Proweniencja:
kolekcja prywatna, Polska

Praca posiada szkło muzealne.

Horyzontalną kompozycję tworzą nakładające się na siebie jasne i brunatne struktury. Pomiędzy większymi plamami barw układają się delikatne, miejscami równoległe linie, zagęszczające się w centralnej części dzieła. Obraz ma dzięki temu wyraźny rytm: partie bardziej rozbudowane przeplatają się z tymi o mniej zwartej strukturze. Tytuł obrazu nawiązuje do muzycznych inspiracji w twórczości Lenicy, zawodowego skrzypka, który sam podkreślał znaczenie rytmu, linii i koloru w swoim malarstwie.

Proweniencja:
kolekcja prywatna, Polska

Najbardziej charakterystycznym elementem pracy jest napięcie pomiędzy regularnością papieru milimetrowego, a swobodnie rozwijającą się strukturą malarską. Artysta w centrum dzieła umieścił warstwową formę, wewnątrz której pojawiają się przygaszone żółcie i zielenie. Z lewej strony rytm budują równoległe linie, po prawej – drobniejsze rozpryski i ciemne akcenty.

Proweniencja:
kolekcja prywatna, Polska

Intensywne czerwono-różowe pole stanowi tło dla jasnych, płynnych form. Nie tworzą one jednego zwartego centrum, lecz układają się w pulsujący rytm. Delikatne, białe linie prowadzone ponad plamami, wzbogacają przestrzeń kompozycji. Szczególnie interesujące jest zestawienie miękkich, organicznych kształtów, z nasyconą barwą tła. Autorskie datowanie na 1965 rok umieszcza pracę w okresie pełnej artystycznej dojrzałości Lenicy – w tym właśnie roku został przyjęty do Grupy Krakowskiej i miał indywidualną wystawę w Krzysztoforach.

Proweniencja:
kolekcja prywatna, Polska

Dynamika kompozycji została silnie skoncentrowana w jej środkowej partii. Na różowym tle dominuje intensywna struktura otoczona półprzezroczystymi, załamującymi się płaszczyznami. W obrazie zwraca uwagę napięcie między zwartym centrum, a dużymi partiami spokojniejszego tła. To właśnie współistnienie spontanicznego gestu, plamy i kontrolującej ją linii należy do charakterystycznych cech dojrzałego języka Lenicy. Datowanie na 1965 rok wiąże pracę z okresem jego obecności w środowisku Grupy Krakowskiej.

Proweniencja:
kolekcja prywatna, Polska

Praca posiada szkło muzealne.

Wertykalną kompozycję organizuje rozbudowana gama czerni, szarości i bieli. Formy nakładają się na siebie, rozszerzają i zwężają, sprawiając wrażenie struktury podlegającej nieustannej transformacji. Ochrowo-oliwkowe tło nie jest neutralne: szerokie, wirujące pociągnięcia wprowadzają ruch w przestrzeń dzieła. To przykład formy, której nie można uchwycić w jednym stabilnym stanie - zdaje się jednocześnie powstawać, rozpadać i ponownie organizować.

Proweniencja:
kolekcja prywatna, Polska

Na jasnym, chłodnym tle dominuje rozległa ciemnobrunatna struktura, wyraźnie cięższa od otaczającej ją przestrzeni. Obraz opiera się na kontraście ciężaru i pustki. Abstrakcyjna struktura może przywodzić na myśl organizm lub materię w trakcie gwałtownej metamorfozy – skojarzenie szczególnie bliskie dojrzałym kompozycjom Lenicy, których formy często interpretowano poprzez kategorię organicznej przemiany.

Proweniencja:
kolekcja prywatna, Polska

Praca posiada szkło muzealne.

Jedna z najbardziej intensywnych kolorystycznie prac w katalogu. Czerwienie, oranże, zielenie i błękity zostały spięte mocną siecią czarnych konturów, tworząc gęsty, niemal pulsujący układ. Może on kojarzyć się z roślinnością, strukturą komórkową czy fantastycznym organizmem, ale obraz pozostaje abstrakcyjny. Datowanie na lata 40. jest szczególnie interesujące: właśnie w okresie wojennym, pod wpływem kontaktów z krakowskim środowiskiem awangardowym i Jerzym Kujawskim, Lenica pogłębiał zainteresowanie surrealizmem i malarskim eksperymentem.

