Arsall to nazwa handlowa luksusowego szkła artystycznego wytwarzanego od 1918 roku w Vereinigte Lausitzer Glaswerke w Weißwasser na Łużycach. Marka została zarejestrowana jako znak towarowy w 1918 roku i funkcjonowała przede wszystkim w latach 1918–1929, kiedy powstawały najbardziej cenione wyroby ze szkła warstwowego, dekorowanego wielostopniowym trawieniem kwasem, matowieniem i szlifem. Produkcja nawiązywała do francuskiego szkła secesyjnego, zwłaszcza kręgu Émile’a Gallé, lecz rozwinęła własny, rozpoznawalny idiom dekoracyjny, oparty głównie na motywach florystycznych. Wytwarzanie szkła sygnowanego Arsall zakończyło się wraz z nadejściem kryzysu gospodarczego około 1929 roku

Paul Nicolas (1875–1952) był francuskim projektantem i mistrzem szkła związanym z ośrodkiem artystycznym Nancy. W latach 1893–1919 pracował w manufakturze Daum Frères, gdzie uczestniczył w tworzeniu wielu wybitnych realizacji secesyjnego szkła artystycznego. Około 1920 roku rozpoczął własną produkcję, sygnowaną „d’Argental”, obejmującą szkło warstwowe dekorowane trawieniem kwasem, grawerunkiem i emalią. Wyroby te, często zdobione motywami krajobrazowymi i roślinnymi, należą do ważnych przykładów francuskiego szkła artystycznego pierwszej połowy XX wieku i kontynuują tradycję estetyczną École de Nancy.

Seria „Splendid”, zaprojektowana w 1911 roku pod kierunkiem Leo Mosera, należy do najbardziej prestiżowych i reprezentacyjnych wzorów w historii huty Moser. Charakterystyczny dla niej jest bogaty, reliefowy, złocony ornament przy krawędzi naczyń (oroplastyka), nadający formom ceremonialny i pałacowy wyraz. Uznawana za ikonę luksusowego szkła stołowego XX wieku, seria związana jest z realizacjami o charakterze dworskim i dyplomatycznym, pozostając jednym z najbardziej rozpoznawalnych modeli tej czeskiej manufaktury.

Seria „Splendid”, zaprojektowana w 1911 roku pod kierunkiem Leo Mosera, należy do najbardziej prestiżowych i reprezentacyjnych wzorów w historii huty Moser. Charakterystyczny dla niej jest bogaty, reliefowy, złocony ornament przy krawędzi naczyń (oroplastyka), nadający formom ceremonialny i pałacowy wyraz. Uznawana za ikonę luksusowego szkła stołowego XX wieku, seria związana jest z realizacjami o charakterze dworskim i dyplomatycznym, pozostając jednym z najbardziej rozpoznawalnych modeli tej czeskiej manufaktury.

Seria „Splendid”, zaprojektowana w 1911 roku pod kierunkiem Leo Mosera, należy do najbardziej prestiżowych i reprezentacyjnych wzorów w historii huty Moser. Charakterystyczny dla niej jest bogaty, reliefowy, złocony ornament przy krawędzi naczyń (oroplastyka), nadający formom ceremonialny i pałacowy wyraz. Uznawana za ikonę luksusowego szkła stołowego XX wieku, seria związana jest z realizacjami o charakterze dworskim i dyplomatycznym, pozostając jednym z najbardziej rozpoznawalnych modeli tej czeskiej manufaktury.

Seria „Splendid”, zaprojektowana w 1911 roku pod kierunkiem Leo Mosera, należy do najbardziej prestiżowych i reprezentacyjnych wzorów w historii huty Moser. Charakterystyczny dla niej jest bogaty, reliefowy, złocony ornament przy krawędzi naczyń (oroplastyka), nadający formom ceremonialny i pałacowy wyraz. Uznawana za ikonę luksusowego szkła stołowego XX wieku, seria związana jest z realizacjami o charakterze dworskim i dyplomatycznym, pozostając jednym z najbardziej rozpoznawalnych modeli tej czeskiej manufaktury.

