Proweniencja:
Polska, kolekcja prywatna
Poza, Galeria r
Wuppertal, kolekcja dr Tadeusza Stangela
Wystawiany:
Kraków, Muzeum Narodowe w Krakowie, Tadeusz Brzozowski 1918-1987, luty - kwiecień 1998.
Wrocław, Muzeum Narodowe we Wrocławiu, Tadeusz Brzozowski 1918-1987, październik – grudzień 1997.
Zakopane, Muzeum Tatrzańskie im. Tytusa Chałubińskiego, Tadeusz Brzozowski 1918-1987, czerwiec - sierpień 1997.
Warszawa, Muzeum Narodowe w Warszawie, Tadeusz Brzozowski 1918-1987, kwiecień – czerwiec 1997.
Kraków, BWA, Plastyka Zakopiańska 1909-1973, 14.04 – 13.05.1973.
Literatura:
Żakiewicz A. [red.], Tadeusz Brzozowski 1918-1987, wyd. Muzeum Narodowe w Warszawie, Warszawa 1997, poz. 290, s. 236. Kenarowa H., Plastyka w Zakopanem, „Magazyn Kulturalny” 1973, nr 3.
W połowie lat 60. XX wieku malarstwo Tadeusza Brzozowskiego przybrało ekspresyjny charakter. Zmianie ulega nie tylko kolorystyka obrazów. Artysta wprowadza kształty duże i mocne, różniące się wyraźnie od tych z pierwszego okresu twórczości. Nowe formy są obłe, pełne i dojrzałe a płótna nabierają zmysłowości. Przejawia się w nich fascynacja artysty malarstwem barokowym. Brzozowski konsekwentnie kontynuuje w swoich obrazach zastosowanie koncepcji kompozycji odwróconej, której tradycja sięga czasów włoskiego XVI wiecznego malarza Arcimbolda. Koncepcja ta zakładała, że obraz zmieniał swoją treść w zależności od pozycji w jakiej się znajdował. Brzozowski, obdarzony wielką wrażliwością i poczuciem humoru, ukrywał w swoich obrazach bogaty przekaz. Prace tworzone od połowy lat 60. składały się z licznych większych i mniejszych form, których istnienie zależało od siebie nawzajem. Płótno zazwyczaj dominował jeden bądź kilka większych „organizmów”, ścierających się ze sobą, jak w przypadku oferowanego obrazu Wokanda. Nie są one jednak nigdy elementami decydującymi o treści kompozycji. Ta skrywa się również w setkach małych detali ukrytych na drugim planie. Pokręcone, dwuznaczne, niedookreślone przypominają zawiłości ludzkiego życia. Wokanda to obraz pełen ekspresji i dramatyzmu, którego istotnym elementem jest nie tylko narracyjna, podłużna forma ale i kolor – mocny i wyrazisty. I jak w każdym obrazie Tadeusza Brzozowskiego tytuł odgrywa ważną rolę. Wokanda – spis spraw sądowych, służący do organizacji dnia pracy sądu. Spis ludzkich spraw, zawiłych losów, które do końca życia artysta uważał za sedno swojego malarstwa.
olej, płótno
35 x 92 cm
sygn. na odwrociu: t. Brzozowski. / 1973., sygn. i opisany na blejtramie: 35 x 92 "WOKANDA" / T. BRZOZOWSKI 1973 oraz metka z numerem depozytowym dep. 55
Proweniencja:
Polska, kolekcja prywatna
Poza, Galeria r
Wuppertal, kolekcja dr Tadeusza Stangela
Wystawiany:
Kraków, Muzeum Narodowe w Krakowie, Tadeusz Brzozowski 1918-1987, luty - kwiecień 1998.
Wrocław, Muzeum Narodowe we Wrocławiu, Tadeusz Brzozowski 1918-1987, październik – grudzień 1997.
Zakopane, Muzeum Tatrzańskie im. Tytusa Chałubińskiego, Tadeusz Brzozowski 1918-1987, czerwiec - sierpień 1997.
Warszawa, Muzeum Narodowe w Warszawie, Tadeusz Brzozowski 1918-1987, kwiecień – czerwiec 1997.
Kraków, BWA, Plastyka Zakopiańska 1909-1973, 14.04 – 13.05.1973.
Literatura:
Żakiewicz A. [red.], Tadeusz Brzozowski 1918-1987, wyd. Muzeum Narodowe w Warszawie, Warszawa 1997, poz. 290, s. 236. Kenarowa H., Plastyka w Zakopanem, „Magazyn Kulturalny” 1973, nr 3.
W połowie lat 60. XX wieku malarstwo Tadeusza Brzozowskiego przybrało ekspresyjny charakter. Zmianie ulega nie tylko kolorystyka obrazów. Artysta wprowadza kształty duże i mocne, różniące się wyraźnie od tych z pierwszego okresu twórczości. Nowe formy są obłe, pełne i dojrzałe a płótna nabierają zmysłowości. Przejawia się w nich fascynacja artysty malarstwem barokowym. Brzozowski konsekwentnie kontynuuje w swoich obrazach zastosowanie koncepcji kompozycji odwróconej, której tradycja sięga czasów włoskiego XVI wiecznego malarza Arcimbolda. Koncepcja ta zakładała, że obraz zmieniał swoją treść w zależności od pozycji w jakiej się znajdował. Brzozowski, obdarzony wielką wrażliwością i poczuciem humoru, ukrywał w swoich obrazach bogaty przekaz. Prace tworzone od połowy lat 60. składały się z licznych większych i mniejszych form, których istnienie zależało od siebie nawzajem. Płótno zazwyczaj dominował jeden bądź kilka większych „organizmów”, ścierających się ze sobą, jak w przypadku oferowanego obrazu Wokanda. Nie są one jednak nigdy elementami decydującymi o treści kompozycji. Ta skrywa się również w setkach małych detali ukrytych na drugim planie. Pokręcone, dwuznaczne, niedookreślone przypominają zawiłości ludzkiego życia. Wokanda to obraz pełen ekspresji i dramatyzmu, którego istotnym elementem jest nie tylko narracyjna, podłużna forma ale i kolor – mocny i wyrazisty. I jak w każdym obrazie Tadeusza Brzozowskiego tytuł odgrywa ważną rolę. Wokanda – spis spraw sądowych, służący do organizacji dnia pracy sądu. Spis ludzkich spraw, zawiłych losów, które do końca życia artysta uważał za sedno swojego malarstwa.