Henryk Laskowski. Szukając własnego cienia, mrużę oczy

Henryk Laskowski ur. W 1951 roku. Studiował na PWSSP (obecnie UAP) w Poznaniu na Wydziale Malarstwa, Grafiki i Rzeźby. Zajmuje się malarstwem. Brał udział w ponad 40 wystawach indywidualnych i zbiorowych w kraju oraz za granicą, między innymi w Warszawie, Chorzowie, Bydgoszczy, Wrocławiu, Szczecinie, Paryżu, Barcelonie, Stuttgarcie, Tokio, Helsinkach. Otaczającą rzeczywistość opisuje, posługując się językiem poetyckiej metafory. W jego pracach znaleźć można odniesienia do sztuki pop-artu, realizmu metaforycznego czy surrealizmu.

Prezentowane prace Henryka Laskowskiego, wybrane z cykli ,,Stan zapalny’’ oraz ,,Rzeczywistość złudzeń’’, nie tworzą spokojnej opowieści. Zamiast tego układają się w pole napięć, w którym ciało, percepcja i pamięć podlegają nieustannej destabilizacji. Malarstwo zdaje się reagować jak organizm – pulsuje, ulega przeciążeniom, ujawnia ślady wewnętrznych tarć. Kolor nie jest tu wyłącznie środkiem wyrazu, lecz symptomem: zagęszcza się, rozpada, czasem niemal razi swoją intensywnością. Kompozycje sprawiają wrażenie niedomkniętych, jakby zatrzymanych w momencie eskalacji, pozostawiających widza w doświadczeniu tu teraz.

Wybrane obrazy z cyklu ,,Rzeczywistość złudzeń’’ przesuwają akcent z doświadczenia cielesnego na problem widzenia. Operują iluzją, ale nie po to, by oszukać oko – raczej, by ujawnić jego ograniczenia. Formy wyłaniają się i znikają, figury balansują na granicy rozpoznawalności. W zestawieniu obu cykli ujawnia się istotna oś malarstwa Henryka Laskowskiego: relacja między tym, co wewnętrzne i zewnętrzne, między doświadczeniem a jego wizualnym śladem. Obrazy można czytać jako eksplozję tego, co ukryte, ale też jako próbę uchwycenia chwili, w której staje się ono ulotne. Z drugiej strony są także ważnym głosem wobec otaczającej nas rzeczywistości.
Malarstwo Laskowskiego nie oferuje stabilnych punktów odniesienia. Zamiast tego proponuje widzowi sytuację niepewności – stan, w którym patrzenie staje się procesem negocjacji. To właśnie w tej niejednoznaczności ujawnia się jego siła: prace nie tyle przedstawiają rzeczywistość, ile ją rozszczelniają, odsłaniając jej pęknięcia i przesunięcia, ale też ukazując oazy spokoju i ulotny komfort chwili. Być może najważniejsze pytanie, jakie stawiają, nie dotyczy tego, co widzimy, lecz tego, jak je widzimy – i co dzieje się w momencie, gdy ta pozorna pewność zaczyna się chwiać w świecie pełnym niepewności i niestabilności. Te obrazy są głosem w dyskusji o tym, że jedynym pewnikiem w życiu jest zmiana.
                                                                                                                                   Aleksandra Antolak