Paweł WRÓBEL (1913-1984)
Górnik, jeden z najaktywniejszych członków koła plastyków amatorów przy ZDK kopalni "Wieczorek". W swoich obrazach przedstawiał pejzaże śląskie z charakterystycznymi kominami, hałdami, szybami kopalnianymi. Jego żywiołowe i niezwykle barwne scenki rodzajowe ukazują dzień powszedni i świąteczny mieszkańców górniczych osiedli. Artysta poza malarstwem uprawiał rzeźbę, jednak prac w drewnie i węglu pozostawił niewiele.

Paweł WRÓBEL (1913-1984)
Górnik, jeden z najaktywniejszych członków koła plastyków amatorów przy ZDK kopalni "Wieczorek". W swoich obrazach przedstawiał pejzaże śląskie z charakterystycznymi kominami, hałdami, szybami kopalnianymi. Jego żywiołowe i niezwykle barwne scenki rodzajowe ukazują dzień powszedni i świąteczny mieszkańców górniczych osiedli. Artysta poza malarstwem uprawiał rzeźbę, jednak prac w drewnie i węglu pozostawił niewiele.

Eugeniusz BROŻEK (1947-2021)
Urodził się we wsi Przełaj koło Sędziszowa, ukończył szkołę zawodową, dwa lata pracował jako górnik, był spawaczem, konduktorem i kierownikiem pociągów osobowych, rolnikiem. Należał do grupy plastyków amatorów przy domach kultury w Sosnowcu i Jędrzejowie. W 1983 w Przeglądzie Plastyki Nieprofesjonalnej uzyskał II miejsce. W swych pracach chętnie nawiązywał do natury. Cenił wieś, której szczerość stawiał w opozycji do miejskiego zakłamania, często podejmował temat konfliktu dobra i zła. (Lit.: "Sztuka Pogranicza. Miedzy etnosztuką a sztuką akademicką", katalog zbiorów Muzeum Śląskiego, opracowała Maria Fiderkiewicz, Muzeum Śląskie, Katowice, 2007, s.38).

Jan ŚWIDERSKI (1913-2004)
Malarz, studia Akademia Sztuk Pięknych w Krakowie (uczeń m.in. K. Sichulskiego i F. Pautscha) i Państwowa Szkoła Sztuk Zdobniczych i Przemysłu Artystycznego w Poznaniu (1930- 1939). Kierownik Katedry Malarstwa i Rysunku na Wydziale Grafiki ASP w Krakowie, prezes okręgu ZPAP w Krakowie. Bardzo czynny zawodowo, uznany pedagog. Udział w ponad 160 wystawach indywidualnych i zbiorowych w kraju i za granicą. Mąż Janiny Kraupe-Świderskiej.

Emil LINDEMANN (1864-1945)
Malarz, uczeń Gersona i krakowskiej SSP w pracowni Matejki, z którym współpracował m.in. przy polichromii w kościele Mariackim. Studia malarskie kontynuował w paryskiej École des Beaux Arts oraz w Académie Julian i Colarossi. Naukę uzupełniał w Rzymie. Zajmował się głównie malarstwem ściennym, wykonując liczne polichromie, najczęściej dla kościołów. Jego malarstwo sztalugowe to obrazy olejne i akwarele o tematyce pejzażowej, rzadziej rodzajowej. Był świetnym ilustratorem, autorem rysunków satyrycznych i plakatów

Stanisława CZECH-WALCZAK (1903-1993)
Związana z Zakopanem ludowa malarka na szkle, siostra Bronisława Czecha, narciarza, olimpijczyka, taternika, kuriera, więźnia Auschwitz. Stosunkowo wcześnie, pod wpływem brata, próbowała swoich sił w malarstwie na szkle. W latach 1930-1932 w pracowni Stanisława Gąsienicy-Sobczaka zajmowała się malowaniem ceramiki. Po 1957 zajęła się malarstwem na szkle. Współpracowała z cepeliowskim Zrzeszeniem \"Milenium\". Miała wiele kontaktów z muzeami, uczestniczyła w licznych konkursach i wystawach sztuki ludowej, głównie eksponując malarstwo na szkle, uzyskała wiele nagród i wyróżnień. Jej twórczość nawiązuje do tradycyjnych motywów malarstwa podhalańskiego, posługuje się czytelnym rysunkiem i żywą, czystą kolorystyką, często podejmuje nowe tematy, wiele kompozycji ma silny indywidualny rys, świadczący o dużej wyobraźni i dobrym przygotowaniu malarskim. Obrazy artystki znajdują się w zbiorach muzeów w Zakopanem, Rabce, Nowym Sączu, Nowym Targu, Krakowie, Warszawie, Toruniu, Poznaniu, Wrocławiu, oraz w licznych kolekcjach prywatnych.

