Historia znajomości zapisana w kolorach. Księżyc, który przyciąga wzrok właśnie dlatego, że jest tak mały – w „Edenie” Grzegorz Wełnicki szuka obrazów dla tego, co trudno sfotografować. I tworzy projekt skrajnie autorski. Wystawa jego prac – nowych, fotograficznych abstrakcji – 2 grudnia 2026 w Instytucie Fotografii Fort.
Eden ma adres. Tak nazywa się hotel, w którym Wełnicki zatrzymywał się w drodze na włoską wyspę Ventotene. Nazwa obiecuje wieczny raj, ale hotel jest przecież tylko przystankiem. Ten tymczasowy adres zainspirował do stworzenia opowieści o ludziach, z którymi przez pewien czas dzielimy życie, o zakochaniach, przyjaźniach i rozstaniach. O tym, jak długo trwa spotkanie, kiedy fizycznie już się skończyło.
Znany z precyzyjnych portretów i fotografii dokumentalnych – m.in. dla Archiwum Protestów Publicznych czy zdjęć do Eli, Eli Wojciecha Tochmana – Wełnicki w Edenie zwraca aparat ku własnemu doświadczeniu i eksperymentom z formą. Przenosi na kliszę – w nietypowy i niereporterski sposób – obrazy i wrażenia z odległych podróży oraz miejsc mijanych na co dzień. Maroko, Kijów, włoskie wyspy i warszawski Dworzec Śródmieście spotykają się tu w osobistej geografii, w której odległości mierzy się intensywnością wspomnień.
Czasem ta opowieść zaczyna się od rachunków. Na kartkach i w kalendarzykach artysta zapisuje ciągi obliczeń. Tworzy własny system numerologiczny: datom i relacjom przypisuje wartości liczbowe, które następnie przekłada na kolory. Rezygnuje z podziału kliszy na pojedyncze kadry i na długim pasie światłoczułego materiału naświetla wyliczone układy barw. Emocje otrzymują zapis, który można obliczyć, a później naświetlić. W innych pracach zmieniają się skala, perspektywa i sposób naświetlania. Z tej prywatnej arytmetyki powstają kompozycje poświęcone konkretnym osobom, miejscom, spotkaniom. Fizyka światła dostarcza języka do opowiadania o relacjach: o tym, co dzieje się, gdy czyjaś obecność zmienia nasz sposób widzenia.
Eden zaprasza do takiego właśnie patrzenia: z uwagą na to, co pozornie drugoplanowe, ledwie widoczne, trudne do nazwania. Za abstrakcyjnymi kompozycjami kryją się ludzie i zdarzenia. Przed obrazami pozostaje miejsce na nasze własne skojarzenia. Każdy przyjeżdża tu z kimś w pamięci. W IFF zobaczymy wybór prac z projektu.
Grzegorz Wełnicki – fotograf i artysta wizualny, absolwent Szkoły Filmowej w Łodzi, członek Archiwum Protestów Publicznych i Instytutu Dobrej Śmierci. Łączy fotografię dokumentalną i portretową z eksperymentami wizualnymi. Jest autorem zdjęć do książki Eli, Eli Wojciecha Tochmana. Jego portret Josephine, nawiązujący do Dziewczyny z perłą Vermeera, ukazał się w 2013 roku na okładce Wysokich Obcasów i jest do tej pory jedną z najbardziej pamiętnych okładek magazynu. Przez trzynaście lat rozwijał projekty dotyczące śmierci i przemijania, zebrane na wystawie „No’am”, prezentowanej w 2024 roku na Fotofestiwalu w Łodzi i w CSW Zamek Ujazdowski w Warszawie. W 2025 roku otrzymał Nagrodę Dyrektora w konkursie „Wystaw się w CSW” w Toruniu.
Zespół kuratorski: Przemek Dzienis, zespół IFF