1. Hełm „suji kabuto” z dzwonem („hashi”) złożonym z podłużnych płytek (suji) ułożonych promieniście i zbiegających się ku górze, z wyraźnie zaznaczonymi krawędziami w postaci odgiętych na zewnątrz żeberek, z okrągłym otworem na szczycie („techn.”) zwieńczonym ozdobnym pierścieniem „teren kanamono”. Wewnątrz dzwonu umieszczona jest pikowana, okrągła wyściółka z czerwonej tkaniny. Nakarczek (shikoro) złożony z pięciu folg, wiązanych taśmami do podstawy dzwonu (kashimaki) z odwiniętymi na zewnątrz końcami pokrytymi zdobioną skórą. Na przodzie do podstawy dzwonu przymocowany jest daszek (mabizushi) z przynitowanym uchwytem (haraidate) służący do osadzenia na przodzie hełmu ozdoby w formie rogów (kawagata). Na tyle dzwonu umieszczony jest pierścień (kasaji rushi no kan) z zaplecionym na nim ozdobnym węzłem (agemaki). Hełm uzupełnia maska osłaniająca dolną część twarzy (menpo) z odejmowaną osłoną nosa (uhihari), połączona z zawieszonym pod brodą obojczykiem złożonym z kilku folg.
2. Kirys zbroi złożony z napierśnika i naplecznika w typie „okegawa do” połączonych na lewym boku zawiasami. Napierśnik wys. około 44 – 45 cm, złożony z płyty czołowej (nagakawa), wykonanej z czterech nitowanych na krawędziach folg, uzupełnionej u góry folgami i nakładką, zaś u dołu dwiema luźnymi folgami, łączonymi granatowymi taśmami bawełnianymi. Naplecznik wys. ok. 40 cm, wykonany podobnie jak napierśnik z płyty złożonej z nitowanych folg, uzupełnionej u góry nakładkami z pasami barkowymi, u dołu luźnymi folgami. Na napleczniku umocowany jest pierścień z ozdobną podkładką (agemaki no kan) do którego wiązano początkowo duży, ozdobny węzeł „agemaki”, później zatykano drzewce proporca „sashimono”.
3. Przy kirysie zachowanych jest pięć taszek „kasazuri”: trzy z przodu przy napierśniku, dwie z tyłu przy napleczniku. Każda złożona z pięciu folg wykonanych ze skóry, pokrytych laką i połączonych bawełnianymi taśmami. Zapewne kilku brakuje.
4. Dwa naręczaki „shino gote” z osłoną dłoni, przypinane przy napleczniku do pasów barkowych, pod naramiennikami. Wykonane z płótna pokrytego jedwabiem i brokatem, na który naszyto drobną plecionkę kolczą, uzupełnioną blaszanymi płytkami.
5. Dwa naramienniki „tosei sode” zawieszone nad naręczakami na pasach barkowych naplecznika. Każdy złożony z siedmiu folg wykonanych z blachy i pokrytych laką, od spodu skóra, uzupełnionych u góry poziomą płytą „kanmuri ita” pokrytą malowaną skórą i obwiedzioną na krawędzi obwódką z paska blachy („tu kurin”), mocowaną do górnej folgi ozdobnymi płytkami „hasso kanamono”. Przy środkowej foldze przymocowana jest ozdobna płytka „kogai kanamono” z pierścieniem do zaplecenia sznurów stabilizujących położenie naramienników.
6. Dwa nabiodrki „haidate”, wiązane do płyty napierśnika pod taszkami. Wykonane podobnie jak naręczaki z płótna pokrytego jedwabiem i brokatem, z naszytymi u dołu pięcioma rzędami małych płytek skórzanych, pokrytych laką, łączonych dodatkowo bawełnianymi tasiemkami.
7. Uzupełnieniem zbroi są dwa nagolenniki „shino suneate”, wykonane podobną techniką do nabiodrków i naręczaków z płótna i brokatu, wzmocnionych wypukłymi płytkami shino” łączonymi fragmentami plecionki kolczej. U góry uzupełnione nakolankami, wykonanymi w formie brygantyny z małych, sześciokątnych płytek pikowanych pomiędzy warstwami tkaniny.

Stan zachowania: ubytki laki na folgach kirysu, taszkach i nabiodrkach. Rozchodzące się włókna jedwabiu na nareczakach i nabiodrkach. Taszki przy kirysie zawieszone odwrotnie.

Pochodzenie: sprowadzona z Japonii przez niemieckiego dyplomatę. Od niego nabyta przez słynnego projektanta biżuterii Falko Marxa. Po latach Marx sprzedał ją polskiemu kolekcjonerowi w Niemczech

Gierłachowo – wieś w powiecie rawickim, w gminie Bojanowo. Dobra gierlachowskie przejął w 1869 r. Stanisław Modlibowski. .Dwór powstał w II połowie XIX w. W 1910 roku właścicielem był Stanisław Modlibowski. Stajnia w zespole dworsko folwarcznych istnieje i funkcjonuje do dziś.

Obraz wystawiany: Salon Dzieł Sztuki Kazimierza Wojciechowskiego, Kraków, 1944

Malarz rodzajowy, syn malarza Friedricha. Studiował od 1874 r. w Akademii wiedeńskiej, potem u Dieza w Akademii monachijskiej u Dieza. Lata 1895-99 spędził w Rzymie. W 1901 r. osiadł w Wiedniu. Malował małoformatowe, romantyczne sceny z rozbójnikami lub wojskowe, często z wojny 30-letniej.