Ludwik LISOWSKI (1907-1943)
Studiował malarstwo na krakowskiej ASP pod kierunkiem W. Jarockiego i F. Pautscha. W czasie studiów został wyróżniony nagrodami za studia aktu i prace całoroczne. Malował przede wszystkim martwe natury i akty. Niemal cały dorobek artysty spłonął w 1939 r. w zbombardowanym domu - pracowni.

Do obrazu dołączony protokół zdawczo-odbiorczy Muzeum Górnośląskiego z tekstem maszynowym: Bytom, dn. 22. IV. 1974 r / Dział Etnografii Muzeum Górnośląskiego w Bytomiu wypożycza od p. red. Eugenii Ligęzowej, celem eksponowania na wystawie "Panorama kulturalna Śląska" w Warszawie, obraz Teofila Ociepki - "Dżungla". Przewidywany zwrot obrazu nastąpi ok. 30 września 1974 r. (czerwony stempel MG w Bytomiu).
W załączeniu również drukowane zaproszenie na ślub Julii Ufnal z Teofilem Ociepką w dniu 18 kwietnia 1959, na odwrocie długopisem tekst Teofila Ociepki skierowany do państwa Ligęzów, z datą: Bydgoszcz - 16. IV. 59 r.
Obraz z prywatnych zbiorów doc. Józefa Ligęzy (1910-1972), wybitnego etnografa, folklorysty, zbieracza śląskich pieśni ludowych, w latach 1963-1972 dyrektora Muzeum Górnośląskiego w Bytomiu.

Teofil OCIEPKA (1891-1978)
Malarz, przedstawiciel sztuki naiwnej, członek Grupy Janowskiej, od wczesnej młodości zafascynowany astrologią, magią i okultyzmem. W swoich pracach kreował świat fantastyczno-mistyczny, pełen niezwykłych stworzeń i przedziwnej flory, malowanie traktował jako drogę do poznania absolutu. Artysta jest jednym z bohaterów powstałego w 2000 filmu "Angelus" w reżyserii Lecha Majewskiego, opowiadającego historię założonej przez Ociepkę gminy okultystycznej.

Ewald GAWLIK (1919-1993)
Malarz i cieśla górniczy. Przed wojną uczył się rysunku u Pawła Stellera oraz malarstwa i rysunku w prywatnej szkole Czesława Rzepińskiego. Był członkiem koła plastyków amatorów przy ZDK kopalni "Wieczorek", a od 1974 członkiem śląskiego oddziału ZPAP. Tematami jego prac są sceny rodzajowe na tle śląskiego pejzażu, martwe natury, krajobrazy górniczych osiedli w Giszowcu, Nikiszowcu i Janowie.

Soter JAXA-MAŁACHOWSKI (1867-1952)
Malarz, wybitny marynista, pochodzący z kresów wschodnich. kształcił się w szkole rysunkowej w Odessie, następnie studiował w krakowskiej SSP pod kierunkiem F. Cynka, I. Jabłońskiego i W. Łuszczkiewicza. Od 1894 kontynuował naukę w szkole Rysunku i Malarstwa w Monachium. Po powrocie do kraju osiadł na stałe w Krakowie, skąd na dwa lata przeprowadził się do Zakopanego. Malował przede wszystkim krajobrazy - pejzaże morskie (znad Bałtyku i Morza Śródziemnego - pamiątki z licznych podróży do Włoch), widoki tatrzańskie, nokturny i zaułki krakowskie, rzadko portrety. Największym powodzeniem cieszyły się jego obrazy marynistyczne. Malował w technice olejnej, akwarelowej, a także gwaszem i pastelami. Był członkiem TZSP w Warszawie. Uczestniczył w wielu wystawach w Krakowie (tu miał kilka wystaw indywidualnych), Warszawie, we Lwowie, Łodzi, Poznaniu i Lublinie.

Jan NOWAK (1930-2010)
Malarz, grafik, uczeń krakowskiej ASP i Wydziału Grafiki w Katowicach, gdzie był również nauczycielem akademickim. Miał liczne wystawy indywidualne, brał udział w wielu wystawach sztuki polskiej za granicą, jego prace znajdują się w zbiorach m.in. Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Sao Paulo, Biblioteki Kongresu w Waszyngtonie, Muzeum Narodowego w Warszawie. Uprawiał malarstwo sztalugowe i litografię. Jego obrazy nawiązują do tematyki miejskiego pejzażu, często zdominowanego przez artystów cyrkowych, ulicznych muzykantów, przechodniów.

Urszula BROLL (1930-2020)
Malarka, związana z katowickim ugrupowaniami St-53 i Oneiron. Kształciła się w katowickiej filii ASP w Krakowie. Początkowo uległa fascynacji "Teorią Widzenia" Strzemińskiego, inspirowała ją twórczość Marii Jaremy. W latach 60. zainteresowała się filozofią Dalekiego Wschodu i wraz z mężem - Andrzejem Urbanowiczem, założyli gminę buddyjską. Od tego momentu tworzyła symboliczne kompozycje o geometrycznych układach i motywach zaczerpniętych z hinduskiej "Tantry". Jej późniejsze prace nawiązują do ezoterycznej wiedzy o kolorze.

