Pierwszą przyczyną, dla której maluję właśnie ludzi, jest żal nad ich i swoją niedoskonałością. Żal, że całe dorosłe życie człowieka polega na pokonywaniu oporu własnego ciała, na walczeniu z fizycznym lenistwem, z niedyspozycjami. […] Moim największym marzeniem jest, aby moje obrazy powędrowały do moich modeli, aby istniały w ich codziennym życiu.
Edward Dwurnik
Wystawa skupia się na twórczości Edwarda Dwurnika (1943–2018) z lat 70. i 80. – prezentacji dwóch jego głównych cykli malarskich zatytułowanych Sportowcy i Robotnicy. Punktem wyjścia do wystawy była chęć rekonstrukcji źródłowej postawy artystycznej Dwurnika ukształtowanej na przełomie lat 60. i 70. Postawa ta charakteryzowała się odrzuceniem elitarności sztuki, związkami z twórczością outsiderską oraz koncepcją malarstwa jako dokumentu życia społecznego. Dwurnik wierzył w malarstwo realistyczne i traktował je jako egalitarny język, który umożliwia komunikacjęz osobami sportretowanymi na obrazach.
Wystawa ma wymiar retrospektywny, a także jest punktem wyjścia do podjęcia tematu kluczowego dla polskiej tożsamości w ostatnim półwieczu, mianowicie doświadczenia awansu społecznego i głębokich przemian klasowych. Dwurnik jawi się jako artysta, który z właściwą sobie przenikliwością i ironią zgłębiał tożsamościowe, kulturowe i psychologiczne konsekwencje tych przemian. Twórczość artysty zostaje usytuowana w kontekście tak zwanego zwrotu ludowego – jednego z najważniejszych współczesnych nurtów w polskiej kulturze.
Kurator: Łukasz Ronduda
Zdjęcie u góry: Edward Dwurnik, cykl „Obrazy duże”, „Klęska urodzaju”, 1975