Obraz wystawiany, opisany, reprodukowany: TPSP, Kraków w 1936, Ruchoma wystawa sztuki 1936-39; Kazimierz Sichulski, Muzeum Narodowe we Wrocławiu, 1994, kat. poz 90

Sichulski rzadko podejmował temat martwych natur. Kompozycja, w której poukładane przedmioty odbijają się w lustrze, bawi fałszywymi odbiciami przedmiotów niewidocznych na stole. Wszystko sprawia wrażenie świata z pogranicza realności i bajki. Efekt ten dopełnia rozwibrowanie plam czystego koloru oraz gra niuansów barwnych, walorowych i fakturalnych.

Obraz wystawiany: TPSP Kraków 1917

Malarz; studia artystyczne rozpoczął w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych pod kierunkiem W. Łuszczkiewicza i kontynuował je w latach 1872 - 1877 w Akademii wiedeńskiej u E. Lichtenfelsa i C. Wurzingera. Już w 1863 r. debiutował na wystawie w krakowskim TPSP, gdzie później wystawiał wielokrotnie. Stale mieszkał w Wiedniu, skąd nadsyłał obrazy także na wystawy do TPSP we Lwowie, Salonu Krywulta w Warszawie oraz do Drezna. Malował krajobrazy, głównie z okolic Krakowa, sceny rodzajowe i batalistyczne z częstym motywem koni. Jego obrazy znajdują się m.in. w Muzeum Narodowym w Warszawie, Lwowskiej Galerii Obrazów i Polskim Muzeum w Chicago.

Malarz i filmowiec. Ukończył wydział malarstwa na warszawskiej ASP, uzyskał dyplom u profesora Rajmunda Ziemskiego. W 1993 roku na wystawie najlepszych dyplomów wyższych uczelni plastycznych otrzymał nagrodę w dziedzinie malarstwa. miał 12 wystaw indywidualnych. Swoje obrazy poza Polską wystawiał m.in. w Japonii, USA i Niemczech. jego sztuka to rzadkie połączenie syntezy i ekspresji. Ich bohaterowie - muzykanci i cyrkowcy, zwierzęta, drzewa i ekspresy do kawy mają charakterystyczny rzeźbiarski ciężar. Kokoryn stara się zawrzeć całą opowieść w jednym geście, przedmiocie, postaci. Tematyka, lapidarność formy - plamy intensywnego czystego koloru ujęte w gruby, ciemny kontur tworzą uwodzicielski styl tych obrazów.

Pochodzenie: od rodziny artysty

Należał do artystycznej rodziny Geppertów, z której wywodził się także jego stryj Eugeniusz. Studiował na Wydziale Samochodów i Ciągników Politechniki Warszawskiej, w Ecole d’Architecture w Lozannie oraz na Wydziale Architektury Wnętrz Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Swoją kluczową koncepcję Cub’artu stworzył na emigracji w Szwecji, dokąd wyjechał na początku 1965 roku. Została ona zaprezentowana w 1969 roku na wystawie w Club 44 w La Chaux- de- Fonds (Szwajcaria) oraz w Galerii Aronowitsch w Sztokholmie (1970). W styczniu 1975 przeniósł się do Francji, gdzie zmarł w 1982 roku. Prace artysty znajdują się w kolekcji Moderna Museet w Sztokholmie oraz w Muzeum Sztuki w Łodzi.

Polski rzeźbiarz. Naukę rozpoczął w szkole stolarskiej w Brześciu nad Bugiem. W 1936 wyjechał do Zakopanego by uczyć się w Szkole Przemysłu Drzewnego, którą ukończył w 1939 roku. Po wojnie podjął studia na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, w pracowni rzeźby Xawerego Dunikowskiego. Podczas studiów współpracował z Dunikowskim przy głowach wawelskich i przy Pomniku Powstańców Śląskich na Górze Św. Anny. Po ukończeniu studiów pracował jako nauczyciel w Rydułtowych koło Rybnika. W 1954 roku zamieszkał w Zakopanem.

Malarz. W 1984 r. otworzył własną pracownie, rezygnując z nauczania pedagogicznego. W konkursie malarskim "Drohiczyn -87" otrzymał I nagrodę. Jest czterokrotnym laureatem Ogólnopolskiego Turnieju Plastycznego dla Profesjonalistów o Złotą Lampkę w Wałbrzychu. Jego prace znajdują się w wielu państwowych i prywatnych kolekcjach w kraju i za granicą. Inspiracją poszukiwań twórczych artysty jest natura. Właśnie ona znajoma i bliska, kapryśna i efemeryczna stanowi dla niego swoiste wyzwanie.

Malarz. W 1984 r. otworzył własną pracownie, rezygnując z nauczania pedagogicznego. W konkursie malarskim "Drohiczyn -87" otrzymał I nagrodę. Jest czterokrotnym laureatem Ogólnopolskiego Turnieju Plastycznego dla Profesjonalistów o Złotą Lampkę w Wałbrzychu. Jego prace znajdują się w wielu państwowych i prywatnych kolekcjach w kraju i za granicą. Inspiracją poszukiwań twórczych artysty jest natura. Właśnie ona znajoma i bliska, kapryśna i efemeryczna stanowi dla niego swoiste wyzwanie.

Malarz. W 1984 r. otworzył własną pracownie, rezygnując z nauczania pedagogicznego. W konkursie malarskim "Drohiczyn -87" otrzymał I nagrodę. Jest czterokrotnym laureatem Ogólnopolskiego Turnieju Plastycznego dla Profesjonalistów o Złotą Lampkę w Wałbrzychu. Jego prace znajdują się w wielu państwowych i prywatnych kolekcjach w kraju i za granicą. Inspiracją poszukiwań twórczych artysty jest natura. Właśnie ona znajoma i bliska, kapryśna i efemeryczna stanowi dla niego swoiste wyzwanie.