Urszula BROLL (1930-2020)
Malarka, związana z katowickim ugrupowaniami St-53 i Oneiron. Kształciła się w katowickiej filii ASP w Krakowie. Początkowo uległa fascynacji "Teorią Widzenia" Strzemińskiego, inspirowała ją twórczość Marii Jaremy. W latach 60. zainteresowała się filozofią Dalekiego Wschodu i wraz z mężem - Andrzejem Urbanowiczem, założyli gminę buddyjską. Od tego momentu tworzyła symboliczne kompozycje o geometrycznych układach i motywach zaczerpniętych z hinduskiej "Tantry". Jej późniejsze prace nawiązują do ezoterycznej wiedzy o kolorze.

Urszula BROLL (1930-2020)
Malarka, związana z katowickim ugrupowaniami St-53 i Oneiron. Kształciła się w katowickiej filii ASP w Krakowie. Początkowo uległa fascynacji "Teorią Widzenia" Strzemińskiego, inspirowała ją twórczość Marii Jaremy. W latach 60. zainteresowała się filozofią Dalekiego Wschodu i wraz z mężem - Andrzejem Urbanowiczem, założyli gminę buddyjską. Od tego momentu tworzyła symboliczne kompozycje o geometrycznych układach i motywach zaczerpniętych z hinduskiej "Tantry". Jej późniejsze prace nawiązują do ezoterycznej wiedzy o kolorze.

Renata BONCZAR (1953)
Ukończyła Akademię Sztuk Pięknych w Krakowie, Wydział Grafiki w Katowicach. Studiowała w pracowniach prof. Adama Hoffmanna, prof. Andrzeja Pietscha oraz prof. Jerzego Dudy Gracza. Dyplom uzyskała w 1980 roku. Zajmuje się malarstwem, rysunkiem i projektowaniem. Jest również wykładowcą akademickim.

Tadeusz KANTOR (1915-1990)
W latach 1934-1939 studiował w ASP w Krakowie malarstwo u W. Jarockiego i I. Pieńkowskiego, a scenografię u K. Frycza. Był czołowym twórcą awangardy malarskiej, teatralnej, scenograficznej. Był twórcą manifestów artystycznych i happeningów. W 1943 roku założył Teatr Konspiracyjny, a w roku 1956 teatr Cricot 2. Związany był z Grupą Krakowską. Miał liczne wystawy i pokazy spektakli teatralnych w kraju i za granicą. Malował sceny symboliczne, abstrakcyjne i projekty scenograficzne.

Jerzy KAŁUCKI (1931-2022)
Malarz, scenograf, urodzony we Lwowie. Studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie w latach 1951-1957. Dyplom w pracowni Andrzeja Stopki na Wydziale Scenografii ASP. W 1976 r. przystąpił do Stowarzyszenia Artystycznego Grupa Krakowska. W latach 1981-2003 prowadził pracownię malarstwa w ASP w Poznaniu. Szereg wystaw indywidualnych malarstwa i rysunku w Warszawie, Krakowie, Chełmie, Cieszynie, Lublinie, Zielonej Górze, a także w wystawach zbiorowych w Anglii, Niemczech, na Węgrzech, we Włoszech, Turcji, Gecji, Szwajcarii i Kanadzie. Prace w zbiorach Muzeum Narodowego w Kakowie, Poznaniu, Warszawie, Wrocławiu, muzeum Okręgowe w Chełmie, Museum Modern Art, Sammlung Jurgen Blum, Hunfeld, galerie Hoffmann, Gorbelheimer-Muhle, a także w kolekcjach prywatnych w kraju i za granicą.

Piotr STAWIŃSKI (1957)
Malarz, syn Bolesława, związany ze śląskim środowiskiem artystycznym. Poza malarstwem uprawia rysunek, grafikę oraz eksperymentalne formy sztuki. Współzałożyciel grupy "Dell`arte" i Akademii Sztuki Fascynującej. Od 1994 członek die Kunstlergilde. Brał udział w licznych wystawach zbiorowych i działaniach plastycznych w Polsce i za granicą (Włochy, Francja, Niemcy). Miał wiele wystaw indywidualnych w Polsce (m.in. Pałac pod Baranami w Krakowie, Galeria Kronika w Bytomiu, Galeria teatru im. St. I. Witkiewicza w Zakopanem, GCK Katowice) oraz w Niemczech (Ditzingen, Stuttgart).

