Proweniencja:
Warszawa, kolekcja prywatna.
Łódź, depozyt w Muzeum Miasta Łodzi.
Dom Aukcyjny Rempex, aukcja 24.03.2004, poz. 238.
Wrocław, Szczecin, Warszawa, Kraków, Poznań, Gdańsk, MNWro, Zachęta, MNK, MNP, MNG, Zapisy przemian, 2007-2009.
Reprodukowany:
Ilkosz B. [red.], Zapisy przemian [katalog wystawy], Muzeum Narodowe we Wrocławiu, Wrocław 2008 , nr kat. 7, s. 72-73.
Panoramicznie ujęty zimowy pejzaż z motywem rzeki kreślącej szerokie zakola pośród bezkresnej, ośnieżonej równiny należy do najbardziej rozpoznawalnych tematów w twórczości Juliana Fałata po 1900 roku. Artysta powracał do niego wielokrotnie, stopniowo upraszczając formę i dążąc do coraz większej syntezy natury.
W prezentowanej wersji z 1907 roku martwe, milczące pole przecina delikatny łuk rzeki, miękko i dekoracyjnie zakreślony, prowadząc wzrok widza ku odległemu, lekko zamglonemu horyzontowi. Asymetryczne kadrowanie oraz wyeksponowanie rozległej, śnieżnej pustyni zdradzają fascynację estetyką sztuki japońskiej, obecną w sztuce Fałata od czasu jego podróży na Daleki Wschód. Minimalizm motywu potęguje wrażenie ciszy i skupienia – przestrzeń zdaje się niemal bezkresna, zawieszona między ziemią a niebem.
Artysta z niezwykłą sugestywnością oddaje materialność zimowego krajobrazu. Dzięki zastosowaniu gęstej, zróżnicowanej fakturalnie farby śnieg nabiera ciężaru i wilgotności, miejscami osuwając się ku wodzie. Kontrast bieli z chłodnymi błękitami i fioletami cieni oraz subtelne przejścia kolorystyczne pomiędzy tonami brązów i granatów w partiach rzeki przywodzą na myśl impresjonistyczną analizę światła. Jednak o sile oferowanej kompozycji decyduje przede wszystkim syntetyczna wizja pejzażu – natura sprowadzona do kilku elementów staje się tu medytacją nad przestrzenią i ciszą pogodnego, zimowego dnia.
olej, sklejka
51,5 x 119 cm
sygn. p.d.: J. Fałat 907. na odwrociu nalepka depozytowa Muzeum Miasta Łodzi i nalepka z opisem pracy
Proweniencja:
Warszawa, kolekcja prywatna.
Łódź, depozyt w Muzeum Miasta Łodzi.
Dom Aukcyjny Rempex, aukcja 24.03.2004, poz. 238.
Wrocław, Szczecin, Warszawa, Kraków, Poznań, Gdańsk, MNWro, Zachęta, MNK, MNP, MNG, Zapisy przemian, 2007-2009.
Reprodukowany:
Ilkosz B. [red.], Zapisy przemian [katalog wystawy], Muzeum Narodowe we Wrocławiu, Wrocław 2008 , nr kat. 7, s. 72-73.
Panoramicznie ujęty zimowy pejzaż z motywem rzeki kreślącej szerokie zakola pośród bezkresnej, ośnieżonej równiny należy do najbardziej rozpoznawalnych tematów w twórczości Juliana Fałata po 1900 roku. Artysta powracał do niego wielokrotnie, stopniowo upraszczając formę i dążąc do coraz większej syntezy natury.
W prezentowanej wersji z 1907 roku martwe, milczące pole przecina delikatny łuk rzeki, miękko i dekoracyjnie zakreślony, prowadząc wzrok widza ku odległemu, lekko zamglonemu horyzontowi. Asymetryczne kadrowanie oraz wyeksponowanie rozległej, śnieżnej pustyni zdradzają fascynację estetyką sztuki japońskiej, obecną w sztuce Fałata od czasu jego podróży na Daleki Wschód. Minimalizm motywu potęguje wrażenie ciszy i skupienia – przestrzeń zdaje się niemal bezkresna, zawieszona między ziemią a niebem.
Artysta z niezwykłą sugestywnością oddaje materialność zimowego krajobrazu. Dzięki zastosowaniu gęstej, zróżnicowanej fakturalnie farby śnieg nabiera ciężaru i wilgotności, miejscami osuwając się ku wodzie. Kontrast bieli z chłodnymi błękitami i fioletami cieni oraz subtelne przejścia kolorystyczne pomiędzy tonami brązów i granatów w partiach rzeki przywodzą na myśl impresjonistyczną analizę światła. Jednak o sile oferowanej kompozycji decyduje przede wszystkim syntetyczna wizja pejzażu – natura sprowadzona do kilku elementów staje się tu medytacją nad przestrzenią i ciszą pogodnego, zimowego dnia.