Obraz "Wypadek" przedstawia scenę rodzajową rozgrywającą się w miejskich, robotniczych dekoracjach. Tytułowe wydarzenie ma miejsce w środku dnia na ruchliwej ulicy, w otoczeniu przechodniów, zobojętniałych na dramatyczne konsekwencje incydentu. W centrum kompozycji znajduje się ciągnik z przyczepą, namalowany w migawkowym ujęciu uderzenia w jadącego po drodze motocyklistę. Z lewej strony obrazu Dwurnik namalował grupę anonimowych przechodniów, zbitych w jednolitą bryłę. Tło obrazu stanowią fabryczne zabudowania bezimiennego miasta, z trakcjami elektrycznymi, wysokim kominem, kłębami dymu i jasną płaszczyzną ściany szachulcowej. Artysta wykorzystał wyraziste, ostre kolory, które zestawił ze sobą na zasadzie kontrastu. Wszystkie elementy kompozycji obwiódł mocnym, najczęściej czarnym konturem, a przestrzeń pomiędzy liniami delikatnie wypełnił jednolitym kolorem - czerwienią, błękitem, purpurą, różem i ugrem. W efekcie podzielił płótno na kilka płaszczyzn, a każdą z nich zróżnicował tematycznie i kolorystycznie. Edward Dwurnik od lat podkreśla, że jego najważniejszym malarskim autorytetem jest najsłynniejszy polski prymitywista - Nikifor Krynicki. Prosta kreska, schematyczność, brak perspektywy, stylizowane formy i swoiście pojmowana emocjonalność są obecne w pracach obydwu artystów.

Studiował na wydziale malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, dyplom zdobył w pracowni prof. Eugeniusza Eibischa w 1970 roku. W 1966 roku stworzył najliczniejszy cykl jakim był "Podróże Autostopem". W latach 80. malarstwo Dwurnika stało się ekspresyjne i dramatyczne. W latach 90. tworzył kontynuację "Podróży Autostopem" czyli "Błękitne miasta", "Diagonalne", "Błękitne" i "Wyliczanka". Obecnie zajmuje się też sztuką abstrakcyjną. W 1981 roku otrzymał nagrodę im. Cypriana Kamila Norwida, w 1983 Nagrodę Kulturalną Solidarności oraz nagrodę Coutts and Co International Private Banking w Zurychu. Brał udział w Documenta 7 w Kassel w 1982, Nouvelle Biennale de Paris w 1985 i w XIX Biennale Sztuki w Sao Paulo w 1987.

68
Edward DWURNIK (1943 Radzymin - 2018 Warszawa)

Wypadek, z cyklu Chwila, 1972 r.

akryl, olej/płótno, 114 x 146 cm
opisany p.d.: `WYPADEK`, sygnowany, datowany i opisany na odwrociu: `E. DWURNIK | 1972 78-18 | Nr z 1972 r.` oraz `Nr. Końcowy 192`
na odwrociu nalepki galeryjne: Galeria Studio, BWA Legnica, BWA Zamość, BWA Olsztyn, Galeria Nowa Brama w Słupsku, Galeria 72 w Chełmie, BWA Opole, Galeria Sztuki BWA Zamek Książąt Pomorskich w Szczecinie oraz nalepka z opisem obrazu

POCHODZENIE:
- kolekcja prywatna, Poznań
WYSTAWIANY:
- BWA, Legnica, 8.09.1974
- BWA, Lublin - Delegatura w Zamościu, 2-30.05.1974
- Galeria Teatru Studio, Warszawa 16.12.1974-15.01.1975
- BWA, Białystok, 1979
- BWA, Olsztyn, 12.1981-01.1982
- BWA, Szczecin 1982
- Galeria 72, Muzeum Sztuki Współczesnej Chełm, 1984
- Galeria Nowa Brama, Słupsk, 1985
- BWA, Opole, 12.1985-01.1986
- BWA, Białystok, 1979
LITERATURA:
- Dwurnik. Spis prac malarskich, [red.] Pola Dwurnik, Warszawa, Zachęta 2001, wydane jako dodatek do katalogu wystawy "Edward Dwurnik. Malarstwo. Próba retrospektywy", 8.09.-7.10.2001, Cykl V, poz. 18, nr 192

Kup abonament Wykup abonament, aby zobaczyć więcej informacji

Obraz "Wypadek" przedstawia scenę rodzajową rozgrywającą się w miejskich, robotniczych dekoracjach. Tytułowe wydarzenie ma miejsce w środku dnia na ruchliwej ulicy, w otoczeniu przechodniów, zobojętniałych na dramatyczne konsekwencje incydentu. W centrum kompozycji znajduje się ciągnik z przyczepą, namalowany w migawkowym ujęciu uderzenia w jadącego po drodze motocyklistę. Z lewej strony obrazu Dwurnik namalował grupę anonimowych przechodniów, zbitych w jednolitą bryłę. Tło obrazu stanowią fabryczne zabudowania bezimiennego miasta, z trakcjami elektrycznymi, wysokim kominem, kłębami dymu i jasną płaszczyzną ściany szachulcowej. Artysta wykorzystał wyraziste, ostre kolory, które zestawił ze sobą na zasadzie kontrastu. Wszystkie elementy kompozycji obwiódł mocnym, najczęściej czarnym konturem, a przestrzeń pomiędzy liniami delikatnie wypełnił jednolitym kolorem - czerwienią, błękitem, purpurą, różem i ugrem. W efekcie podzielił płótno na kilka płaszczyzn, a każdą z nich zróżnicował tematycznie i kolorystycznie. Edward Dwurnik od lat podkreśla, że jego najważniejszym malarskim autorytetem jest najsłynniejszy polski prymitywista - Nikifor Krynicki. Prosta kreska, schematyczność, brak perspektywy, stylizowane formy i swoiście pojmowana emocjonalność są obecne w pracach obydwu artystów.

Studiował na wydziale malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, dyplom zdobył w pracowni prof. Eugeniusza Eibischa w 1970 roku. W 1966 roku stworzył najliczniejszy cykl jakim był "Podróże Autostopem". W latach 80. malarstwo Dwurnika stało się ekspresyjne i dramatyczne. W latach 90. tworzył kontynuację "Podróży Autostopem" czyli "Błękitne miasta", "Diagonalne", "Błękitne" i "Wyliczanka". Obecnie zajmuje się też sztuką abstrakcyjną. W 1981 roku otrzymał nagrodę im. Cypriana Kamila Norwida, w 1983 Nagrodę Kulturalną Solidarności oraz nagrodę Coutts and Co International Private Banking w Zurychu. Brał udział w Documenta 7 w Kassel w 1982, Nouvelle Biennale de Paris w 1985 i w XIX Biennale Sztuki w Sao Paulo w 1987.