Stanisław GAŁEK (1876-1961)
Malarz i rzeźbiarz, jeden z najbardziej cenionych pejzażystów tatrzańskich. Studiował w SSP w Krakowie u J. Malczewskiego i J. Stanisławskiego, naukę kontynuował w Kunstgewerbeschule w Monachium i w École des Beux-Arts w Paryżu. Po powrocie do kraju zamieszkał w Zakopanem. Należał do Towarzystwa Sztuka Podhalańska oraz do TZSP w Warszawie. Wystawiał w Krakowie, Lwowie, Warszawie, Poznaniu, a także za granicą (Wiedeń, Berlin, Budapeszt). Po wojnie uczestniczył w wystawach w Zakopanem. Cieszył się dużą popularnością jako jeden z najlepszych malarzy Tatr, jego ulubionym rejonem było otoczenie Morskiego Oka. Malował także widoki nadmorskie, sceny rodzajowe i portrety oraz rzeźbił i projektował kilimy dla towarzystwa Kilim w Zakopanem.

Michał STAŃKO (1901-1969)
Malarz, pejzażysta tatrzański. Urodzony w Sosnowcu, młode lata spędził w Miechowie. W czasie I wojny walczył w Legionach. Ok. 1930 osiadł w Zakopanem, gdzie m.in. współpracował z Januszem Kotarbińskim przy polichromii w zakopiańskim kościele parafialnym. W 2 połowie lat trzydziestych mieszkał w Sosnowcu. Był członkiem Szczepu Rogate Serce Stanisława Szukalskiego. Jako ochotnik brał udział w kampanii wrześniowej 1939. W latach 1942-43 wykonywał polichromię w kościele w Koziegłowach k. Częstochowy. Krótko pracował w Strzelcach Opolskich w tamtejszym Wydziale Kultury. Po wojnie związał się ze śląskim środowiskiem artystycznym, pozostając w bliskim kontakcie z Zakopanem, gdzie mieszkał i miał pracownię. Najchętniej podejmował tematykę pejzażową, malował również martwe natury i akty, posługując się technika olejną, rzadziej akwarelą.

Stanisław KAMOCKI (1875-1944)
Młodopolski pejzażysta i grafik. Studiował malarstwo w latach 1891-1900 w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych pod kierunkiem m.in. Leona Wyczółkowskiego, Jacka Malczewskiego i Jana Stanisławskiego, a w latach 1901-1902 kontynuował naukę w Paryżu. Podczas I wojny światowej służył w I Brygadzie Legionów. Mieszkał w Krakowie i Zakopanem, gdzie miał własną pracownię. Od 1919 kierował katedrą pejzażu w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, a w 1937 został profesorem. W czasie okupacji, od 1942 roku, uczył malarstwa w zakopiańskiej Szkole Góralskiej Sztuki Ludowej. Był członkiem m.in. Towarzystwa Artystów Polskich "Sztuka", Wiedeńskiej Secesji i Towarzystwa "Sztuka Podhalańska". Został pochowany na Starym Cmentarzu w Zakopanem. Uznawany za jednego z najwybitniejszych uczniów Jana Stanisławskiego i kontynuatorów polskiego pejzażu. Malował głównie w plenerze - krajobrazy Wołynia, Podola, okolic Krakowa i Tatr, okazjonalnie także martwe natury.

Leszek STAŃKO (1924-2010)
Malarz, syn Michała Stańki, związany ze środowiskiem artystycznym Śląska i Zakopanego. Kształcił się w krakowskiej ASP u W. Weissa, I. Pieńkowskiego i F. Pautscha (1945-1947). Pracował w Bielskim Studiu Filmów Rysunkowych i Wytwórni Filmów Rysunkowych w Warszawie, od 1956 był członkiem warszawskiej grupy artystów-plastyków "Zachęta". Najbardziej znany z pejzaży tatrzańskich, malował również motywy z Beskidu Śląskiego i Jury Krakowsko-Częstochowskiej, rzadziej podejmował tematykę rodzajową, portretową czy akt.

Stanisław ŻURAWSKI (1889-1976)
Malarz, uczeń krakowskiej ASP w pracowni Mehoffera (1907-1913). Był członkiem Cechu Artystów Plastyków "Jednoróg". Malował akty, pejzaże, martwe natury, kompozycje figuralne.

Stanisław GÓRSKI (1887-1955)
W roku 1908 studiował w Szkole Przemysłowej w Krakowie w pracowni J. Pankiewicza i T. Axentowicza. Wystawiał m.in. w TZSP w Warszawie. Malował sceny rodzajowe, portrety, pejzaże i studia portretowe górali.

Stanisław GÓRSKI (1887-1955)
W roku 1908 studiował w Szkole Przemysłowej w Krakowie w pracowni J. Pankiewicza i T. Axentowicza. Wystawiał m.in. w TZSP w Warszawie. Malował sceny rodzajowe, portrety, pejzaże i studia portretowe górali.

