One man’s trash is another man’s treasure
Świat, który znamy, każdego dnia stawia nas przed niekończącymi się możliwościami wyboru. Konsumpcja wyznacza ruch naszego życia, pozwalając nam swobodnie przebierać pośród ogromu rzeczy, relacji, doświadczeń i tożsamości. Przedmioty mnożą się wokół nas często szybciej, niż możemy nad nimi zapanować, tworząc labirynt pudełek, zużytych flakonów i nieodpakowanych twarzy, które czekają, aż zostaną przez nas założone. Tożsamość staje się takim samym produktem, jak to, co odnajdujemy na sklepowych półkach.
Gdzie przebiega granica pomiędzy zwyczajną konsumpcją a nadmiarem? Czym różni się kolekcjoner od zbieracza? Jakie znaczenie rzeczywiście mają nasze przedmioty? Kim jestem ja pośród moich rzeczy? To zaledwie część pytań, które towarzyszą wystawie Heleny Parys. Trip slip hazard to podróż przez labirynt malutkich skarbów i śladów codziennego życia. Piętrzące się góry przedmiotów, czy błyskotki odnalezione pośród rzeczy niechcianych przeplatają się z autoportretami w formie obrazu i rzeźby. Życie pośród przedmiotów staje się tak inicjatorem procesu twórczego, jak i jego główną siłą napędową, domagając się różnorakiej formy, która pozwala oddać jego niekonsekwencję, niejednorodność i (nad)zwyczajność. To, co przez innych odrzucone, nabiera zupełnie szerszego znaczenia. Przedmiot domaga się nadania mu nowego oblicza. Rzeczy stają się punktem wyjścia dla rozważań nad naszą tożsamością. Konfrontują nas z pytaniem, która strona rzeczywiście jest organizatorem znaczenia i egzystencji: my, czy to, co gromadzimy?
Artystka swobodnie posługuje się formą, łącząc metody i materiały właściwe dla sztuki wysokiej z przedmiotami codziennego użytku. Widz konfrontowany jest z pozorną niejednorodnością formy, która scalona zostaje poprzez osobę Parys. Artystka bierze swój wizerunek na warsztat, wplatając go w kolekcję przedmiotów życia codziennego, tworząc strukturę rzeczywistości zamieszkiwanej przez jednostkę i rzeczy – strukturę wzajemnie się przekształcającą. Granica między tym, co powszechne, a tym, co zarezerwowane dla sztuki wysokiej, zostaje zatarta, tworząc obraz rzeczywistości wymykającej się prostej hierarchizacji, prowadząc odbiorcę w stronę refleksji wyrywającej się jednoznacznej kategoryzacji. Twórczość Parys splata się z jej otoczeniem, tworząc ślad współoddziaływania przestrzeni i artysty, wprowadzając widza w środek życia-tworzenia.
Tekst: Anna Stelmach
kuratorka i kurator wystawy: Agnieszka Gołębiewska i Mariusz Horanin
Zdjęcie u góry: Helena Parys, Prada Robot Keychain, 2026