ZEGAR SZAFOWO-PODŁOGOWY orzechowy, dwuczęściowy, z trzema kondygnacjami o prostych bokach i froncie, o zróżnicowanej szerokości i głębokości, z wypukłym daszkiem, bogato intarsjowany. Na mosiężnej, kwadratowej tarczy z półkolistym szczytem sferyczna plakieta z napisem VENETIIS / CAJETANUSCANAL / ANNO / 1684. Mechanizm wahadłowy ze szkieletem płytowym, o napędzie obciążnikowym, wyposażony w wychwyt hakowy z masywną kotwicą oraz w grzebieniowe urządzenia bicia godzin i kwadransów z pojedynczymi dzwonkami.

Materiał: konstrukcja szafy – orzech, świerk;
intarsje - bukszpan;
okucia szafy – mosiądz, stal;
mechanizm – mosiądz, stal;

Wymiary: 291 x 65,6 x 29,2 cm;

Czas i miejsce powstania: 1780-1800, Włochy;

Stan zachowania: brak pleców głowicy i wahadła; dolna partia cokołu podstawy nieoryginalna; miejscowe odspojenia i drobne ubytki forniru; ślady żerowania owadów; plecy trzonu spękane, od wewnętrznej strony wzmocnione w dwóch miejscach, z otworem umożliwiającym zamocowanie szafy do ściany; mechanizm kompletny, sprawny, cięgna naciągowe nieoryginalne.

Zegar znacznych rozmiarów, prawdopodobnie przeznaczony na klatkę schodową lub do wysokiego, dużego pomieszczenia. Wykorzystano w nim angielski schemat tarczy (kwadratowa, z półkolistym szczytem i nakładanym pierścieniem cyfrowym) i obudowy (trzy zbliżone do prostopadłościanów kondygnacje, z których środkowa jest węższa i płytsza od pozostałych). Oba te plastyczne rozwiązania używane były dość często również w wielu zegarach europejskich i amerykańskich. W 4. ćw. XVII w. (do której odnosi się data na tarczy) nie wykonywano głowic zegarowych z wypukłymi daszkami i drzwiczkami o kształcie dopasowanym do tarczy zwieńczonej półkoliście, gdyż tego rodzaju rozwiązania pojawiły się ok. 1720 r. Do tego też czasu obudowy zegarów szafowo-podłogowych były zdecydowanie niższe i nie przekraczały 210 cm. Zastosowane w nim bicie grzebieniowe, rozpowszechniło się poza Wyspami Brytyjskimi dopiero w 1. ćw. XVIII w. Z tych powodów umieszczona na okrągłej plakiecie data „1684” nie może być łączona z czasem powstania zarówno szafy zegarowej, jak i mechanizmu. Jedynie kształt wskazówek właściwy jest dla rozwiązań plastycznych tarcz zegarowych z przełomu XVII i XVIII w.
Rzadkim rozwiązaniem jest umieszczenie kolumienek flankujących głowicę na wspornikach mocowanych na zewnątrz boków.
Na włoskie pochodzenie zegara, oprócz sygnatury na tarczy, wskazuje intarsja sztukatorska, którą użyto do wykonania bordiur z wici roślinnej na podstawie, części trzonu i drzwiczkach zegarowych. Cechy mechanizmu jak: bardzo grube płyty szkieletu, u góry zaokrąglone, rozmieszczenie osi każdej z trzech sekcji na pionowej linii, zarys górnej tarczy o falistej linii zbliżonej do powszechnie używanego półkolistego szczytu, szczelina w ławce (drewnianej podstawie) na pomieszczenie wahadła nie wskazują na angielskie, francuskie bądź środkowoeuropejskie wykonanie. Mogły by w sposób pośredni wskazać na italskie pochodzenie.
Wymieniony na sferycznej plakiecie Cajetanus Canal lub rzemieślnik z kanału Cajetanus w Wenecji nie jest odnotowany w słownikach zegarmistrzowskich.