W latach 1929- 35 studiowała w krakowskiej ASP na Wydziale Rze¼by pod kierunkiem X. Dunikowskiego. Przed wojną należała do Grupy Krakowskiej, zaś po 1945 - do Grupy Młodych Plastyków oraz reaktywowanej drugiej Grupy Krakowskiej. Uczestniczyła we wszystkich trzech Wystawach Sztuki Nowoczesnej. Współpracowała też z prowadzonym przez jej brata Józefa Jaremę teatrem Cricot oraz powojennym teatrem Cricot 2, dla których projektowała kostiumy i scenografię. Najwybitniejsze dzieła malarskie Jaremy powstały jednak w ciągu zaledwie kilku lat poprzedzających przedwczesną śmierć. Od kiedy w 1951 wykonała swoją pierwszą monotypię, tworzyła prace sytuujące się poza wszelkimi konwencjami i nakazami obowiązującego wówczas socrealizmu. Fascynowała ją postać ludzka, jej miejsce w przestrzeni, a także przedstawienie ruchu w obrazie. Wyrazem tych zainteresowań są cykle: Postacie, Figury, Głowy, Chwyty (1953), Wyrazy (1954-57), Filtry, Penetracje, Rytmy (1957-58). Należące do nich prace wykonane zostały ulubioną przez artystkę wspomnianą techniką monotypii, którą czasami łączyła z olejem, temperą, sporadycznie też stosowała lakiery. Prace należące do wspomnianych serii uwidaczniają stopniową, lecz konsekwentnie postępującą deformację (upraszczanie i spłaszczanie) postaci ludzkich. Proces ten prowadzi w efekcie do rozbicia figury na drobne cząsteczki, niemal abstrakcyjne atomy trudnej do rozpoznania całości. Często wydają się one bli¼niacze, nakładają się na siebie bąd¼, niczym cienie, przenikają ze sobą, tworząc niepokojące spięcia i powodując rytmiczny ruch. Reprezentowała Polskę na Biennale w Wenecji w 1958, jej prace prezentowano

203
Maria JAREMA (Stary Sambor 1908 - Kraków 1958)

Z cyklu Formy, ok. 1957

monotypia, farba drukarska, tempera/papier,
37,8 x 61,2 cm
na odwrocie napis (autorski?): `MARIA JAREMA / MONOTYPIA`
W załączeniu ekspertyza prof. Janiny Kraupe-Świderskiej.

Kup abonament Wykup abonament, aby zobaczyć więcej informacji

W latach 1929- 35 studiowała w krakowskiej ASP na Wydziale Rze¼by pod kierunkiem X. Dunikowskiego. Przed wojną należała do Grupy Krakowskiej, zaś po 1945 - do Grupy Młodych Plastyków oraz reaktywowanej drugiej Grupy Krakowskiej. Uczestniczyła we wszystkich trzech Wystawach Sztuki Nowoczesnej. Współpracowała też z prowadzonym przez jej brata Józefa Jaremę teatrem Cricot oraz powojennym teatrem Cricot 2, dla których projektowała kostiumy i scenografię. Najwybitniejsze dzieła malarskie Jaremy powstały jednak w ciągu zaledwie kilku lat poprzedzających przedwczesną śmierć. Od kiedy w 1951 wykonała swoją pierwszą monotypię, tworzyła prace sytuujące się poza wszelkimi konwencjami i nakazami obowiązującego wówczas socrealizmu. Fascynowała ją postać ludzka, jej miejsce w przestrzeni, a także przedstawienie ruchu w obrazie. Wyrazem tych zainteresowań są cykle: Postacie, Figury, Głowy, Chwyty (1953), Wyrazy (1954-57), Filtry, Penetracje, Rytmy (1957-58). Należące do nich prace wykonane zostały ulubioną przez artystkę wspomnianą techniką monotypii, którą czasami łączyła z olejem, temperą, sporadycznie też stosowała lakiery. Prace należące do wspomnianych serii uwidaczniają stopniową, lecz konsekwentnie postępującą deformację (upraszczanie i spłaszczanie) postaci ludzkich. Proces ten prowadzi w efekcie do rozbicia figury na drobne cząsteczki, niemal abstrakcyjne atomy trudnej do rozpoznania całości. Często wydają się one bli¼niacze, nakładają się na siebie bąd¼, niczym cienie, przenikają ze sobą, tworząc niepokojące spięcia i powodując rytmiczny ruch. Reprezentowała Polskę na Biennale w Wenecji w 1958, jej prace prezentowano