Karol KOSSAK (1896-1975)
Malarz akwarelista, rysownik ilustrator, studia ASP w Krakowie w pracowni Ign. Pieńkowskiego i Wł. Jarockiego, członek ZPAP.

Erno ERB (1890-1943)
Malarz, związany z lwowskim środowiskiem artystycznym. Był niezwykle utalentowanym samoukiem, którego twórczość porównywano z malarstwem Maksa Liebermanna. Jego kompozycje olejne o charakterystycznej grubej fakturze, malowane swobodnymi pociągnięciami pędzla, to najczęściej pejzaże miejskie, motywy rodzajowe z kobietami na targu, ukraińskie typy ludowe, martwe natury.

Roman Jarosław HEGER (1909-1993)
Studiował malarstwo w krakowskiej ASP pod kierunkiem Władysława Jarockiego i Ignacego Pieńkowskiego. Aby rozwijać swoje umiejętności artystyczne, wyjechał następnie do Włoch. W czasie II wojny światowej zaangażowany był w działalność konspiracyjną w Armii Krajowej. Po wojnie został skazany na karę śmierci, którą później zamieniono na 10 lat więzienia. Był to okres całkowitej izolacji artysty od działalności twórczej. Po zwolnieniu z więzienia, dzięki pozytywnym opiniom J. Sterna i H. Rudzkiej-Cybisowej, powrócił do pracy w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, gdzie prowadził pracownię rysunku i malarstwa na Wydziale Rzeźby. Dorobek artysty obejmuje rysunki, obrazy olejne oraz akwarele. W jego twórczości dominowała tematyka pejzażu. Charakterystyczne dla stylu artysty było precyzyjne, przedstawianie architektury, natomiast elementy przyrody ukazywał szkicowo, rytmicznymi pociągnięciami pędzla. Artysta podkreślał, że w sztuce najważniejsze jest \"oddziaływanie formą i kolorem, a nie anegdotą\". Dążył do syntezy koloru, formy i harmonii. Był związany ze środowiskiem artystycznym Krakowa i Bochni, gdzie znajdował się jego dom rodzinny. Część jego dzieł znajduje się obecnie w Muzeum w Bochni.

Ludwik LESZKO (1890-1957)
Studiował malarstwo w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie (1908-1918, 1920/21), pod kierunkiem J. Mehoffera, a także na Akademii w Wiedniu. W latach 20. i 30. odbył wiele podróży artystycznych do krajów skandynawskich, Francji, Włoch, Grecji i Turcji. Wystawiał zarówno w kraju jak i za granicą m.in. w: krakowskim TPSP, gdzie miał dwie wystawy indywidualne (1929, 1931), we Lwowie, Poznaniu, w TZSP w Warszawie, a także w Paryżu (1927), Bratysławie (1928), Londynie (1930) i Brukseli. Należał do ugrupowania \"Krąg\". Uprawiał malarstwo olejne i akwarelowe. Głównym tematem jego twórczości był pejzaż, zwłaszcza górski i nadmorski.

Tadeusz MRÓZ-ŁĘKAWSKI (1905-1942)
Malarz, uczeń Szkoły Sztuk Zdobniczych i Przemysłu Artystycznego w Krakowie i krakowskiej ASP w pracowniach W. Jarockiego, I. Pieńkowskiego, St. Kamockiego, T. Axentowicza i W. Weissa. Wystawiał w krakowskim i lwowskim TPSP oraz w ZPAP w Krakowie. Malował pejzaże, widoki Krakowa, sceny rodzajowe z Podhala, martwe natury. Zginął w Oświęcimiu.

