Czuwanie nad najcenniejszym
Wyszukane czernie, grawitujące ku ciepłej szarości. niczym zastygła lawa, chronią przestrzeń wypełniającą się światłem, dobywającym kolor. Poza chropowatymi blankami kryją się i odkrywają najistotniejsze wartości, którymi są czystość i ciepło. Blanki, mury obronne kompozycji malarskich Ewy Zawadzkiej pełnią niekiedy także rolę ram. Artystka potrafi wydobyć z ich materii szczególną urodę. Działając twórczo w obrębie malarskiego tworzywa – które w rezultacie przywodzi mi na myśl lawę, innym zaś cement – dzięki wprowadzaniu zarówno efektów fakturalnych, jak i dokonywaniu pewnych tajemniczych zabiegów kolorystycznych, uzyskuje – aż trudno uwierzyć – wrażenie lekkości obiektu. Jak to się dzieje, że monochromatyczne na pozór pasy, zmatowiałe, mocne i ciężkie, ani przez moment nie przytłaczają?
Iluzjonistyczny realizm form geometrycznych, z których artystka buduje większość najnowszych kompozycji, nie ma w sobie nic z chłodu: figury przyciągają spojrzenia, przywołując myśli. „Światło świata i cienie ziemi”? A może już bez ogródek: „wyższa szkoła harmonii”.
Mimo zastosowania zawiesistego pastoso, lżejszego, zda się, po zaschnięciu, perfekcyjnie tworzone obrazy Ewy Zawadzkiej otwierają się na powietrze; są zresztą nim wypełnione w tym smacznym wnętrzu, ktoś by powiedział: magicznym, w którym odbywa się ceremonia nadania barwom rangi mistrzowskich zestawień. To, co rozgrywa się w środku utworu, w symbolicznym ośrodku życia, łagodnie wciąga widza w regiony lepszej rzeczywistości; urzeka zarówno ciepłem, takim z kominka, który ogrzewa i suszy, jak i bielami, które ani przez chwilę nie są martwe; malarka zadbała o nadanie im tonu – zazwyczaj chłodnawego, ze śladem zgaszonego błękitu. A ten to symbol schludności, zawsze widoczny po uporządkowaniu. Ukończone, precyzyjne aż do ostatniej plamki, obrazy profesor Ewy Zawadzkiej przypominają nam o potrzebie wydobywania się z chaosu. I upewniają, że istnieje taka możliwość.
Marek Sołtysik
