Andrzej Szewczyk (1950 - 2001)
W latach 1974−1978 studiował w Instytucie Wychowania Plastycznego w cieszyńskiej Filii Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach. Jeden z najciekawszych polskich artystów powojennych, malarz, rysownik, rzeźbiarz, twórca assemblages, akcji i environments, wybitny pedagog. Sztukę traktował jako nieustający proces; próbował zmienić tradycyjne formy i struktury obrazu malarskiego. Wystawiał w kraju i za granicą. Stała ekspozycja prac artysty znajduje się w Muzeum Śląska Cieszyńskiego w Cieszynie.
Andrzej Szewczyk należy do grona laureatów Grand Prix Biennale Malarstwa Bielska Jesień, organizowanego przez Galerię Bielską BWA w Bielsku-Białej: w 1992 roku zdobył Złoty Medal XXIX Ogólnopolskiej Wystawy Malarstwa „Bielska Jesień ’92” (ówczesna nazwa biennale). Od 1977 związany z Galerią Foksal. Na swej pierwszej wystawie w 1977 roku pokazał prace odwzorowujące w skali 1:1 proste podziały geometryczne ścian domów rybaków ze wsi Chłopy koło Mielna na północy Polski (Malowidła z Chłopów). Takie działania pokazały, że malarstwo to dla Andrzeja Szewczyka czynność malowania, później coraz bliższa stawała mu się prawosławna kultura pisania ikon. U Szewczyka malowanie zostało zastąpione przez pisanie. Ten wątek jego twórczości realizował się na trzech ścieżkach, którymi w różnych okresach częściej lub rzadziej podążał. Jedną z tych ścieżek są skrawki kolorowych ołówków, układane na podłodze lub składane w obrazy. W 1981 roku artysta pokrył nimi całą podłogę Galerii Foksal. Tytułem wystawy był cytat ze Stéphane'a Mallarmé: "Przestrzeń ciągle ta sama, czy rośnie czy maleje", którym Szewczyk znakomicie oddał charakter tej niewielkiej galerii, założonej w 1966 roku.
Z początkiem lat 80.powstały charakterystyczne dla Szewczyka prace ze strużyn kredek, później łupin pistacji i obiekty przestrzenne „zapisywane” lanym ołowiem: stare księgi czy drewniane stelle, ustawiane na podłodze na postumentach usypanych z soli. Tak powstały „Pomniki listów F. Kafki do F. Bauer”, „Bazyliki”, Biblioteki”. Prace Szewczyka są nie tylko zakorzenione w tradycji kulturowej i bogate w symboliczne odniesienia, ale przede wszystkim bogate w sensualne znaczenia użytych materiałów (dąb, ołów, wosk, sól). Wieloznaczność tych prac zbliża je do założonego przez artystę ideału dzieła sztuki nie jako artystycznej kreacji, lecz „lustra, w którym odbija się świat”. Tytuły jego prac ujawniają literackie inspiracje i fascynacje, odniesienia do biografii artystów i poetów, dedykacje (np. „Abelard i Heloiza, „Tristan i Izolda”, „Pijaństwu Malcolma Lowry’ego”).
asamblaż, technika właśna, kredki, 50 x 38 cm, na odwrocie nalepka autorska z opisem: 'Bez tytułu | podtytuł: | "Gymnopedie" | 1993 | Andrzej Szewczyk' oraz nalepka z Galerie Ucher z Kolonii z opisem pracy.
Kup abonament Wykup abonament, aby zobaczyć więcej informacjiAndrzej Szewczyk (1950 - 2001)
W latach 1974−1978 studiował w Instytucie Wychowania Plastycznego w cieszyńskiej Filii Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach. Jeden z najciekawszych polskich artystów powojennych, malarz, rysownik, rzeźbiarz, twórca assemblages, akcji i environments, wybitny pedagog. Sztukę traktował jako nieustający proces; próbował zmienić tradycyjne formy i struktury obrazu malarskiego. Wystawiał w kraju i za granicą. Stała ekspozycja prac artysty znajduje się w Muzeum Śląska Cieszyńskiego w Cieszynie.
Andrzej Szewczyk należy do grona laureatów Grand Prix Biennale Malarstwa Bielska Jesień, organizowanego przez Galerię Bielską BWA w Bielsku-Białej: w 1992 roku zdobył Złoty Medal XXIX Ogólnopolskiej Wystawy Malarstwa „Bielska Jesień ’92” (ówczesna nazwa biennale). Od 1977 związany z Galerią Foksal. Na swej pierwszej wystawie w 1977 roku pokazał prace odwzorowujące w skali 1:1 proste podziały geometryczne ścian domów rybaków ze wsi Chłopy koło Mielna na północy Polski (Malowidła z Chłopów). Takie działania pokazały, że malarstwo to dla Andrzeja Szewczyka czynność malowania, później coraz bliższa stawała mu się prawosławna kultura pisania ikon. U Szewczyka malowanie zostało zastąpione przez pisanie. Ten wątek jego twórczości realizował się na trzech ścieżkach, którymi w różnych okresach częściej lub rzadziej podążał. Jedną z tych ścieżek są skrawki kolorowych ołówków, układane na podłodze lub składane w obrazy. W 1981 roku artysta pokrył nimi całą podłogę Galerii Foksal. Tytułem wystawy był cytat ze Stéphane'a Mallarmé: "Przestrzeń ciągle ta sama, czy rośnie czy maleje", którym Szewczyk znakomicie oddał charakter tej niewielkiej galerii, założonej w 1966 roku.
Z początkiem lat 80.powstały charakterystyczne dla Szewczyka prace ze strużyn kredek, później łupin pistacji i obiekty przestrzenne „zapisywane” lanym ołowiem: stare księgi czy drewniane stelle, ustawiane na podłodze na postumentach usypanych z soli. Tak powstały „Pomniki listów F. Kafki do F. Bauer”, „Bazyliki”, Biblioteki”. Prace Szewczyka są nie tylko zakorzenione w tradycji kulturowej i bogate w symboliczne odniesienia, ale przede wszystkim bogate w sensualne znaczenia użytych materiałów (dąb, ołów, wosk, sól). Wieloznaczność tych prac zbliża je do założonego przez artystę ideału dzieła sztuki nie jako artystycznej kreacji, lecz „lustra, w którym odbija się świat”. Tytuły jego prac ujawniają literackie inspiracje i fascynacje, odniesienia do biografii artystów i poetów, dedykacje (np. „Abelard i Heloiza, „Tristan i Izolda”, „Pijaństwu Malcolma Lowry’ego”).