Emil KRCHA (1894-1972)
Malarz, pedagog, uczeń krakowskiej ASP w pracowniach Axentowicza, Kamockiego i Pieńkowskiego. W latach 1927-1931 przebywał w Paryżu, gdzie w 1931 w Galerii Zborowskiego miał pierwsza wystawę indywidualną. Od 1943 mieszkał w Krakowie. Po wojnie współorganizował wrocławską WSSP i był tam pedagogiem. Pracował również w ASP w Krakowie. Był członkiem ZPAP i ugrupowania Zwornik. Jego prace, o uproszczonej, syntetycznej formie i ciepłej kolorystyce, to najczęściej pejzaże i martwe natury.

Edward DRDACKI
Malarz aktywny we Lwowie w latach ok. 1847-1885, uczeń Antoniego Langego. Członek komisji artystycznej TPSP; wystawiał we Lwowie i Krakowie pejzaże i martwe natury.

Stefan FILIPKIEWICZ (1879-1944)
Malarz i grafik, młodopolski pejzażysta. W latach 1900-1908 studiował na ASP w Krakowie u J. Mehoffera, L. Wyczółkowskiego, J. Pankiewicza oraz J. Stanisławskiego, który wywarł duży wpływ na jego twórczość. Uznany był za jednego z najwybitniejszych przedstawicieli \"szkoły Stanisławskiego\". Debiutował w 1899 r. serią pejzaży tatrzańskich wystawionych w TPSP. W 1905 roku został członkiem wiedeńskiej \"secesji\". Od 1908 roku był członkiem TAP sztuka. W czasie I wojny światowej służył w Legionach. Uczestniczył w wystawach secesji w Berlinie, Monachium, Wiedniu, a także w wystawach międzynarodowych w Dreźnie, Rzymie, Wenecji i polskich wystawach w USA, Londynie, Wiedniu i Paryżu. Wykładał w Szkole Przemysłowej w Krakowie, a następnie na ASP, gdzie został mianowany profesorem nadzwyczajnym. W czasie II wojny światowej brał udział w ruchu oporu i działalności konspiracyjnej. Malował krajobrazy tatrzańskie i podhalańskie, pejzaże z podkrakowskiego Radziszowa, gdzie spędzał wakacje, a w latach późniejszych także widoki nadmorskie. Malował także dekoracyjne martwe natury z bukietami kwiatów. Zajmował się grafiką, ilustracją, projektowaniem plakatów i medali.

Krystyna HRYŃKOWSKA-KUBLIN (1921-2022)
Malarka, córka Jana Hryńkowskiego. Studia w krakowskiej ASP w latach 1944-1949; od 1950 członkini ZPAP. Wystawiała m.in. w Salonie TPSP w Krakowie. Wyemigrowała do Australii.

Juliusz CZECHOWICZ (1894-1974)
Malarz pejzażysta, ukończył ASP w Krakowie w 1921 roku z wynikiem bardzo dobrym. Wielokrotnie wystawiał w okresie międzywojennym i po wojnie.

Piotr STACHIEWICZ (1858-1938)
Malarz związany z krakowskim środowiskiem artystycznym, wiceprezes tamtejszego TPSP (1912-1918). W latach 1877-1883 kształcił się w krakowskiej SSP, studia kontynuował w akademii monachijskiej w pracowni Otto Seitza. W 1886 podróżował po Włoszech, po powrocie osiadł w Krakowie. Uczył malarstwa na Wyższych Kursach dla Kobiet im. A. Baranieckiego. Najbardziej znany z cykli religijnych i kompozycji alegorycznych, malował również pejzaże i portrety młodych kobiet, posługując się techniką olejną i pastelami.

Alojzy MAJCHER (1907-1943)
Grafik, malarz. Studia w latach 1926-31 w ASP w Krakowie u W. Jarockiego, I. Pieńkowskiego i J. Wojnarskiego. Uczył rysunku w szkołach Tarnowa. Wystawiał w TPSP w Krakowie, w TZSP i IPS-ie w Warszawie oraz w Tarnowie. Współorganizator stowarzyszenia zielona Szpilka. Podczas wojny działał w Związku Walki Zbrojnej; aresztowany odwetowo za udany zamach na komendanta policji i rozstrzelany.

