Alfred Lenica – malarz, eksperymentator i muzyk z wykształcenia – traktował obraz jak zapis dźwięku, a gest malarski jak improwizację. Jego kompozycje pulsują rytmem, kolorem i ruchem, tworząc wizualne partytury emocji.
Galeria Wallspace zaprasza na wystawę Alfreda Lenicy Partytura ruchu – prezentację malarstwa jednego z najwybitniejszych polskich artystów awangardowych XX wieku, którego twórczość pozostaje jednym z najciekawszych przykładów syntezy muzyki i obrazu w sztuce powojennej.
Twórczość Alfreda Lenicy powraca dziś jako przypomnienie o nierozerwalności zmysłów – o słyszeniu barw, odczuwaniu kolorów, o haptycznym uroku materii malarskiej. Jak pisał artysta: „Moje przejście od muzyki wypełniającej czas do malowania ciszy w przestrzeni nie było nagłe. Muzyka ułatwiła mi poznanie barwy i dźwięku.”
Dla Lenicy obraz był partyturą ruchu, zapisem drżenia, rytmu i napięcia, które wynikało z jego muzycznego wyczulenia na harmonię i dysonans. Jego kompozycje – zarówno te z lat 40., jak i późniejsze – pulsują energią, jakby miały być nie tylko widziane, lecz także słyszane.
Lenica – skrzypek z wykształcenia, absolwent Konserwatorium Muzycznego w Poznaniu – był artystą, który „słyszał kolory” i „widział dźwięki”. W jego obrazach drganie linii, rytm plam i barwna pulsacja układają się w niemal muzyczne sekwencje. Dzieła takie jak Smugi i plamy (1954), Złudzenie rzeczywistości (1957) czy W zieleni (1958) mogą być odczytywane jak zapisy drgań – swoiste malarskie partytury, w których dźwięk przybiera postać koloru.
Wystawa Partytura ruchu wpisuje twórczość Lenicy w szerszy kontekst artystycznych poszukiwań XX wieku – od awangardy Grupy Krakowskiej, przez eksperymenty Bogusława Schaeffera i Tadeusza Kantora, po współczesne próby łączenia obrazu i dźwięku w sztuce multimedialnej. To zaproszenie do patrzenia i słuchania jednocześnie, do zanurzenia się w świat, w którym malarstwo brzmi, a cisza ma kolor.
Zdjęcie u góry: Alfred Lenica, Matka z dzieckiem w kirze, 1970