Dorota Grześkiewicz ma ten przywilej, że przyroda jest dla niej nie tylko inspiracją przy tworzeniu, ale także otacza historyczną pracownię, w której powstaje część jej rzeźb. Będąc na co dzień zanurzonym w leśnym ogrodzie, człowiek w szczególny sposób uświadamia sobie, że jest częścią natury, a artystka – osoba o spotęgowanej wrażliwości – dodatkowo zapożycza z tego bogactwa kształty i struktury, światło, którego barwa zmienia się wraz z porami dnia i roku. Chwyta podsuwane przez zjawiska przyrodnicze opowieści o przemijaniu, odradzaniu, cyklu życia. Widać to w rzeźbach Doroty Grześkiewicz – odlewanych i lepionych z gliny, wypalanych w sagarze i piecach. Organiczne kształty, ochra, szarości, brązy, które mogłyby wtopić się w jesienny las. A dla kontrastu biel, złamana różem i błękitem, kobalt. Ostre krawędzie, konstrukcje, które zawisły w przestrzeni. Są niczym lodowe kryształy na szybach, odnalazłyby się w zimowej scenerii. Dlatego też ekspozycja wystawy podzielona została na dwie części, symbolizujące jesień i zimę. Dwie palety kolorów, dwa porządki i punkt styku. Ceramika z wody i ziemi w otoczeniu tego, co także organiczne: gałęzi, liści. Zapach, szelest, chłód i twardość.
Dorota Grześkiewicz jest rzeźbiarką, ceramiczką i mozaicystką, przedstawicielką trzeciego pokolenia artystów w rodzinie. Tworzy abstrakcyjne rzeźby o geometrycznej formie, w których głównym tworzywem jest ceramika. Absolwentka Wydziału Rzeźby warszawskiej ASP, razem z siostrą Malwiną założyła Grześkiewicz Design Studio, gdzie powstawały monumentalne kompozycje. Uczestniczyła w międzynarodowych sympozjach w Bolesławcu i Orońsku, była finalistką konkursu Mediterraneo we Włoszech i stypendystką Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Jej prace znajdują się w zbiorach Muzeum Narodowego w Gdańsku.
Kuratorka: Katarzyna Jasiołek