Stanisław BATOWSKI-KACZOR (1866-1946)
Studiował na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie w latach 1883-1885 u profesora Łuszczkiewicza, natomiast kolejne dwa lata spędził na akademii wiedeńskiej u Griepenkerla i L'Allemanda. Edukację artystyczną uzupełnił w Monachium, później w Paryżu, we Włoszech, Hiszpanii i Maroku. W latach 1903-1914 prowadził własną szkołę malarstwa we Lwowie, gdzie został również współzałożycielem Stowarzyszenia Artystów Młoda Sztuka i członkiem Zarządu Związków Artystów Polskich. Batowski przez współczesnych określany był jednym z ostatnich polskich batalistów.

Teodor GROTT (1884-1972)
Malarz, uczeń krakowskiej ASP w pracowniach Cynka i Wyczółkowskiego, który uważał go za swojego następcę. Studia kontynuował w Paryżu, Londynie i we Włoszech. Podróżował po Ukrainie śladami Wyczółkowskiego i Stanisławskiego podejmując tematy ludowe oraz malując tamtejsze krajobrazy. Najchętniej posługiwał się akwarelą, tworząc portrety, martwe natury, liczne przedstawienia kwiatów, pejzaże. Projektował kilimy dla prowadzonej razem z żoną wytwórni. Był honorowym członkiem TPSP w Krakowie, gdzie wystawiał obrazy już od 1910 roku. Jego dzieła, tj. "Portret żony" znajdują się w Muzeum Narodowym w Krakowie.

Teodor GROTT (1884-1972)
Malarz, uczeń krakowskiej ASP w pracowniach Cynka i Wyczółkowskiego, który uważał go za swojego następcę. Studia kontynuował w Paryżu, Londynie i we Włoszech. Podróżował po Ukrainie śladami Wyczółkowskiego i Stanisławskiego podejmując tematy ludowe oraz malując tamtejsze krajobrazy. Najchętniej posługiwał się akwarelą, tworząc portrety, martwe natury, liczne przedstawienia kwiatów, pejzaże. Projektował kilimy dla prowadzonej razem z żoną wytwórni. Był honorowym członkiem TPSP w Krakowie, gdzie wystawiał obrazy już od 1910 roku. Jego dzieła, tj. "Portret żony" znajdują się w Muzeum Narodowym w Krakowie.

Kazimierz SICHULSKI (1879-1942)
Był uczniem Leona Wyczółkowskiego, Józefa Mehoffera i Stanisława Wyspiańskiego podczas studiów na Akademii Sztuk Pięknych w latach 1900-1908. Kształcił się również za granicą, m.in. w Wiedniu i Paryżu. W latach 1920-1930 wykładał w lwowskiej Państwowej Szkole Sztuk Zdobniczych i Przemysłu Artystycznego, a następnie dziewięć lat pełnił funkcję profesora krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych. W jego twórczości dominowała tematyka huculska; wesela, powroty nowożeńców, pasterki, sceny ludowe w baśniowym wydaniu. Wykonywał liczne karykatury do czasopism i w Jamie Michalika, podkreślając przywary znanych postaci z krakowskiego świata artystycznego oraz galicyjskiej polityki. Znany był również z licznych pejzaży, martwych natur, scen religijnych, obrazów historycznych, projektów mozaik i witraży. Charakteryzowała go malarskość, witalność, śmiałość kreski i barw. Jego prace znajdują się w kolekcjach muzealnych w Krakowie, Warszawie, Łodzi.