Jerzy KOSSAK (1886-1955)
Pochodził z krakowskiej artystycznej rodziny. Był synem Wojciecha Kossaka, wnukiem Juliusza, bratem Magdaleny Samozwaniec i Marii Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej. Już jako dziecko wykazywał duże zdolności artystyczne, podejmując lekcje rysunku i malarstwa w pracowniach dziadka oraz ojca. Nigdy jednak nie podjął studiów na ASP. Pierwszą indywidualną wystawę malarza zorganizowano w Towarzystwie Sztuk Pięknych w 1910 roku, gdzie pokazano cykl napoleoński, który został bardzo dobrze przyjęty i doceniony przez krytyków. Choć Wojciech Kossak wiązał z nim wielkie nadzieje, Jerzy nigdy nie wypracował indywidualnego stylu, powielając tematy wypracowane przez ojca. W trudnych powojennych czasach praktyka ta zapewniała mu stabilizację finansową, ale miało to zły wpływ na jego rozwój twórczy. Poza tematyką ułańską i wojenną malował również sceny folklorystyczne, polowania i portrety. Zdobył dużą biegłość w przedstawianiu wizerunków koni i jeźdźców. Niezwykle popularny wśród krakowskiego, zamożnego mieszczaństwa.

Gloria KOSSAK (1941-1991)
Malarka i poetka, córka Jerzego Kossaka.

Stanisław ZAWADZKI (1878-1960)
Malarz, uczeń Gersona i krakowskiej ASP w pracowni Malczewskiego (1899-1900). Studia kontynuował w Monachium u Otto Seitza oraz w Paryżu. Był wiceprezesem TZSP. Tematyka jego prac to głównie portrety i akty, malował również kompozycje rodzajowe i pejzaże, posługując się technika olejną i akwarelową.

Obraz dotychczas znany jedynie z reprodukcji na karcie pocztowej. Opisany w Katalogu Dzieł Zebranych Aleksandra Kotsisa, z adnotacją o nieznanym miejscu przechowywania obrazu; tamże reprodukowana pocztówka, por.: Aleksandra Krypczyk-De Barra, Aleksander Kotsis. Katalog Dzieł Zebranych, Muzeum Narodowe w Krakowie, Kraków 2025, s. 287. Obraz oprawiony w stylową ramę z epoki; na ramie u dołu papierowa nalepka: "Fabryka i skład robót pozłotniczych oraz rzeźbiarskich A. Krywulta w Krakowie", stan zachowania: uszkodzenia , ubytki gipsatury.
Proweniencja: pamiątka rodzinna wg informacji uzyskanej od aktualnej właścicielki: "obraz mógł być częścią posagu ślubnego (prababci) Heleny Hełmskiej z domu Kras".

Aleksander KOTSIS (1836-1877)
Malarz krakowski, prekursor tendencji realistycznych w malarstwie lat 60. i 70. XIX w. swoje kształcenie rozpoczął w szkole sztuk Pięknych w Krakowie pod okiem W. K. Stattlera, W. Łuszczkiewicza i A. Płończyńskiego, gdzie zdobył opinię jednego z najzdolniejszych uczniów. Dzięki uzyskanemu stypendium w 1890 roku kontynuował edukację we Wiedniu na oddziale malarstwa historycznego. Początkowo częstym motywem w twórczości Kotsisa były przedstawienia tatrzańskie podkreślające barwny folklor Podhala, następnie przeszedł do tematyki związanej z nędzą panującą w podkrakowskich wsiach. Wiele dzieł artysty obecnie znajduje się w polskich muzeach narodowych, w obiegu antykwarskim są rzadko spotykane.

Obraz ze zbiorów Henryka Bednarskiego (1907-1991), wybitnego lwowskiego kolekcjonera i bibliofila, autora tekstów dotyczących sztuki, archeologii i architektury. W katalogu kolekcjonera poz. nr 69.

Karol SCHWEIKART (1772-1855)
Malarz niemiecki, kształcił się w Stuttgarcie (1787-1788), Strasburgu, oraz w Szwajcarii. W roku 1795 rozpoczął studia w wiedeńskiej akademii. W 1802 przebywał w Pradze i Ołomuńcu, skąd przyjechał do Lwowa, gdzie osiadł na stałe. Od ok. 1840 mieszkał we własnym majątku w Ryczowie k. Złoczowa. W roku 1846 przeniósł się do Sambora, a w 1853 zamieszkał w Tarnopolu. Wyjeżdżał także do Moskwy, na Węgry i Bukowinę. Był znanym i cenionym w środowisku arystokracji i ziemiaństwa portrecistą. W początkowym okresie twórczości malował również miniatury. Prace artysty w swoich zbiorach posiada wiele polskich muzeów m.in. Muzea Narodowe w Krakowie, Warszawie i Wrocławiu, Muzeum Górnośląskie w Bytomiu, Muzeum Okręgowe w Rzeszowie.