Proweniencja:
kolekcja prywatna, Polska

Niewielka kompozycja pokazuje wnętrze sprowadzone do zwartego układu płaszczyzn, przedmiotów i kontrastujących barw. Przestrzeń zostaje mocno spłaszczona, a przedmioty podporządkowane geometrycznej konstrukcji obrazu. Dzięki temu scena funkcjonuje jednocześnie jako zapis wnętrza i autonomiczna kompozycja barwna. Taki sposób syntetyzowania widzianej rzeczywistości ma swoje źródła we wcześniejszych doświadczeniach Lenicy z kubizmem i geometryzacją figuracji.

Proweniencja:
kolekcja prywatna, Polska

Scena została zbudowana za pomocą swobodnego układu linii oraz szeroko rozłożonych plam akwareli. Postaci, meble i przedmioty przenikają się dzięki podobnemu rytmowi kreski. Praca pokazuje mniej znany, figuratywny obszar twórczości malarza. Jednocześnie pozwala zauważyć elementy, które pozostaną ważne również w abstrakcjach, takie jak swobodny gest czy traktowanie koloru jako samodzielnej części malarskiej konstrukcji.

Proweniencja:
kolekcja prywatna, Polska

Rysunek charakteryzuje się oszczędnością środków i ekspresją prowadzonych linii. Umieszczony wysoko zegar stabilizuje kompozycję i tworzy punkt odniesienia dla swobodnie rozmieszczonych figur. Zagęszczenia kreski pojawiają się przede wszystkim w partiach sylwetek, podczas gdy otoczenie zostało jedynie zasugerowane. Dzięki temu spojrzenie koncentruje się nie na szczegółowym opisie sytuacji, lecz na rytmie gestów i relacjach między postaciami.

Proweniencja:
kolekcja prywatna, Polska

Kompozycja pokazuje, jak Lenica przeobraził motyw pracowni w intrygującą konstrukcję barwną - rzeczywiste przedmioty pozostają rozpoznawalne, lecz równie ważna staje się ich geometryczna organizacja. Elementy dzieła układają się w nachylone, częściowo nakładające się płaszczyzny. Zdecydowany kontur porządkuje kompozycję, a akwarelowe, soczyste plamy koloru, nadają dziełu lekkości.

Proweniencja:
kolekcja prywatna, Polska

Datowanie na 1943 rok czyni pracę ważnym przykładem wczesnych poszukiwań Lenicy w czasie, gdy jego zainteresowanie kubizmem i surrealizmem intensyfikowało się pod wpływem kontaktów z krakowską awangardą. W tej kompozycji artysta umieścił zwartą grupę geometrycznych i półgeometrycznych form w czerwieni, żółci, błękicie i czerni. Otaczająca je wolna przestrzeń zwiększa napięcie pomiędzy poszczególnymi elementami, jednocześnie wzmacniając rytmikę dzieła.

Proweniencja:
kolekcja prywatna, Polska

Przedstawiony portret ma charakter bezpośredni i oszczędny. Twarz artysty została ustawiona frontalnie i zbudowana przede wszystkim ciemnym konturem oraz szerokimi plamami koloru. Wyraźne akcenty w partii włosów, oczu i ubioru skupiają uwagę na postaci, podczas gdy tło pozostaje jedynie zaakcentowane. Nie ma tu dekoracyjności ani drobiazgowego modelunku. Lenica koncentruje się na konstrukcji twarzy i charakterystycznym układzie rysów. W zestawie zdominowanym przez abstrakcje i studia pejzażowe autoportret stanowi szczególnie osobisty przykład figuratywnej strony jego twórczości.

Proweniencja:
kolekcja prywatna, Polska

Praca posiada szkło muzealne.

Praca powstała w 1966 roku, co umieszcza ją w dojrzałym okresie twórczości, bezpośrednio po wejściu Lenicy do Grupy Krakowskiej i jego wystawie w Krzysztoforach. Oliwkowe tło zbudowane szerokimi pociągnięciami pędzla, wyraźne akcenty czerwieni i czerni, tworzą strukturę o intrygującej dynamice.

