Angelika Markul, Wojciech Ireneusz Sobczyk, Xawery Wolski. Promienie czarnego słońca

Witaj w krainie nocy, oświetlonej przez promienie czarnego słońca. To miejsce, w którym rosną ciemne owoce, a sponad osmalonych liści paproci wynurza się mroczny księżyc. To antyteza świata, który znamy, postapokaliptyczna wizja. Gdzieniegdzie znaleźć można znaki odradzającego się życia.

Wystawa prezentuje twórczość trojga wybitnych rzeźbiarzy różnych pokoleń: Angeliki Markul (ur. 1977), Wojciecha Ireneusza Sobczyka (ur. 1985) oraz Xawerego Wolskiego (ur. 1960). Ich dzieła podejmują refleksję nad mrokiem, przemijalnością i relacjami między światem ludzkim a naturalnym.

Na serię Lunari autorstwa Xawerego Wolskiego składają się granitowe kręgi, grawerowane przy użyciu diamentowego „ołówka". W symbolice artysty koło często odnosi się do motywów czasu, początku i końca, a także do zagadnień kosmologicznych. Wykorzystany materiał – granit – przywodzi na myśl stele i artefakty związane ze światem zmarłych. Jednocześnie jasne, pełne światła żłobienia tworzą formy przypominające pierwotne struktury, znaki nowego początku. Dzięki temu ciężki kamień zyskuje lekkość, a rysunek rzeźbiarską przestrzenność.

Prace Angeliki Markul często eksplorują zagadnienia niepokojących sił natury oraz ich napiętych relacji z człowiekiem. Świat, który kreuje, budzi grozę – przypomina krajobraz po katastrofie. Człowiek już w nim nie istnieje; pozostały jedynie osmalone skamieliny, ciemne liście paproci i obalone brązowe bożki. Rzeźby te można odczytywać jako symbole upadku dawnych systemów i wartości – dobrze znanego porządku, który uległ dezintegracji.

Na ziemi spoczywa Katafalk, a nad nim Baldachim z cyklu Danse Macabre autorstwa Wojciecha Ireneusza Sobczyka. Na ceramicznej podstawie umieszczono dziewięćdziesiąt sześć mis – wszystkie, poza dwiema pustymi, wypełnione są abstrakcyjnymi formami o organicznym charakterze. Małe rzeźbiarskie byty zdają się wyrastać z katafalku i piąć ku górze, jakby materia