Spokój obrazów Cześnika jest tylko pozorny, ich światem wstrząsają paroksyzmy miłości i tańca, bólu i szyderstwa, strachu (…). Ekspresjonizm, jak chcieli jego prekursorzy na początku wieku, jest krzykiem duszy, ale może to być krzyk śmiertelnego przerażenia i rozkoszy. Stoimy wobec tych obrazów pełnych sprzeczności jako współrozumiejący, nie tyle świadkowie dramatu, co jego uczestnicy, tak samo ułomni i rozdarci.
Krzysztof Stanisławski
Henryk Cześnik (ur. 1951)
Absolwent gdańskiej PWSSP, dyplom z malarstwa i grafiki otrzymał w 1977 roku w pracowni Kazimierza Ostrowskiego. Jest profesorem swej macierzystej uczelni. W początkowym okresie twórczości podejmował tematy sakralne. Częstym tematem jest zdeformowana sylwetka ludzka. Jego obrazy z lat 80-tych, zamiast tytułów, miały numery podobne do tych, jakie nadaje się w więzieniach, czy obozach. Wszystkie wizerunki ludzi w obrazach artysty mają wkomponowane oczy, wycięte z magazynów ilustrowanych.
technika własna, znak drogowy, średnica 79 cm,
sygnowany p.d.: 'H. Cześnik 2000'
Spokój obrazów Cześnika jest tylko pozorny, ich światem wstrząsają paroksyzmy miłości i tańca, bólu i szyderstwa, strachu (…). Ekspresjonizm, jak chcieli jego prekursorzy na początku wieku, jest krzykiem duszy, ale może to być krzyk śmiertelnego przerażenia i rozkoszy. Stoimy wobec tych obrazów pełnych sprzeczności jako współrozumiejący, nie tyle świadkowie dramatu, co jego uczestnicy, tak samo ułomni i rozdarci.
Krzysztof Stanisławski
Henryk Cześnik (ur. 1951)
Absolwent gdańskiej PWSSP, dyplom z malarstwa i grafiki otrzymał w 1977 roku w pracowni Kazimierza Ostrowskiego. Jest profesorem swej macierzystej uczelni. W początkowym okresie twórczości podejmował tematy sakralne. Częstym tematem jest zdeformowana sylwetka ludzka. Jego obrazy z lat 80-tych, zamiast tytułów, miały numery podobne do tych, jakie nadaje się w więzieniach, czy obozach. Wszystkie wizerunki ludzi w obrazach artysty mają wkomponowane oczy, wycięte z magazynów ilustrowanych.