Stanisława BOCZAROWSKA (1901-1972)
Malarka, w młodości związana z lwowskim środowiskiem artystycznym, po 1945 mieszkała na Górnym Śląsku. W latach 1919-1923 uczyła się Państwowej Szkole Przemysłowej we Lwowie, m.in. rysunku u Sichulskiego, technik malarskich u Olpińskiego, malarstwa dekoracyjnego u J. Krupskiego. Przed II wojną światową brała udział w licznych wystawach we Lwowie, Odessie, Kijowie i Moskwie, po wojnie, związana z Bytomiem, jako członek ZPAP wystawiała w Krakowie, Warszawie, Poznaniu i Katowicach. Poza malarstwem sztalugowym wykonywała projekty scenograficzne, uprawiała malarstwo monumentalne i ceramikę.

Richard ZOMMER (1866-1939)
Malarz i grafik, orientalista. Urodzony w Monachium, w latach 1884-1893 studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Petersburgu (liczne nagrody). Najbardziej płodny okres twórczości przypada na l.90-te XIX w., kiedy został wysłany do Azji z ekspedycją archeologiczną i pracował jako etnograf (ponad 20 prac z tego czasu w zbiorach Muzeum Uzbekistanu). Od końca lat 90-tych do początku XX w. intensywnie pracował w Azji Środkowej, w latach 1912-1917 przebywał w Armenii i Azerbejdżanie. Na początku l. 20-tych udał się do Gruzji, gdzie intensywnie podróżował, zwiedzając niemal cały Kaukaz. Był członkiem wielu grup artystycznych, wystawiał w Petersburgu w latach 1916-1920. Był jednym z założycieli Towarzystwa Zachęty Kaukaskiej Sztuki Dekoracyjnej w Tbilisi. Brał udział w wystawach zorganizowanych przez to stowarzyszenie (1916-1920 Tbilisi, 1907 Baku, 1915 Taszkient). W 1939 r. został zmuszony do opuszczenia Gruzji (od tego czasu miejsce pobytu nieznane, co ma związek z przesiedleniem wszystkich etnicznych Niemców na Syberię i do Kazachstanu przed II wojną światową). Jest autorem licznych obrazów, a także szeregu grafik, głównie o charakterze rodzajowym i etnograficznym. W swoich pracach przedstawiał zarówno sceny codzienne jak i batalistyczne, a także zabytków architektury oraz krajobrazy starówek Taszkientu, Buchary i Samarkandy. Prace artysty znajdują się w zbiorach m.in. Państwowej Galerii Tretiakowskiej w Moskwie. Solovjev V.D. \" Russian Artists of 18-20th centurie \" (in Cyrillic), 2005.

Józef MEHOFFER (1869-1946)
Malarz, twórca witraży i polichromii, grafik, ilustrator, wybitny przedstawiciel sztuki Młodej Polski. Kształcił się w krakowskiej SSP u J. Matejki i W. Łuszczkiewicza. W latach 1889-1890 kontynuował studia w akademii wiedeńskiej, a następnie w Paryżu w École Nationale des Beaux-Arts i Académie Colarossi (1891-1896). W 1902 został profesorem w krakowskiej ASP. Jej rektorem był w latach 1914-1918 oraz 1932-1933. Należał do TAP "Sztuka", której był członkiem-założycielem, angażował się w działalność Towarzystwa "Polska Sztuka Stosowana". Uczestniczył w wielu wystawach, m.in. warszawskiego TZSP, TPSP w Krakowie, Towarzystwa "Sztuka". Otrzymał liczne wyróżnienia, m.in. złoty medal w Paryżu w 1900, złoty medal w St. Louis w 1905, grand prix na Wystawie Sztuki Dekoracyjnej w Paryżu w 1925. Poza malarstwem olejnym do najważniejszych dziedzin jego twórczości należało projektowanie witraży i polichromii. Jest autorem m.in. cyklu 13 witraży dla katedry św. Mikołaja we Fryburgu, zespołu witraży do katedry wawelskiej i kościoła św. Wojciecha w Poznaniu. Jego polichromie stanowią dekorację skarbca kaplicy na Wawelu, kościoła w Płocku, katedry ormiańskiej we Lwowie (polichromia i mozaiki). Zajmował się grafiką użytkową, współpracował z warszawskim "Życiem" i krakowską "Chimerą", projektował plakaty. Był autorem tekstów o sztuce.

