„Andrzej Dudziński doczekał się za życia ogromnego uznania; używając kolokwialnego pojęcia, zrobił karierę, która zaczęła się na wczesnym etapie jego biografii, była błyskotliwa i miała światowy, międzynarodowy rozmach. Nic dziwnego, że fenomen artysty doczekał się wielu komentarzy, w tym od tak znakomitych autorów jak Adam Zagajewski, Stanisław Barańczak czy noblista Czesław Miłosz.
Jeżeli do dyskursu na temat Dudzińskiego można jeszcze coś dodać, to namysł nad tym, jak postrzeganie jego fenomenu zmienia się w świetle naszych współczesnych doświadczeńi wrażliwości.
Co zatem ujrzymy, patrząc na Dudzińskiego z punktu widzenia odbiorcy, który kieruje na artystę wzrok tu i teraz, w Polsce połowy lat 20. XXI wieku?
Zobaczymy przede wszystkim artystę, który obecnie jest swego rodzaju figurą niemożliwą – twórca taki jak Dudziński nie mógłby dziś zaistnieć. Warto przy tym zaznaczyć, że ta niemożliwość bynajmniej nie równa się nieaktualności. Przeciwnie, jeśli rzucamy teraźniejsze światło na tę postać i jej dorobek, to przede wszystkim w nadziei, że zrewanżuje się ono, oświetlając pod interesującym kątem aktualną kondycję sceny artystycznej. Inaczej mówiąc, niemożliwość Dudzińskiego może nam powiedzieć coś ciekawego nie tylko o jego twórczości, lecz również – a może nawet przede wszystkim – o miejscu i czasie, w którym się znajdujemy.”
Stach Szabłowski
Fragment tekstu z katalogu wystawy
Zdjęcie u góry: Andrzej Dudziński, Zazdrośnik, 1991