Na odwrocie orzeczenie z 1944 r. potwierdzające autorstwo M. Gottlieba, wystawione przez prof. F. Koperę, dyrektora Muzeum Narodowego w Krakowie.
Wystawiany:
- Wystawa pamiątkowa dzieł Maurycego Gottlieba, Muzeum Narodowe w Krakowie, III 1932 r.
Literatura:
- Katalog wystawy pamiątkowej dzieł Maurycego Gottlieba, Muzeum Narodowe w Krakowie, Kraków 1932 r., poz. kat. 52.
Wybitny polski malarz, którego dzieła tkwią w tradycji romantyzmu. Od 1869 r. kształcił się w prywatnej pracowni M. Godlewskiego we Lwowie. Następnie wyjechał do Wiednia, gdzie od 1872 r. był uczniem K. Mayera i K. von Blaasa w tamtejszej akademii. Zapoznał się wówczas z obrazami J. Matejki należącymi do zbiorów cesarskich. Pod ich wpływem ujawniło się w artyście przywiązanie do Polski - postanowił odtąd malować obrazy z dziejów Ojczyzny. W 1873 r. powrócił do Krakowa i zapisał się na II kurs SSP. Wówczas powstał Autoportret w stroju szlachcica, nawiązujący do ubioru powstańca z 1863 r. Ponownie wyjechał do Wiednia w 1874 r., gdzie zapisał się do "szkoły mistrzowskiej" kompozycji historycznej C. Wurzingera, a następnie udał się do Monachium i wstąpił do tamtejszej akademii. Pod wpływem lektury Historii Żydów zaczął malować tematy wschodnie, bliskie historii i tradycji tego narodu.
Portrety zajmują ważne miejsce w dorobku artysty. Przepojone tajemniczą atmosferą, wyłaniające się z ciemnego tła postacie oddają nastrój swej epoki. Charakterystyczna jest ich kolorystyka utrzymana w brązach z domieszką przygaszonej czerwieni. Oryginalne prace M. Gottlieba niezwykle rzadko pojawiają się na rynku antykwarycznym.
Ok. 1874 r.
Olej na płótnie 36,5 x 30,5 cm
Sygnowany monogramem l.d. - "MG"
R - obiekt posiada cenę rezerwową
Na odwrocie orzeczenie z 1944 r. potwierdzające autorstwo M. Gottlieba, wystawione przez prof. F. Koperę, dyrektora Muzeum Narodowego w Krakowie.
Wystawiany:
- Wystawa pamiątkowa dzieł Maurycego Gottlieba, Muzeum Narodowe w Krakowie, III 1932 r.
Literatura:
- Katalog wystawy pamiątkowej dzieł Maurycego Gottlieba, Muzeum Narodowe w Krakowie, Kraków 1932 r., poz. kat. 52.
Wybitny polski malarz, którego dzieła tkwią w tradycji romantyzmu. Od 1869 r. kształcił się w prywatnej pracowni M. Godlewskiego we Lwowie. Następnie wyjechał do Wiednia, gdzie od 1872 r. był uczniem K. Mayera i K. von Blaasa w tamtejszej akademii. Zapoznał się wówczas z obrazami J. Matejki należącymi do zbiorów cesarskich. Pod ich wpływem ujawniło się w artyście przywiązanie do Polski - postanowił odtąd malować obrazy z dziejów Ojczyzny. W 1873 r. powrócił do Krakowa i zapisał się na II kurs SSP. Wówczas powstał Autoportret w stroju szlachcica, nawiązujący do ubioru powstańca z 1863 r. Ponownie wyjechał do Wiednia w 1874 r., gdzie zapisał się do "szkoły mistrzowskiej" kompozycji historycznej C. Wurzingera, a następnie udał się do Monachium i wstąpił do tamtejszej akademii. Pod wpływem lektury Historii Żydów zaczął malować tematy wschodnie, bliskie historii i tradycji tego narodu.
Portrety zajmują ważne miejsce w dorobku artysty. Przepojone tajemniczą atmosferą, wyłaniające się z ciemnego tła postacie oddają nastrój swej epoki. Charakterystyczna jest ich kolorystyka utrzymana w brązach z domieszką przygaszonej czerwieni. Oryginalne prace M. Gottlieba niezwykle rzadko pojawiają się na rynku antykwarycznym.