Gizela Mickiewicz. Okolica tego momentu

Wystawa Gizeli Mickiewicz to pierwsza indywidualna prezentacja twórczości artystki w Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku. Autorska instalacja – zbudowana z prac rzeźbiarskich – stanowi zapis doświadczenia otaczającego nas parku, a także jest kontynuacją cyklu rozwijanego konsekwentnie przez Mickiewicz od dłuższego czasu.

Spacerując alejkami, ulicami czy polnymi drogami, dajemy się prowadzić minionym wspomnieniom. Jedna myśl wywołuje następną i tak, wodząc wzrokiem po krajobrazie, zbaczamy zarówno z drogi, jak i z tematu. Punktem wyjścia dla orońskiej wystawy jest więc namysł nad otaczającą nas przestrzenią tu-i-teraz. Artystka przygląda się relacjom między ciałem a otoczeniem, pamięcią a miejscem, kulturą a naturą. W tym celu sięga do spontanicznych, wędrowniczych praktyk francuskich sytuacjonistów z lat 60. XX wieku, aby doświadczać otaczających ją miejsc w duchu psychogeografii.

Istotny element procesu twórczego Mickiewicz stanowi podejście empiryczne, osadzone w czasie, ugruntowane w konkretnym miejscu. Artystka poszukuje w otaczającej ją przestrzeni charakterystycznych znaków, które mogą stać się portretem danego terytorium. Bezpośrednio z natury pobiera negatywowe matryce wybranego fragmentu, aby następnie stworzyć pełnoplastyczną, pozytywową formę – rzeźbę, zatrzymującą w pamięci charakter miejsca. Można powiedzieć, że bada ona to, co opisywali Georg Simmel, Georges Perec, Arnold Berleant czy Juhani Pallasmaa – fakt, iż ciało nie tylko widzi, ale przede wszystkim czuje elementy krajobrazu, bo samo w nim uczestniczy. Mickiewicz stara się jednak jeszcze bardziej przybliżyć moment odczucia danego widoku, odwołując się do czwartego wymiaru – czasu. Sięgając do miejsc ogólnodostępnych, nie tyle niezwykłych, co na co dzień niedostrzeganych, stawia szczególnego rodzaju pomniki przyrody.

Artystka dekonstruuje i rozpisuje widok na partie za pomocą języka rzeźby. Z mniejszych punktów tworzy reprezentację większego obszaru, jakim w tym przypadku jest park Centrum Rzeźby Polskiej. Jest to jednak zapis okolicy w danym momencie, bowiem po chwili – wraz ze zmianą pogody, pory dnia czy roku – wszystko ulega przekształceniu. Instalacja Mickiewicz sprawia, że coś nieskończenie złożonego oraz niechwytnego – jak żyjąca przyroda – może za pośrednictwem sztuki stać się doświadczalne w konkretnym miejscu i czasie.
 
Wystawie towarzyszy katalog z tekstami Aleksandry Pietrzak i Andrzeja Marca oraz wywiadem z artystką autorstwa Franciszka Smorędy, a także z fotografiami dokumentującymi proces powstawania matryc rzeźbiarskich na terenie orońskiego parku. Projektantką katalogu oraz identyfikacji wizualnej ekspozycji jest Agata Biskup.
 
Gizela Mickiewicz
Rzeźbiarka, autorka obiektów, instalacji oraz rysunków. Absolwentka Edukacji Artystycznej na Uniwersytecie Artystycznym w Poznaniu.
W swojej twórczości wychodzi od namysłu nad kulturą materialną, w której istotne są nie tylko relacje człowieka z przedmiotami, ale także pomiędzy samymi rzeczami – zmieniającymi się w czasie i w zależności od kontekstu. Dużą wagę przywiązuje do materiałów, z którymi pracuje, dlatego często sięga po surowce budowlane. Artystka ingeruje w strukturę tworzywa, modyfikuje ją, kwestionuje jej tożsamość, często balansując na granicy abstrakcyjności czy surrealności.
Mickiewicz pracuje w cyklach rozwijanych przez lata, co pozwala jej na ciągłe sytuowanie swoich realizacji w kontekście doświadczania przestrzeni, upływu czasu, fizyczności, pamięci, stanów emocjonalnych. Jej ostatnia seria to rzeźby-pomniki odwiedzanych miejsc, których nie można objąć jednym spojrzeniem, gdyż zawsze dostępny jest nam jedynie fragment krajobrazu. Prace powstałe na potrzeby wystawy w Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku stanowią część tego cyklu.
Twórczość artystki prezentowana była m.in. w Zachęcie – Narodowej Galerii Sztuki w Warszawie, Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie, Muzeum Narodowym w Krakowie, Centralnym Muzeum Włókiennictwa w Łodzi, Muzeum Sztuki w Łodzi, BOZAR w Brukseli, Kunsthalle w Bratysławie czy Christine König Galerie w Wiedniu.
Mickiewicz była również uczestniczką 6. edycji Triennale Młodych w Orońsku (2011).
 

Kuratorka wystawy: Aleksandra Pietrzak