Chodź tam, gdzie w muszli spoczywa sen.
Podążając za dźwiękiem i ruchem, trafiam w przestrzeń, gdzie moda i muzyka stają się opowieścią.
Tu historia nie przemawia słowem, lecz fakturą i gestem – jakby każdy element miał własną pamięć.
Nie wiem, czy potrafię opisać to miejsce – ale z pewnością je zapamiętam.
Z podróży.
Wystawa Antoniny Nowackiej i Tomasza Umbrasa to spotkanie dźwięku i formy, snu i materii. Nowacka – kompozytorka, wokalistka i artystka wizualna o hipnotycznym głosie – otwiera portale do światów poza językiem. Umbras – projektant i artysta wizualny – łączy rzeźbiarskie formy z tkaniną eksplorując przy tym taktylne techniki takie jak filcowanie. Tworzy przestrzeń, gdzie rzeczywistość, która była, spotyka się z tą, która nadejdzie. Zestawia to, co materialne z wyobrażonym, ludzkie ze zwierzęcym. Razem budują efemeryczną przestrzeń, w której historia opowiadana jest dźwiękiem i materią, głosem i formą. Odbiorca staje się częścią tej opowieści – zagląda do szuflad pamięci, przeczuć i snów, odkrywając nowe wymiary tego, co nas otacza.