Reprodukcja dzieła sztuki od początku historii fotografii stanowiła bardzo ważną dziedzinę tego medium. Żadna z technik graficznych używanych w XIX wieku nie mogła dostarczyć tak wiernych kopii jak właśnie fotografia. Nieznana wcześniej wierność fotograficznego obrazu wobec oryginału sprawiła, że szybko zaakceptowano nową technikę jako narzędzie do utrwalania i powielania obrazów, rzeźb, rysunków, rycin czy wytworów rzemiosła artystycznego. Dziewiętnastowieczny rynek sztuki i fotograficzny „przemysł” reprodukcyjny wpływały na siebie nawzajem, przynosząc korzyści obu stronom. Wynalazek spowodował rewolucję w dziedzinie wydawnictw artystycznych, a w konsekwencji również w sferze promocji i dystrybucji sztuki. Fotografia, jako masowe medium, zdemokratyzowała dostęp do sztuki, stała się także ważnym narzędziem poznawczym dla profesjonalistów – kolekcjonerów, badaczy i krytyków. Z kolei dążenie do uzyskania jak najwierniejszych reprodukcji pobudzało eksperymentatorów, stymulowało techniczny rozwój fotografii.
Na wystawie zaprezentowane będą najistotniejsze aspekty fotograficznej reprodukcji dzieł sztuki jako jednego z najważniejszych gatunków w historii fotografii, różnorodne jej funkcje, role i znaczenie w drugiej połowie XIX i na początku XX wieku.
Kuratorka: Anna Masłowska
zdjęcie u góry: Fotografia obrazu Henryka Siemiradzkiego „Rozbitek żebrzący” z 1878 r., fot. Konrad Brandel (1838–1920), wyd. Herman Altenberg i Maurycy Robiczek, mal. Jan Paschalski (?–1905), Warszawa, 1879, fotografia kolorowana ręcznie, Muzeum Narodowe w Warszawie