Władysław PAWELEC (1923-2004)
Fotograf, grafik i rysownik, w latach 1950-1954 studiował w krakowskiej ASP, dyplom u prof. L. Gardowskiego, od 1954 członek ZPAP. Jako grafik i fotoreporter współpracował ze śląskimi wydawnictwami prasowymi: \"Trybuną Robotniczą\" i \"Panoramą\". W \"Panoramie\" przez 20 lat kierował działem fotograficznym. Poza fotografią uprawiał drzeworyt i rysunek. Jest autorem zdjęć do licznych książek, publikował wiele materiałów popularyzujących sztukę i kulturę, ze szczególnym uwzględnieniem cykli poświęconych etnografii.

Stanisław GADOMSKI (1929-2013)
Fotograf, grafik i rysownik, w latach 1950-1954 studiował w krakowskiej ASP, dyplom otrzymał u prof. L. Gardowskiego, od 1954 był członkiem ZPAP. Jako grafik i fotoreporter współpracował ze śląskimi wydawnictwami prasowymi: "Trybuną Robotniczą" i "Panoramą". W "Panoramie" przez 20 lat kierował działem fotograficznym. Poza fotografią uprawiał drzeworyt i rysunek. Jest autorem zdjęć do licznych książek, publikował wiele materiałów popularyzujących sztukę i kulturę, ze szczególnym uwzględnieniem cykli poświęconych etnografii.

Stanisław GADOMSKI (1929-2013)
Fotograf, grafik i rysownik, w latach 1950-1954 studiował w krakowskiej ASP, dyplom otrzymał u prof. L. Gardowskiego, od 1954 był członkiem ZPAP. Jako grafik i fotoreporter współpracował ze śląskimi wydawnictwami prasowymi: "Trybuną Robotniczą" i "Panoramą". W "Panoramie" przez 20 lat kierował działem fotograficznym. Poza fotografią uprawiał drzeworyt i rysunek. Jest autorem zdjęć do licznych książek, publikował wiele materiałów popularyzujących sztukę i kulturę, ze szczególnym uwzględnieniem cykli poświęconych etnografii.

Jan NOWAK (1930-2010)
Malarz, grafik, uczeń krakowskiej ASP i Wydziału Grafiki w Katowicach, gdzie był również nauczycielem akademickim. Miał liczne wystawy indywidualne, brał udział w wielu wystawach sztuki polskiej za granicą, jego prace znajdują się w zbiorach m.in. Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Sao Paulo, Biblioteki Kongresu w Waszyngtonie, Muzeum Narodowego w Warszawie. Uprawiał malarstwo sztalugowe i litografię. Jego obrazy nawiązują do tematyki miejskiego pejzażu, często zdominowanego przez artystów cyrkowych, ulicznych muzykantów, przechodniów.

Jan NOWAK (1930-2010)
Malarz, grafik, uczeń krakowskiej ASP i Wydziału Grafiki w Katowicach, gdzie był również nauczycielem akademickim. Miał liczne wystawy indywidualne, brał udział w wielu wystawach sztuki polskiej za granicą, jego prace znajdują się w zbiorach m.in. Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Sao Paulo, Biblioteki Kongresu w Waszyngtonie, Muzeum Narodowego w Warszawie. Uprawiał malarstwo sztalugowe i litografię. Jego obrazy nawiązują do tematyki miejskiego pejzażu, często zdominowanego przez artystów cyrkowych, ulicznych muzykantów, przechodniów.

Henryk ROGOZIŃSKI (1934-2004)
Fotograf, pedagog. Kształcił się w warszawskiej SGGW, pracował jako poligraf i nauczyciel fotografii. W czasie studiów był członkiem Warszawskiego Towarzystwa Fotograficznego. Równolegle ze swoja działalnością artystyczną pracował jako instruktor fotografii kat. \"S\", prowadził kursy fotografii, organizował warsztaty, plenery i seminaria, przez 3 kadencje sprawował funkcję prezesa Białostockiego Towarzystwa Fotograficznego. Miał liczne wystawy indywidualne, uczestniczył w wystawach krajowych i międzynarodowych. W 1987 został odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi.

Józef MARKIEWICZ (1913-1991)
Medalier, rzeźbiarz, poeta, po zakończeniu wojny kształcił się w Akademii Sztuk Pięknych w Toruniu u Stanisława Horno-Popławskiego i Tadeusza Godziszewskiego. Związał się ze środowiskiem artystycznym Torunia, a następnie Warszawy. Jego rozpoznawalny, syntetyczny styl zyskał mu wielu zwolenników, prace artysty zakupiły muzea, trafiły do licznych prywatnych kolekcji. Pracę "Pierwszy pokarm" organizacja FAO uznała za arcydzieło i wybrała na jeden ze swoich symboli. "Pierwszy pokarm" razem z m.in. "Macierzyństwem", "Pierwszym słowem", "Pierwsza miłością" i innymi tworzą liryczny cykl, uznawany za jeden z najlepszych w twórczości artysty. Dziełem Markiewicza są liczne wizerunki znanych Polaków, m.in. Chopina, Curie-Skłodowskiej, Paderewskiego, Kościuszki. Artysta używał pseudonimu "Nieszcz".