Herman Gijsbert KEPPEL-HESSELINK (1811-1888)
Holenderski malarz z Zutphen (miasto w środkowej Holandii, prowincja Geldria). Uczył się w Akademii w Hadze u Bartholomeusa Johannesa van Hove i Willema van der Worp. Ostatecznie porzucił sztukę i został handlarzem winem. Biogram w: Thieme-Becker, Allgemeines Lexikon der bildenden Künstler von der Antike bis zur Gegenwart, t.XX, s. 167

Stanisław TONDOS (1854-1917)
W latach 1869-1975 kształcił się w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych pod kierunkiem Władysława Łuszczkiewicza i Jana Matejki. Studia kontynuował w Wiedniu, a przez krótki czas także w Akademii monachijskiej u Otto Seitza. Jego ulubioną techniką była akwarela, ale malował także olejno i pastelami. W Krakowie wystawiał w Towarzystwie Przyjaciół Sztuk Pięknych, w Warszawie zaś w Towarzystwie Zachęty i w Salonie Krywulta.

Stanisław TONDOS (1854-1917)
W latach 1869-1975 kształcił się w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych pod kierunkiem Władysława Łuszczkiewicza i Jana Matejki. Studia kontynuował w Wiedniu, a przez krótki czas także w Akademii monachijskiej u Otto Seitza. Jego ulubioną techniką była akwarela, ale malował także olejno i pastelami. W Krakowie wystawiał w Towarzystwie Przyjaciół Sztuk Pięknych, w Warszawie zaś w Towarzystwie Zachęty i w Salonie Krywulta.

Wlastimil HOFMAN (1881-1970)
Od 1896 r. studiował w świeżo zreformowanej przez Fałata Szkole Sztuk Pięknych w Krakowie pod kierunkiem J. Stanisławskiego, L. Wyczółkowskiego i J. Malczewskiego. Naukę kontynuował w paryskiej École des Beaux-Arts u J.L. Gérôme'a w latach 1899-1901. Był założycielem Grupy Pięciu (1905) i Grupy Zero (1908), członkiem wiedeńskiej secesji (1907, jako pierwszy Polak), Związku Artystów Czeskich "Manes" oraz Towarzystwa Artystów Polskich "Sztuka". Pozostawał pod dużym wpływem swoich krakowskich mistrzów. Malował sceny rodzajowe, portrety i pejzaże, ale najbardziej znany jest z fantastyczno-symbolicznych kompozycji z motywami ludowymi.

Portret przedstawia Antoninę Czerwińską, żonę Franciszka Czerwińskiego (1901-1939) - oficera I Pułku Strzelców Podhalańskich oraz fotografa prowadzącego zakład fotograficzny w Nowym Sączu. Franciszek Czerwiński często wykonywał fotografie osób portretowanych przez Witkacego. Artysta najprawdopodobniej poznał Franciszka Czerwińskiego podczas swojego pierwszego pobytu w Nowym Sączu, w kwietniu 1934 roku, kiedy gościł u rodziny Maciaków. Sam Witkacy kilkukrotnie wspominał Franciszka Czerwińskiego w listach kierowanych do rodziny Maciaków. Antonina Czerwińska była portretowana przez Witkacego kilkakrotnie - w latach 1934 oraz 1938. Artysta wykonał również portrety Franciszka Czerwińskiego oraz ich syna, Stanisława. Antonina Czerwińska figuruje w indeksie osób portretowanych w "Katalogu Dzieł Malarskich", opracowanym przez Irenę Jakimowicz we współpracy z Anną Żakiewicz (Muzeum Narodowe w Warszawie, 1990, s. 158).


