Pierwsza w Poznaniu, indywidualna wystawa Anety Grzeszykowskiej, jednej z najważniejszych i najbardziej aktywnych obecnie polskich artystek, jest połączeniem dwóch cykli fotograficznych: „Mama” (2018) i „Córka” (2025–2026).
Oba, podobnie jak i cała twórczość artystki, mają charakter performatywny, są oryginalnym i radykalnym ćwiczeniem na oswojonych społecznie rolach kobiety, matki, córki oraz na naznaczonym śmiertelnością ciele.
Do ich stworzenia Grzeszykowska użyła specjalnie spreparowanego sobowtóra oraz maski, która jest odwzorowaniem twarzy Anety w wieku lat czternastu.
W obu seriach fotografii wystąpiła również córka artystki, Franciszka, a jej obecność dodatkowo zaciera granicę między sztuką, a rzeczywistością.
O swoich pracach sama artystka mówi: „Nasza niewygodna sytuacja egzystencjalna polega na przyjęciu zasad, którym jesteśmy podporządkowani nawet jeśli powodują one frustrację, niepokój i niezgodę. Jedną z tych zasad jest nieunikniona śmierć, negatywna i świadomie wypierana, zaś drugą – proces starzenia się naszych ciał. Wierzymy, że nad tym drugim mamy zarządzaną przez kulturę kontrolę; próbujemy ten proces hamować katowaniem ciał dietami, operacjami i zdrowym trybem życia – pozytywistycznym podtrzymywaniem nastoletniej formy. A co by było, gdybyśmy byli zawsze młodzi, albo zawsze starzy? Sztuka pozwala wyobrazić sobie alternatywny scenariusz życia, w którym jesteśmy zawsze tacy sami, niezmienni w swojej formie, a w związku z tym pozbawieni pragnienia jej zachowania. Hybryda, którą konstruuję w cyklu „Córka”, złożona ze starego i młodego ciała jednej osoby, jest wizualizacją dysonansu, w którym tkwimy – ambiwalentnym połączeniem dziecka uszkodzonego przez dorosłość i dorosłego, uszkodzonego przez dzieciństwo.”