Seria „Splendid”, zaprojektowana w 1911 roku pod kierunkiem Leo Mosera, należy do najbardziej prestiżowych i reprezentacyjnych wzorów w historii huty Moser. Charakterystyczny dla niej jest bogaty, reliefowy, złocony ornament przy krawędzi naczyń (oroplastyka), nadający formom ceremonialny i pałacowy wyraz. Uznawana za ikonę luksusowego szkła stołowego XX wieku, seria związana jest z realizacjami o charakterze dworskim i dyplomatycznym, pozostając jednym z najbardziej rozpoznawalnych modeli tej czeskiej manufaktury.

Seria „Splendid”, zaprojektowana w 1911 roku pod kierunkiem Leo Mosera, należy do najbardziej prestiżowych i reprezentacyjnych wzorów w historii huty Moser. Charakterystyczny dla niej jest bogaty, reliefowy, złocony ornament przy krawędzi naczyń (oroplastyka), nadający formom ceremonialny i pałacowy wyraz. Uznawana za ikonę luksusowego szkła stołowego XX wieku, seria związana jest z realizacjami o charakterze dworskim i dyplomatycznym, pozostając jednym z najbardziej rozpoznawalnych modeli tej czeskiej manufaktury.

Seria „Splendid”, zaprojektowana w 1911 roku pod kierunkiem Leo Mosera, należy do najbardziej prestiżowych i reprezentacyjnych wzorów w historii huty Moser. Charakterystyczny dla niej jest bogaty, reliefowy, złocony ornament przy krawędzi naczyń (oroplastyka), nadający formom ceremonialny i pałacowy wyraz. Uznawana za ikonę luksusowego szkła stołowego XX wieku, seria związana jest z realizacjami o charakterze dworskim i dyplomatycznym, pozostając jednym z najbardziej rozpoznawalnych modeli tej czeskiej manufaktury.

Seria „Splendid”, zaprojektowana w 1911 roku pod kierunkiem Leo Mosera, należy do najbardziej prestiżowych i reprezentacyjnych wzorów w historii huty Moser. Charakterystyczny dla niej jest bogaty, reliefowy, złocony ornament przy krawędzi naczyń (oroplastyka), nadający formom ceremonialny i pałacowy wyraz. Uznawana za ikonę luksusowego szkła stołowego XX wieku, seria związana jest z realizacjami o charakterze dworskim i dyplomatycznym, pozostając jednym z najbardziej rozpoznawalnych modeli tej czeskiej manufaktury.

Seria „Splendid”, zaprojektowana w 1911 roku pod kierunkiem Leo Mosera, należy do najbardziej prestiżowych i reprezentacyjnych wzorów w historii huty Moser. Charakterystyczny dla niej jest bogaty, reliefowy, złocony ornament przy krawędzi naczyń (oroplastyka), nadający formom ceremonialny i pałacowy wyraz. Uznawana za ikonę luksusowego szkła stołowego XX wieku, seria związana jest z realizacjami o charakterze dworskim i dyplomatycznym, pozostając jednym z najbardziej rozpoznawalnych modeli tej czeskiej manufaktury.

Najbardziej znana seria Exboru, czyli szklane ryby, powstała z inspiracji z 1958 roku. Według źródeł kolekcjonerskich i opracowań o Exborze, pomysł narodził się, gdy Rozínek i Honzík zobaczyli ryby autorstwa Věry Liškovej przygotowywane dla Moser na Expo 58 w Brukseli. Rozínek — sam zapalony wędkarz — rozwinął ten kierunek w autorską linię form zwierzęcych, które szybko stały się wizytówką Exboru.

Najbardziej znana seria Exboru, czyli szklane ryby, powstała z inspiracji z 1958 roku. Według źródeł kolekcjonerskich i opracowań o Exborze, pomysł narodził się, gdy Rozínek i Honzík zobaczyli ryby autorstwa Věry Liškovej przygotowywane dla Moser na Expo 58 w Brukseli. Rozínek — sam zapalony wędkarz — rozwinął ten kierunek w autorską linię form zwierzęcych, które szybko stały się wizytówką Exboru.