Stanisław Ignacy WITKIEWICZ (WITKACY) (1885-1939)
Malarz, dramaturg, powieściopisarz, filozof, publicysta, jeden z najwybitniejszych twórców polskiej kultury. Syn Stanisława Witkiewicza, w którego domu od najmłodszych lat spotykał się ze znakomitymi przedstawicielami świata nauki i sztuki. Nie uzyskał formalnego wykształcenia artystycznego, w latach 1904-1905 kształcił się w pracowni J. Mehoffera w krakowskiej ASP. Podczas pobytu we Francji w 1911 odwiedził W. Ślewińskiego, pod którego okiem malował pejzaże. Odbył podróże artystyczne do Niemiec, Włoch, Paryża, gdzie zetknął się z nowymi tendencjami w sztuce. W 1914 uczestniczył w australijskiej wyprawie swego przyjaciela, etnologa, Bronisława Malinowskiego. W czasie I wojny służył w armii carskiej. W 1918 wrócił do kraju. W 1919 związał się z ugrupowaniem Formistów, jednak jego twórczość odbiegała od założeń formistycznych. Stworzył indywidualny styl, oparty na własnych doświadczeniach, lekturze, oraz na dziełach innych autorów, które uznał za inspirację. Założenia swego malarstwa zawarł w pismach teoretycznych, takich jak "Nowe formy w malarstwie" z 1919, czego uzupełnieniem i rozszerzeniem były "Szkice artystyczne" z 1922. Lata 1925-1939 przyniosły dominację dramatopisarstwa w twórczości Witkacego, jego obrazy olejne nie cieszyły się uznaniem i nie znajdowały klientów, tak więc dla zapewnienia sobie stałego dochodu artysta postanowił zająć się portretem i założył jednoosobową Firmę Portretową "S.I. Witkiewicz", dla której sformułował szczegółowy Regulamin. Najciekawsze i najdroższe były portrety w typie A, natomiast za najbardziej efektowne należy uznać portrety w typie C. Powstawały one w sytuacjach towarzyskich, często w czasie seansów narkotycznych w domach zaprzyjaźnionych lekarzy, oznaczenie "Co" na portrecie typu C wskazywało na kokainę. Portrety typu C cechowała subiektywna charakteryzacja modela, artysta nie pobierał za nie wynagrodzenia, były "bezcenne". (Lit.: B. Zgodzińska-Wojciechowska i A. Żakiewicz "Witkacy. Stanisław Ignacy Witkiewicz", WAiF, Auriga, PWN, Warszawa 2001).

Jerzy KOSSAK (1886-1955)
Pochodził z krakowskiej artystycznej rodziny. Był synem Wojciecha Kossaka, wnukiem Juliusza, bratem Magdaleny Samozwaniec i Marii Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej. Już jako dziecko wykazywał duże zdolności artystyczne, podejmując lekcje rysunku i malarstwa w pracowniach dziadka oraz ojca. Nigdy jednak nie podjął studiów na ASP. Pierwszą indywidualną wystawę malarza zorganizowano w Towarzystwie Sztuk Pięknych w 1910 roku, gdzie pokazano cykl napoleoński, który został bardzo dobrze przyjęty i doceniony przez krytyków. Choć Wojciech Kossak wiązał z nim wielkie nadzieje, Jerzy nigdy nie wypracował indywidualnego stylu, powielając tematy wypracowane przez ojca. W trudnych powojennych czasach praktyka ta zapewniała mu stabilizację finansową, ale miało to zły wpływ na jego rozwój twórczy. Poza tematyką ułańską i wojenną malował również sceny folklorystyczne, polowania i portrety. Zdobył dużą biegłość w przedstawianiu wizerunków koni i jeźdźców. Niezwykle popularny wśród krakowskiego, zamożnego mieszczaństwa.

Tadeusz AJDUKIEWICZ (1852-1916)
Tadeusz Ajdukiewicz był artystą związanym z mecenatem arystokracji i dworów panujących; w tych kręgach zrobił prawdziwą karierę, a jego obrazy podobały się powszechnie. Studia malarskie rozpoczął w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych. Później kształcił się jeszcze w Wiedniu oraz w Monachium - w Akademii i w pracowni Józefa Brandta. Po studiach przez kilka lat jeździł po polskich dworach kresowych i malował portrety. Około 1877 wyjechał do Paryża, skąd, wraz z Władysławem Branickim wyjechał w - ważną dla jego przyszłej twórczości - podróż na Bliski Wschód. Około roku 1882 zamieszkał w Wiedniu, zajął pracownię po Hansie Makarcie, malując dla dworu cesarskiego i arystokracji. W 1893 bawił w Londynie, gdzie, m.in. portretował księcia Walii, w 1894 pracował na dworze sułtańskim w Konstantynopolu, następnie także w Sofii, Petersburgu i Bukareszcie. W Rumunii osiadł na dłużej jako malarz nadworny Karola I. Po wybuchu I wojny światowej powrócił do kraju i, mimo starszego wieku, zaciągnął się do Legionów. Zmarł, nie wytrzymawszy trudów wojennych. Malował przede wszystkim portrety - zarówno reprezentacyjne, efektowne i eleganckie (Portret Heleny Modrzejewskiej, MNK), jak również skromne i kameralne. Tworzył też sceny myśliwskie, obrazy o tematyce wschodniej, bohaterskie sceny bitewne, rewie i przeglądy wojsk (Przegląd armii rumuńskiej, 1896).