Henryk GLICENSTEIN (1870-1942)
Rzeźbiarz, malarz i grafik, kształcił się w akademii monachijskiej (1889-1895), gdzie w 1892 i 1894 uzyskał medale, w 1895 berlińska akademia uhonorowała go medalem Prix de Rome za rzeźbę \"Arion\". Okres spędzony w Rzymie w latach 1895-1910 przyniósł mu sławę, dużo wystawiał w Europie i otrzymał liczne nagrody. W 1910 na krótko objął w Warszawie katedrę rzeźby w SSP, opuszczoną przez X. Dunikowskiego. Po wojnie spędzonej w Polsce wrócił do Rzymu, przyjmując włoskie obywatelstwo. Od 1928 osiadł na stałe w Nowym Jorku. Glicenstein uznawany jest za najwybitniejszego rzeźbiarza żydowskiego lat międzywojennych. Wykonywał rzeźby w drewnie, marmurze, gipsie i brązie, były to prace w różnych formatach - plakietki, rzeźby monumentalne, grupy rzeźbiarskie. Początkowo stylistycznie nawiązujące do klasyki akademizmu, z czasem inspirowane impresjonizmem. Artysta brał udział w wystawach TAP \"Sztuka\", wiedeńskiego Hagebundu oraz monachijskiej i berlińskiej Secesji.

Henryk GLICENSTEIN (1870-1942)
Rzeźbiarz, malarz i grafik, kształcił się w akademii monachijskiej (1889-1895), gdzie w 1892 i 1894 uzyskał medale, w 1895 berlińska akademia uhonorowała go medalem Prix de Rome za rzeźbę \"Arion\". Okres spędzony w Rzymie w latach 1895-1910 przyniósł mu sławę, dużo wystawiał w Europie i otrzymał liczne nagrody. W 1910 na krótko objął w Warszawie katedrę rzeźby w SSP, opuszczoną przez X. Dunikowskiego. Po wojnie spędzonej w Polsce wrócił do Rzymu, przyjmując włoskie obywatelstwo. Od 1928 osiadł na stałe w Nowym Jorku. Glicenstein uznawany jest za najwybitniejszego rzeźbiarza żydowskiego lat międzywojennych. Wykonywał rzeźby w drewnie, marmurze, gipsie i brązie, były to prace w różnych formatach - plakietki, rzeźby monumentalne, grupy rzeźbiarskie. Początkowo stylistycznie nawiązujące do klasyki akademizmu, z czasem inspirowane impresjonizmem. Artysta brał udział w wystawach TAP \"Sztuka\", wiedeńskiego Hagebundu oraz monachijskiej i berlińskiej Secesji.

Piotr LATOSKA (1911-2004)
Rzeźbiarz urodzony w Rudzie Śląskiej, uczeń krakowskiej ASP. W młodości odbył trzyletnią praktykę rzemieślniczą u mistrza ślusarskiego Antoniego Sieronia i na początku lat 30. podjął pracę jako ślusarz. Rzeźbą zainteresował się w 1938, początkowo jego materiałem rzeźbiarskim była glina, z czasem zaczął rzeźbić w węglu. W latach 40. rozpoczął zajęcia w Szkole Rzeźby w Węglu prowadzonej w Rydułtowach przez Ludwika Konarzewskiego. Zachęcony przez Reinholda Domina, prowadzącego w Rudzie Śląskiej szkołę rzeźby i uzyskawszy w 1949 stypendium Związku Zawodowego Górników, podjął studia na Wydziale Rzeźby krakowskiej ASP u Xawerego Dunikowskiego. Dyplom uzyskał w 1955. W 1953 brał udział w budowie Pomnika Czynu Powstańczego na Górze św. Anny wg projektu Dunikowskiego. Po studiach podjął pracę w kopalni (do 1971) i kontynuował twórczość artystyczną. Był instruktorem w sekcji rzeźby w ogniskach plastycznych. Jego rzeźby w węglu przedstawiały świat, który znał - ludzi pracy, górników, hutników. Był autorem m.in. rzeźb "Siedząca" i "Łucznik" w Galerii Rzeźby Śląskiej w Parku Śląskim w Chorzowie, niestety nie zachowanych. Wykonał gipsowe popiersie Jerzego Ziętka, prezydenta Gottwalda. Około 1978 zainteresował się płaskorzeźbą, ulubionym tematem jego prac wykonanych w miedzi były sceny historyczne z czasu powstań śląskich i okupacji hitlerowskiej, motywy ze świata muzyki, sceny religijne. (Lit.: "Piotr Latoska. Wystawa w 90. rocznicę urodzin artysty", oprac. redakcyjne Ewa Brol, katalog wystawy wyd. staraniem Urzędu Miasta Ruda Śląska, Ruda Śląska 2001).