Jesteśmy ciałami wodnymi. Ludzkie ciało to chwilowy kształt dla wody, forma szczelna, ale niedokładnie. Całe życie wodę pozyskujemy i tracimy. Na początku ciało składa się w 70% z wody, a później jej tylko ubywa. Przeciekamy. Starzenie się to wysychanie. Bilans staje się ujemny, aż „w proch się obrócisz”.
Nośna dziś idea hydrofeminizmu zwraca uwagę na to, że my, ludzie, jesteśmy wodą i przez wodę wszyscy jesteśmy ze sobą połączeni. Kobieta ma w tym obiegu wód pozycję specjalną, ponieważ miesiączkuje, nosi dziecko w wodach płodowych i karmi je mlekiem - płynem z własnego ciała.
Pierwsza rzeźba w kamieniu Barbary Falender to Muszla (1973 r.). Trudno o obiekt dosadniej symbolizujący kobiecą seksualność, a zarazem ściślej związany ze środowiskiem wodnym. Kobietę, a dokładnie jej atrybuty: nogi, łono, waginę - Falender wielokrotnie pokazała w ich naturalnym wilgotnym kontekście. Ona, Poduszki erotyczne, Akt, Źródło, Odpływ, Między jawą a snem – wszędzie tu obecne są płyny fizjologiczne. Płynąca i Skok do wody to ciała wprost w wodzie zanurzone. Izyda, którą Falender wyrzeźbiła w śnieżnobiałym marmurze z Naxos to egipska bogini macierzyństwa, obumierania i odradzania się. W Inicjacji rodzące się dziecko wypływa z łona w różowej kałuży.
Woda, która przynosi życie, napełnia jędrne ciała, z czasem zanika, wysycha, odpływa; ubywa jej również w twórczości Faleder; Penelopa w swym łożu ma tylko widok na morze, korytem w Małej Aishy woda nigdy nie popłynie, cielesne Łódki odpływają donikąd, a głowy Wenus to suche skorupy.
Barbara Falender nadała plastyczną, pomnikową formę obecności wody w kobiecym ciele długo przed powstaniem pojęcia hydrofeminizmu. O tym opowiada
wystawa pt. Z wody.
“Z wody powstałeś ku niej się obrócisz”.
Obecność Barbary Falender w byłej pracowni Aliny Szapocznikow w stulecie jej urodzin jest znacząca. Artystki nie spotkały się nigdy, ale ich losy połączyły się w kamieniu, gdy 31 letnia Barbara wyrzeźbiła Hommage (1978 r.) dla nieżyjącej już Aliny. Obydwie wzięły na artystyczny warsztat własne ciało, a to oznacza balansowanie w materii organicznej; obsychającej, podlegającej entropii.
Kuratorka: Anna Wachta