Obraz przedstawia fragment sceny z wojny hiszpańsko-marokańskiej, trwającej w latach 1859-1860. Konflikt ten dotyczył walk granicznych wokół Ceuty i Melilli.

Jerzy KOSSAK (1886-1955)
Pochodził z krakowskiej artystycznej rodziny. Był synem Wojciecha Kossaka, wnukiem Juliusza, bratem Magdaleny Samozwaniec i Marii Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej. Już jako dziecko wykazywał duże zdolności artystyczne, podejmując lekcje rysunku i malarstwa w pracowniach dziadka oraz ojca. Nigdy jednak nie podjął studiów na ASP. Pierwszą indywidualną wystawę malarza zorganizowano w Towarzystwie Sztuk Pięknych w 1910 roku, gdzie pokazano cykl napoleoński, który został bardzo dobrze przyjęty i doceniony przez krytyków. Choć Wojciech Kossak wiązał z nim wielkie nadzieje, Jerzy nigdy nie wypracował indywidualnego stylu, powielając tematy wypracowane przez ojca. W trudnych powojennych czasach praktyka ta zapewniała mu stabilizację finansową, ale miało to zły wpływ na jego rozwój twórczy. Poza tematyką ułańską i wojenną malował również sceny folklorystyczne, polowania i portrety. Zdobył dużą biegłość w przedstawianiu wizerunków koni i jeźdźców. Niezwykle popularny wśród krakowskiego, zamożnego mieszczaństwa.

Wystawiany w Domu Aukcyjnym DESA w Krakowie, aukcja 15, poz. 12, 9 października 1999.


Jacek MALCZEWSKI (1854-1929)
W latach 1872-75 i 1877-79 studiował w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych, m.in. u Władysława Łuszczkiewicza i Jana Matejki oraz w latach 1876-77 u Henri Ernesta Lehmana w Szkole Sztuk Pięknych w Paryżu. Na formację artysty wpłynęły liczne podróże do Paryża, Monachium, Wiednia, Włoch, Grecji czy Turcji. Istotnym źródłem inspiracji Malczewskiego był rodzimy folklor, polska literatura i historia, także tradycja biblijna i mitologiczna. We wczesnej fazie twórczości malował realistyczne sceny związane z martyrologią Polaków po 1863 roku. Po 1890 r. ukształtował się symbolizm w twórczości artysty i powstają malowane w tej konwencji portrety, autoportrety i kompozycje rodzajowe. Uznawany za najwybitniejszego przedstawiciela malarstwa polskiego symbolizmu wsławił się też jako wybitny pedagog. Wykładał malarstwo w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych (1896-1900 i 1910-1921), a w okresie 1912-1914 pełnił funkcję jej rektora. W 1897 roku został członkiem-założycielem Towarzystwa Artystów Polskich "Sztuka". Twórczość Malczewskiego był wielokrotnie prezentowana poza granicami kraju, doceniana i nagradzana, m.in medalami na międzynarodowych wystawach w Monachium (1892), Berlinie (1891) i Paryżu (1900).