Okrągły talerz dekoracyjny o szerokim, jasnobłękitnym kołnierzu, dekorowanym reliefowo modelowanym i złoconym ornamentem z puttami podtrzymującymi girlandy. W lustrze wielofiguralna scena przedstawiająca żebrzącego Belizariusza malowana z dużą precyzją i subtelnym modelunkiem barwnym.

Kompozycja w lustrze talerza stanowi powtórzenie kompozucji Jacques’a-Louisa Davida (1748–1825), Bélisaire demandant l’aumône, wystawionego po raz pierwszy na Salonie 1781 roku i uznawanego za jedno z kluczowych dzieł wczesnego neoklasycyzmu francuskiego. Obraz przedstawia legendarnego bizantyńskiego wodza Belizariusza, który – według późnej, apokryficznej tradycji – po utracie łask cesarza został oślepiony i zepchnięty do nędzy; na obrazie otrzymuje jałmużnę, podczas gdy jeden z dawnych żołnierzy rozpoznaje w nim swojego wodza. Temat ten, łączący patos moralny, ideę odwrócenia losu i krytykę niesprawiedliwej władzy, odegrał istotną rolę w ukształtowaniu reputacji Davida jako czołowego malarza neoklasycyzmu.

Malarska dekoracja talerza wiązana jest z Sigmundem Ferdinandem Ritterem von Pergerem (1778–1841), jednym z najwybitniejszych malarzy porcelany związanych z Cesarsko-Królewską Wiedeńską Manufakturą Porcelany. Perger, wykształcony w wiedeńskiej Akademii Sztuk Pięknych, od 1798 roku pracował w manufakturze jako autor scen historycznych, mitologicznych i literackich. Jego sygnowane dekoracje należą dziś do najbardziej cenionych przykładów ręcznie malowanej porcelany wiedeńskiej z początku XIX wieku.

Manufaktura Dihl et Guérhard należała do najważniejszych prywatnych wytwórni porcelany działających w Paryżu u schyłku XVIII i na początku XIX wieku. Założona w 1781 roku przez Christophe’a Dihla we współpracy z Antoine’em Guérhardem, szybko zdobyła silną pozycję na tle licznych paryskich manufaktur, które w tym czasie zaczęły konkurować z uprzywilejowaną królewską wytwórnią w Sèvres. Mimo formalnego monopolu Sèvres na produkcję luksusowej porcelany, paryskie fabryki rozwijały się dzięki wsparciu arystokratycznych protektorów; w przypadku Dihl et Guérhard szczególne znaczenie miała protekcja księcia d’Angoulême, od którego początkowo wywodziła się oficjalna nazwa manufaktury. Już w pierwszych latach działalności przedsiębiorstwo osiągnęło znaczny sukces organizacyjny i artystyczny — zatrudniało licznych malarzy oraz rzeźbiarzy, a rosnąca skala produkcji doprowadziła do przeniesienia warsztatów do większej siedziby przy rue du Temple w Paryżu. Manufaktura wyspecjalizowała się w produkcji porcelany twardej, cenionej za wysoką jakość masy, bogactwo barw i wyjątkowy poziom dekoracji. Szczególną renomę przyniosły jej wyroby utrzymane w estetyce neoklasycyzmu i stylu Empire, słynące z mistrzowskich złoceń, subtelnych malatur oraz dekoracji inspirowanych antykiem i kamieniami ozdobnymi. Dzięki połączeniu wysokich kompetencji technologicznych i artystycznych fabryka stała się jedną z najświetniejszych paryskich manufaktur porcelany swojej epoki, a jej wyroby były cenione zarówno we Francji, jak i poza jej granicami.

W epoce panowania Mikołaja II (1894–1917) manufaktura rozwijała subtelne dekoracje ornamentalne i podszkliwne, inspirowane nowoczesną wówczas porcelaną północnoeuropejską, zwłaszcza estetyką wytwórni Royal Copenhagen. W tym okresie w fabryce rozwijano technikę malatury podszkliwnej zbliżoną do Royal Copenhagen, cenioną i kolekcjonowaną przez rodzinę cesarską podczas ich podróży do Danii.

