Ireneusz Kojło i Jolanta Wołocznik tworzą w odmiennych mediach. Jolanta Wołocznik poprzez rzeźbę koncentruje się na ludzkim ciele, jego geście, napięciu i emocji. Uproszczone, ekspresyjne figury przyjmują pozycje przywodzące na myśl formy i ruchy znane ze świata zwierząt, ujawniając pierwotną, intuicyjną więź człowieka z naturą. Ireneusz Kojło w swoich obrazach wykorzystuje z kolei zbliżenie i zmianę skali, dzięki którym pozornie zwyczajne motywy – trawy, owady, zwierzęta czy elementy pejzażu – zyskują nowy, nieoczywisty i niekiedy monumentalny wymiar. Jego malarstwo, z pozoru realistyczne, staje się próbą wydobycia z codzienności tego, co zwykle pozostaje niezauważone.
Dialog rzeźby i malarstwa prowadzi do pytania o to, jak wiele z natury nadal pozostaje w człowieku. Wystawa przypomina, że natura nie jest wyłącznie przestrzenią znajdującą się poza nami – sami pozostajemy jej częścią, nawet jeśli na co dzień o tej więzi zapominamy.
Ireneusz Kojło – urodził się w 1966 roku w Hajnówce. Studiował na Wydziale Grafiki Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. W 1990 roku uzyskał dyplom z plakatu, z aneksem z malarstwa w pracowni prof. Teresy Pągowskiej. W tym samym roku został laureatem II nagrody w konkursie Musée 2000 Grand Concours Internationale de Peinture w Luksemburgu. Swoje prace prezentował na wystawach indywidualnych i zbiorowych w Polsce i za granicą, m.in. w Galerii Promocyjnej, Galerii Dziekanka, Galerii Arsenał BWA w Białymstoku, Muzeum Narodowym w Warszawie, Galerii Test, Galerii Milano oraz Galerii KRKA w Lublanie. W jego twórczości ważne miejsce zajmuje malarstwo inspirowane naturą, pejzażem oraz światem zwierząt i roślin. Precyzyjny sposób obrazowania, zbliżenia i zmiana skali pozwalają mu wydobywać z codziennych motywów ich nieoczywisty, często poetycki wymiar.
Jolanta Wołocznik – warszawska artystka. W latach 1974-79 studiowała na Wydziale Rzeźby Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie w pracowniach profesorów Stanisława Słoniny oraz Jerzego Jarnuszkiewicza i jego ówczesnego asystenta, Grzegorza Kowalskiego, uczestniczyła też w zajęciach prof. Oskara Hansena. Dyplom z wyróżnieniem dziekańskim zrobiła pod kierunkiem prof. Zofii Demkowskiej w Pracowni Małych Form Rzeźbiarskich i Medalierstwa. Po studiach zajęła się tworzeniem form rzeźbiarskich pełnych i ekspresyjnych, ale nadal małych, w kamieniu i ceramice. Zajmowała się także malarstwem. W końcu lat 80. skupiła się na rzeźbie, początkowo w papier-mache, a podczas pobytów twórczych w Orońsku również w ceramice, potem zaś w kamieniu. Wypowiadała się także poprzez film animowany, rozumiany głównie jako ruchome obrazy bez wyraźnej fabuły czy scenariusza. W 2001 r. otrzymała III Nagrodę „Cepelii” w konkursie „Pamiątka z Polski”. Od 2005 r. prywatnie kontynuuje coroczne pobyty twórcze w orońskim Centrum Rzeźby Polskiej.
kuratorka: Anna Hlebowicz
Zdjęcie u góry: Ireneusz Kojło, „Trawa 35”, 2024