Zygmunt ROZWADOWSKI (1870-1950)
Malarz, związany z lwowskim środowiskiem artystycznym, jeden z autorów panoram "Bitwy pod Piramidami" i "Racławickiej". Studiował u Matejki w krakowskiej SSP (1883 -1891) oraz w akademii monachijskiej. W latach 1910-1920 był profesorem Szkoły Przemysły Artystycznego we Lwowie. W swoim lwowskim mieszkaniu przy ul. Jabłonowskich prowadził w latach międzywojennych prywatne lekcje rysunku i malarstwa. Do jego ulubionej tematyki należała batalistyka, malował również sceny rodzajowe, pejzaże i portrety. Zmarł 23. 07. 1950 w Zakopanem.

Franciszek Adam JAŹWIECKI (1900-1946)
Malarz i grafik, uczeń Pautscha i Axentowicza w krakowskiej ASP. Służył w Legionach Polskich. W czasie 2. wojny był więźniem obozów koncentracyjnych. Przez krótki czas należał do Grupy Krakowskiej. Podejmował tematykę legionową, malował portrety i pejzaże.Wydał tekę autolitografii "Góra Polska".

Jerzy POTRZEBOWSKI (1921-1974)
Malarz, uczeń krakowskiej ASP w pracowniach Pautscha, Pieńkowskiego i Rzepińskiego (1945-50), potem jej wieloletni wykładowca. Malował realistyczne pejzaże, sceny batalistyczne i rodzajowe. Jednym z jego ulubionych motywów były konie.

Jacek MALCZEWSKI (1854-1929)
W latach 1872-75 i 1877-79 studiował w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych, m.in. u Władysława Łuszczkiewicza i Jana Matejki oraz w latach 1876-77 u Henri Ernesta Lehmana w Szkole Sztuk Pięknych w Paryżu. Na formację artysty wpłynęły liczne podróże do Paryża, Monachium, Wiednia, Włoch, Grecji czy Turcji. Istotnym źródłem inspiracji Malczewskiego był rodzimy folklor, polska literatura i historia, także tradycja biblijna i mitologiczna. We wczesnej fazie twórczości malował realistyczne sceny związane z martyrologią Polaków po 1863 roku. Po 1890 r. ukształtował się symbolizm w twórczości artysty i powstają malowane w tej konwencji portrety, autoportrety i kompozycje rodzajowe. Uznawany za najwybitniejszego przedstawiciela malarstwa polskiego symbolizmu wsławił się też jako wybitny pedagog. Wykładał malarstwo w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych (1896-1900 i 1910-1921), a w okresie 1912-1914 pełnił funkcję jej rektora. W 1897 roku został członkiem-założycielem Towarzystwa Artystów Polskich "Sztuka". Twórczość Malczewskiego był wielokrotnie prezentowana poza granicami kraju, doceniana i nagradzana, m.in medalami na międzynarodowych wystawach w Monachium (1892), Berlinie (1891) i Paryżu (1900).

Stanisław PACIOREK (1889-1952)
Polski malarz i scenograf teatralny. W latach 1908-1915 studiował w ASP w Krakowie u J. Mehoffera, J. Malczewskiego i K. Laszczki. W 1918 przez rok rozwijał również swoje umiejętności malarskie pod okiem Teodora Axentowicza. W 1932 roku przygotował scenografię do "Halki" i "Strasznego dworu" Stanisława Moniuszki, wystawianych w zakopiańskiej Operze Górskiej. Do 1939 roku był też dekoratorem w krakowskim Teatrze Bagatela. Członek ZPAP w Krakowie i Grupy Polskich Artystów Krąg. Tworzył głównie pejzaże, martwe natury, portrety i sceny rodzajowe, posługując się wyłącznie techniką olejną.

Mieczysław FILIPKIEWICZ (1891-1951)
Malarz, w latach 1910-15 studiował w krakowskiej ASP u J. Pankiewicza i T. Axentowicza a następnie w latach 1921-23 u W. Weissa. Malował pejzaże, tematy tatrzańskie i morskie, a także kwiaty i martwe natury.

