Izabela Wowczko bada władzę wpisaną w płeć poprzez materialne, symboliczne i polityczne tekstury oraz ich relacje z ciałem. Z wykształcenia i zawodu ekonomistka, wnosi do swojej twórczości głęboką świadomość systemów strukturalnych – ekonomicznych, społecznych i ideologicznych – oraz tego, jak odciskają się one na powierzchni ludzkiego ciała. Pracując przede wszystkim z ciekłym lateksem, tworzy obiekty, które nie są jedynie przedstawieniami czy substytutami ciała, lecz samodzielnymi, intensywnymi miejscami spotkania – porowatymi skórami, przez które władza przenika, jest negocjowana i odgrywana, taktycznie i psychologicznie zarazem. Jej realizacje to akty sprzeciwu wobec patriarchalnej optyki, bunt przeciwko zawłaszczeniu, narzucaniu i dominacji.
W jej pracach skóra powraca jako motyw przewodni – powierzchnia, bariera i strefa kontaktu – metafora i granica, w której „ja” spotyka się ze światem; przestrzeń kruchości i oporu, intymności i autorefleksji. Dla Wowczko to także narzędzie konceptualne, które podważa sztywne podziały między podmiotem a przedmiotem, dominacją a uległością.