Bridgwood & Son to jedna z cenionych angielskich wytwórni ceramiki działających w regionie Staffordshire, czyli w najważniejszym centrum brytyjskiego przemysłu ceramicznego XIX wieku. Firma związana była z rodziną Bridgwood, należącą do producentów wyrobów stołowych i użytkowych działających w Longton.

Wytwórnia specjalizowała się w produkcji ceramiki stołowej, serwisów użytkowych, naczyń domowych oraz wyrobów sanitarnych i toaletowych, przeznaczonych zarówno na rynek brytyjski, jak i eksportowy. Jej wyroby wyróżniały się elegancką, typowo wiktoriańską ornamentyką, obejmującą drukowane lub malowane dekoracje, pasowe zdobienia, złocenia oraz formy inspirowane klasycyzmem.

Najbardziej znany okres działalności przypada na II poł. XIX wieku, kiedy to wyroby Bridgwood & Son trafiały do zamożniejszych domów mieszczańskich i rezydencji jako elementy zastaw, serwisów oraz kompletów toaletowych. Do charakterystycznych produktów należały nie tylko naczynia stołowe, ale także elementy wyposażenia sypialni i toalet, takie jak misy, dzbany, nocne naczynia, pojemniki na zlewki (slop pails) czy inne części zestawów higienicznych, popularnych w epoce przed upowszechnieniem nowoczesnych instalacji sanitarnych.

Robert Garrard II (1793-1881) jeden z najważniejszych londyńskich złotników wywodził się zwielopokoleniowej rodziny rzemieślników. Po gruntownym szkoleniu u swojego ojca, Roberta Garrarda I, w1822 roku założył własną firmę przy Panton Street w londyńskim Haymarket. Jego warsztat szybko zyskałprestiżową pozycję, specjalizując się w produkcji wyrafinowanych srebrnych przedmiotów dlaarystokratycznych i królewskich klientów. Garrard II szczególnie słynął z monumentalnych kompozycji naśrodek stołu, często zdobionych złożonymi rzeźbami figuralnymi i wykonywanych z niezwykłą precyzjątechniczną. Jego talent sprawiły, że został oficjalnym dostawcą dla dworu królewskiego, tworząc unikatowedzieła, które do dziś są cenionymi dziełami sztuki rzemieślniczej.

Srebro kute, repusowane. Nóżki i uchwyty odlewane, cyzelowane. Kulista w kształcie odwróconej gruszki, wsparta na czterech nóżkach zakończonych u nasady maskami kobiecymi. Ozdobiona repusowanym rokokowym ornamentem. Podstawa, krawędzie wazy i pokrywy z ornamentem falistym, gładkie rezerwy obramowane kogucimi grzebieniami. Wysoka pokrywa z analogiczną dekoracją z uchwytem w formie bukiecika kwiatów. Wewnątrz ruchomy szkielet do osadzenia naczynia. 

Joseph Carl Klinkosch należał do najwybitniejszych wiedeńskich złotników drugiej połowy XIX wieku. Był synem mistrza złotniczego Carla Klinkoscha, u którego odbył termin i zdobył podstawy rzemiosła. W 1844 roku uzyskał tytuł mistrza, a po śmierci ojca w 1851 roku przejął kierownictwo rodzinnego warsztatu, rozwijając go w jedno z najbardziej prestiżowych przedsiębiorstw złotniczych w monarchii Habsburgów. W 1864 roku zawarł spółkę ze Stephanem Mayerhoferem, prowadząc działalność pod marką Mayerhofer & Klinkosch. W latach 1869–1870 Klinkosch zakończył współpracę z Mayerhoferem i kontynuował działalność samodzielnie, nadając firmie nazwę J. C. Klinkosch. Od 1855 roku Klinkosch posiadał prestiżowy tytuł nadwornego dostawcy cesarza Franciszka Józefa I. Po przejściu Klinkoscha na emeryturę w 1884 roku firmę przejęli jego synowie, Arthur i Isidor, kontynuując tradycję rodzinnego warsztatu. W 1918 roku przedsiębiorstwo weszło w skład zakładów Arthura Kruppa jako J. C. Klinkosch AG, a ostatecznie zostało wykreślone z rejestru handlowego w 1972 roku.