna figuracja pozwala wyłonić perspektywę ofiary jako jedną z pozycji wytwarzanych przez ekspozycję.
Wystawa operuje koncepcją fetyszu rozumianego jako element, który nagle zyskuje nadmiarowe znaczenie i skupia uwagę jako coś ważniejszego niż zazwyczaj. W tej perspektywie prace budują napięcie między tym, co widzialne, a tym, czego nie można już odzyskać. Fetysz sprawia, że brak staje się czymś materialnym, przesuwa pragnienie z osoby na obiekt i zadaje pytanie o możliwość etycznej relacji wobec tego, co jest jedynie pozostałością. Czy uwaga skierowana na martwą skórę jest jeszcze formą otwarcia, czy raczej zamknięciem w obiegu własnego pragnienia?
Podwójne czoło zawarte w tytule wystawy sugeruje obraz maski nałożonej na twarz. Zwierzęce głowy w praktyce Baszaka pozwalają zarówno na maskaradowe ukrywanie i straszenie, a jednocześnie działają jako narzędzie jednoczącej przemiany. W rezultacie nie jest jasne, czy mamy do czynienia z ciałem, jego częścią czy z kostiumem. Tytułowy motyw znajduje dodatkowe echo w jednej z prac przedstawiającej małego cielaka z dwiema głowami, który w rzeczywistości hodowlanej pojawia się jako ciało niepożądane i skazane na szybką śmierć. Wspomniany delikatny pocałunek kieruje uwagę na fragment, który zatrzymuje spojrzenie i wyłącza je z porządku całości.
Jan Baszak – artysta wizualny tworzący w obszarze rzeźby, instalacji, scenografii, tkaniny artystycznej oraz praktyki badawczej. Mieszka i pracuje między Szczecinem, Warszawą a Berlinem. Jego twórczość sytuuje się na przecięciu intymności i melancholii. W swoich pracach wykorzystuje postludzkie i odzwierzęce materiały oraz stare tekstylia, odwołując się do teorii queer, posthumanizmu, postnatury oraz sprawczości materii. W praktyce artystycznej bada złożone relacje między ludźmi a istotami nieludzkimi, eksplorując mistykę międzygatunkowej wymiany spojrzeń. Kreśli modele wspólnot opartych na zasadach halloweenowego egalitaryzmu, stanowiących przestrzeń dla niebinarnego i pozalinearnego myślenia. Tworzy wielowarstwowe instalacje rzeźbiarskie oscylujące wokół fantazji, afirmacji dziwności oraz abiektu. Reprezentowany przez galerię Whoispola.
Kamil Mizgała – kurator i badacz sztuki, mieszka i pracuje w Warszawie. Jego praktyka obejmuje badania artystyczne, eksperymentalny research oraz procesy kreacji wystawy. Tworzy projekty oparte na nadpisywaniu rzeczywistości, podkreślając znaczenie kontekstu, w którym powstają. Interesują go choreografie selekcji wyrastające z osobistego archiwum doświadczeń. Absolwent Uniwersytetu Artystycznego im. Magdaleny Abakanowicz w Poznaniu, z którym obecnie jest związany, oraz Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu. Współpracował między innymi z galeriami Wschód, Whoispola i Promocyjną w Warszawie, Galerią Max Mayer w Berlinie, Centralnym Muzeum Włókiennictwa w Łodzi, Galerią Labirynt w Lublinie, CSW „Znaki Czasu” w Toruniu, MOS Gorzów Wielkopolski, Warsaw Gallery Weekend, Constellations Warsaw oraz CK Zamek w Poznaniu, w którym razem z Jagną Domżalską kuratorował Program Rezydencji Artystycznych. Członek Międzynarodowego Stowarzyszenia Krytyków Sztuki AICA.
Wystawa odbywa się równolegle do Międzynarodowej Wystawy Skóroplastycznej (zespół kuratorski: Tomek Pawłowski-Jarmołajew, Romuald Demidenko), prezentowanej w BGSW na słupskim Podgrodziu i w Ustce.
Kurator: Kamil Mizgała
Fotografia u góry: Jan Baszak, Dwugłowe Ciele, 2025, fot. Bartosz Górka.