Proweniencja:
kolekcja prywatna, Polska

Kompozycja została niemal całkowicie podporządkowana czerni, szarości i naturalnej barwie papieru. Ciekawy jest zastosowany kontrast masywnych plam z długimi, cienkimi liniami. Szczególnie ważna pozostaje niezamalowana powierzchnia papieru, dzięki której każdy ślad gestu zyskuje większą siłę. Taki sposób organizowania kompozycji dobrze koresponduje z zainteresowaniem Alfreda Lenicy malarstwem gestu i automatyzmem surrealistycznym.

Proweniencja:
kolekcja prywatna, Polska

Motyw martwej natury pozostaje w pełni czytelny, ale artysta rezygnuje z iluzjonistycznego modelowania. Owoce stają się okrągłymi plamami barwy, kosz – rytmem ukośnych linii, a tło – układem swobodnych układów barw. Datowanie na 1955 rok jest istotne, ponieważ z tego samego okresu znane są tworzone przez malarza abstrakcje na papierze, m.in. cykle „Źródła”, „Smugi i plamy” i „Widma”. Praca pokazuje współistnienie obserwacji rzeczywistości i coraz bardziej autonomicznego myślenia kolorem oraz linią.

Proweniencja:
kolekcja prywatna, Polska

Większą część akwareli zajmuje chłodne, błękitno-szare niebo. Brunatne, rdzawe i zielonkawe plamy pierwszego planu nadają scenie jesienny charakter. Granice form pozostają miękkie, a barwy częściowo rozpływają się na papierze. Zamiast szczegółowego opisu miejsca artysta buduje atmosferę poprzez proporcję nieba i ziemi, temperaturę kolorów i subtelne zmiany tonów. Jest to kameralny przykład pracy Lenicy bezpośrednio wychodzącej od obserwacji natury.

Proweniencja:
kolekcja prywatna, Polska

Szaroniebieskie niebo staje się głównym elementem kompozycji, dzięki wyraźnie obniżonej linii horyzontu. Panoramiczny krajobraz urzeka spokojem. Lenica rezygnuje ze szczegółów, wykorzystując przede wszystkim poziome podziały, niewielkie kontrasty barwne i rozległe puste pole nieba. Dzięki temu motyw nabiera niemal syntetycznego charakteru.

Proweniencja:
kolekcja prywatna, Polska

Przestrzeń została zorganizowana w szerokich, niemal równoległych pasmach koloru. Niewielki pionowy akcent postaci oraz czerwony element przy brzegu wystarczają, by zachować skalę przedstawienia. Mimo czytelnego tematu kompozycja oddziałuje jako autonomiczny układ barwny. Pejzaż pokazuje, w jaki sposób Lenica potrafił redukować obserwowany motyw do relacji poziomów, rytmu i kontrastów kolorystycznych.

Proweniencja:
kolekcja prywatna, Polska

Dominujący złocisto-pomarańczowy stóg został umieszczony na tle ciemnej zieleni drzew i błękitu nieba. Poszczególne elementy krajobrazu nie są drobiazgowo przedstawione, lecz budowane szerokimi, zdecydowanymi plamami barw. Praca powstała już po powrocie Lenicy do Poznania, a rok przed założeniem przez niego grupy 4F+R. Dzięki temu dokumentuje moment, w którym rozpoznawalny motyw natury jest nadal obecny, ale sposób jego malarskiej organizacji coraz silniej podporządkowuje się syntezie formy i autonomii koloru.

Proweniencja:
kolekcja prywatna, Polska

Stan zachowania:
pod p-p. ubytek papieru

Praca wyróżnia się szczególną intensywnością barw. Nasycony błękit nieba, ciemne sylwety drzew, oranżowo-ugrowe pola oraz mocna zieleń zostały rozłożone w szerokich, wyraźnie oddzielonych strefach. W centrum zachowany został czytelny motyw zabudowań, lecz szczegóły podporządkowane są rytmowi kolorystycznych płaszczyzn. Dolna część kompozycji, przecięta czerwienią, zielenią i ciemnymi akcentami, zaczyna funkcjonować niemal jak samodzielna abstrakcyjna struktura. Obraz dobrze pokazuje syntetyczne podejście Lenicy do pejzażu: rzeczywistość stanowi punkt wyjścia, ale głównym budulcem obrazu stają się kolor, kierunek i napięcie pomiędzy plamami.