Dłoń, która ostrzegająco wskazuje, czy może dłoń, która oskarża? Uścisk braterstwa, próba użyczenia komuś podparcia czy wzajemny chwyt dwóch walczących osób? W malarstwie Emila Buckiego roi się od podobnie niejednoznacznych gestów. Ich wizerunki niejednokrotnie nawiązują do kultury wizualnej Związku Radzieckiego, a zwłaszcza tamtejszych materiałów propagandowych czy podręczników do gimnastyki sportowej. Bucki nie czerpie z nich jednak po to, by utrwalać przeszłość dla potomnych lub powracać do niej w nostalgiczny sposób. Przywołując obrazy z przeszłości, komentuje rzeczywistość społeczną w postkomunistycznych Polsce i Ukrainie – dwóch państwach, z którymi łączą go więzy rodzinne i życiowe doświadczenia. W kulturze obu artysta dostrzega wyraźne napięcie pomiędzy afektami, które organizują wrażliwość i samoświadomość znacznej części mieszkańców – poufałością i dumą z jednej strony, a podejrzliwością i wstydem z drugiej. Napięcie to znamionuje jednak obecnie mentalność nie tylko tych społeczności, które zamieszkują kraje Europy Środkowej i Wschodniej.
Tytuł wystawy – Klincz – odnosi się do zapaśniczego chwytu, w którym złączone są dwie postaci na jednym z obrazów Buckiego. Potoczne konotacje słowa pozostają jednak istotne. Stanowi ono figurę ambiwalentnego doświadczenia, w którym współzależność z innymi ludźmi jawi się jednocześnie jako wyższa konieczność – jako sposób na przetrwanie w kryzysowych warunkach – oraz źródło niesłabnącego lęku czy niepokoju. Wystawa jest częścią Nagrody Galerii Sztuki Współczesnej Bunkier Sztuki za najlepszy dyplom Akademii Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie.
Emil Bucki – urodzony w 1999 roku w Lublinie; absolwent Wydziału Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie, dyplom zrealizował w pracowni prof. Grzegorza Sztwiertni. Laureat Nagrody Galerii Sztuki Współczesnej Bunkier Sztuki za najlepszy dyplom Akademii Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie, Grand Prix 12. edycji konkursu „Nowy Obraz / Nowe Spojrzenie” organizowanego przez Uniwersytet Artystyczny im. Magdaleny Abakanowicz w Poznaniu oraz Grand Prix VI Konkursu Malarskiego im. Leona Wyczółkowskiego organizowanego przez BWA Bydgoszcz. Stypendysta Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Mieszka i pracuje w Krakowie. Poprzez swoją praktykę artystyczną bada relacje pomiędzy jednostką a społeczeństwem, intymnym a publicznym, indywidualizmem a kolektywnością. Czerpie przy tym z psychologii, socjologii, polityki oraz własnych obserwacji norm obyczajowych na obszarze dawnego bloku wschodniego.
Arkadiusz Półtorak – kulturoznawca, krytyk i kurator sztuki, adiunkt w Katedrze Performatyki na Wydziale Polonistyki Uniwersytetu Jagiellońskiego. Prezes Sekcji Polskiej AICA. Współzałożyciel niezależnej przestrzeni dla sztuki i muzyki współczesnej „Elementarz dla mieszkańców miast” w Krakowie, współkurator projektu „re:elementarz” w Muzeum Sztuki Współczesnej w Krakowie MOCAK (wspólnie z Martyną Nowicką). Członek Rady Muzeum Sztuki w Łodzi oraz Kapituły Nagrody Krytyki Artystycznej im. Jerzego Stajudy. Organizator wielu wystaw i innych projektów artystycznych, współpracował m.in. z CSW Zamek Ujazdowski i Galerią Studio w Warszawie, BWA Tarnów czy Państwową Galerią Sztuki w Sopocie.
Kurator: Arkadiusz Półtorak