Włodzimierz BŁOCKI (1885-1921)
Polski malarz i grafik działający we Lwowie. Studiował w latach 1904-1910 w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, pod kierunkiem Leona Wyczółkowskiego, Konstantego Laszczki i Józefa Pankiewicza. W 1914 przebywał w Paryżu i Monachium, w tym czasie znalazł się pod wpływem impresjonistów francuskich. Włodzimierz Błocki mieszkał i pracował we Lwowie, zdobył znaczną popularność jako portrecista i pejzażysta. Malował również sceny rodzajowe i symboliczne oraz akty. Posługiwał się techniką olejną, akwarelą i pastelami. Uprawiał również grafikę, tworzył akwaforty, akwatinty i litografie.

Włodzimierz BŁOCKI (1885-1921)
Polski malarz i grafik działający we Lwowie. Studiował w latach 1904-1910 w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, pod kierunkiem Leona Wyczółkowskiego, Konstantego Laszczki i Józefa Pankiewicza. W 1914 przebywał w Paryżu i Monachium, w tym czasie znalazł się pod wpływem impresjonistów francuskich. Włodzimierz Błocki mieszkał i pracował we Lwowie, zdobył znaczną popularność jako portrecista i pejzażysta. Malował również sceny rodzajowe i symboliczne oraz akty. Posługiwał się techniką olejną, akwarelą i pastelami. Uprawiał również grafikę, tworzył akwaforty, akwatinty i litografie.

Stanisław KAMOCKI (1875-1944)
Młodopolski pejzażysta i grafik. Studiował malarstwo w latach 1891-1900 w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych pod kierunkiem m.in. Leona Wyczółkowskiego, Jacka Malczewskiego i Jana Stanisławskiego, a w latach 1901-1902 kontynuował naukę w Paryżu. Podczas I wojny światowej służył w I Brygadzie Legionów. Mieszkał w Krakowie i Zakopanem, gdzie miał własną pracownię. Od 1919 kierował katedrą pejzażu w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, a w 1937 został profesorem. W czasie okupacji, od 1942 roku, uczył malarstwa w zakopiańskiej Szkole Góralskiej Sztuki Ludowej. Był członkiem m.in. Towarzystwa Artystów Polskich "Sztuka", Wiedeńskiej Secesji i Towarzystwa "Sztuka Podhalańska". Został pochowany na Starym Cmentarzu w Zakopanem. Uznawany za jednego z najwybitniejszych uczniów Jana Stanisławskiego i kontynuatorów polskiego pejzażu. Malował głównie w plenerze - krajobrazy Wołynia, Podola, okolic Krakowa i Tatr, okazjonalnie także martwe natury.

Ludwig STILLER (1872-1912)
Monachijski malarz, słynący z przedstawień scen rodzajowych. Poza malarstwem sztalugowym zajmował się także tworzeniem ilustracji dla wydawnictw.

Janina GARYCKA (1920-1997)
Janina Garycka - filolożka polska, malarka, scenogrfka, współzałożycielka i kierowniczka literacka kabaretu "Piwnica pod Baranami". Mieszkała przy placu na Groblach 12, w jej mieszkaniu przez wiele lat mieszkał Piotr Skrzynecki.

Janina GARYCKA (1920-1997)
Janina Garycka - filolożka polska, malarka, scenogrfka, współzałożycielka i kierowniczka literacka kabaretu "Piwnica pod Baranami". Mieszkała przy placu na Groblach 12, w jej mieszkaniu przez wiele lat mieszkał Piotr Skrzynecki.

Janina GARYCKA (1920-1997)
Janina Garycka - filolożka polska, malarka, scenogrfka, współzałożycielka i kierowniczka literacka kabaretu "Piwnica pod Baranami". Mieszkała przy placu na Groblach 12, w jej mieszkaniu przez wiele lat mieszkał Piotr Skrzynecki.