Tam, gdzie Pisa wpada do Narwi, rzeki wciąż zachowują swój naturalny bieg. Wśród łąk, torfowisk i starorzeczy maluje Anna Tymińska. Jej twórczość łączy naturę regionu kurpiowskiego z rytmem codzienności – spacerami, obserwowaniem przyrody i dostrzeganiem subtelności zaklętych w niepozornych formach. Obrazy Tymińskiej oddają momenty, w których widzenie traci wyrazistość, a kontury miękną i rozmywają się. W półsennej poświacie wyłaniają się kobiece postaci o metalicznym, fosforyzującym połysku, zlewające się z otoczeniem i pozbawione wyraźnych granic.
Kolory obrazów odzwierciedlają fascynację lokalną fauną i florą – zwłaszcza rzecznymi małżami, których skorupy łączą ziemiste odcienie z perłową poświatą, jak efekt najintymniejszego kontaktu z wodą. W kurpiowskich opowieściach woda jest granicą i bramą, miejscem styku codzienności z nadprzyrodzonym. Bohaterki jej obrazów trwają w stanie zawieszenia – jakby wcielały wodne legendy i rytuały przejścia.
Linia rysowana na piasku to gest zaznaczania tego, co bliskie, i próba rozpoznania granic. Rytuał ten powraca w samym procesie malowania – w powolnym, skupionym ruchu, który tworzy osobisty porządek i przestrzeń ochronną. To gest powołujący własny świat, w którym intuicja zastępuje narrację, a malarstwo staje się narzędziem czucia i uważności wobec tego, co łatwe do przeoczenia.
— Katarzyna Piskorz, kuratorka wystawy
Zdjęcie u góry: Anna Tymińska, fot. Natalia Poniatowska / Archiwum Borowik Foundation © 2025, Borowik Foundation, Warszawa, PL