„W tych prostych tematach zdobyć się na właściwe ’przekroczenie’, być delikatnym i silnym, wyjść z banału, udać się w te rejony, w których może zrodzić się coś prawdziwego z (...) myślenia, odczuwania natury, życia, rozumienia kondycji człowieka”.

– JACEK SIENICKI

Jacek Sienicki w swojej twórczości konsekwentnie malował kilka wybranych przez siebie motywów. Wśród nich były portrety, ściany domów czy też wnętrza pracowni. Ważnym motywem były również elementy martwej natury, takie jak ochłapy mięsa, czaszki czy usychające kwiaty. Swoje kompozycje ograniczał zazwyczaj do kilku powtarzających się przedmiotów. Artysta posługiwał się przede wszystkim przygaszoną paleta barwną gdzieniegdzie tylko stosując żywy kolor wzbogacający kolorystykę prac. Zawężona gama barwna oraz reedukacja motywów służyły artyście doskonaleniu warsztatu. Impastowe nałożenie farby kontrastuje miejscami z przetarciami warstwy malarskiej do warstwy płótna. Nie zważając na trendy panujące w sztuce, Sienicki przez lata opracowywał swój własny, niepowtarzalny styl. Tło, a raczej otoczenie przestrzenne, nie przejawiało żadnych oznak szczegółów. Określany mianem „malarza osobnego”, malował przedmioty „osobne”, oderwane od realnej przestrzeni, w „osobny”, wypracowany przez siebie sposób. Sam Sienicki, pytany o artystów, którzy wywarli największy wpływ na jego twórczość, bez wahania wymieniał Olgę Boznańską oraz Witolda Wojtkiewicza – mistrzów stonowanej, melancholijnej ekspresji.

Studiował w warszawskiej ASP pod kierunkiem A. Nachta-Samborskiego; przez wiele lat był jego asystentem a następnie profesorem macierzystej uczelni. Debiutował na wystawie "Przeciw wojnie, przeciw faszyzmowi" w warszawskim Arsenale w 1955 r. Uprawiał malarstwo w ograniczonej, przygaszonej palecie barw. Dążył do maksymalnej syntezy przekazu. Tematy czerpał z natury - pojedyncze rośliny, pejzaże czy z najbliższego otoczenia - np. wnętrze pracowni, mieszkania. Używając oszczędnie środków malarskich, tworzył obrazy o ogromnym bogactwie materii. Laureat Nagrody Krytyki Artystycznej im. C. K. Norwida w 1975 r., niezależnej Nagrody im. J. Cybisa w 1983 r. oraz nowojorskiej Nagrody Fundacji A. Jurzykowskiego w 1993 r.

PODATKI I OPŁATY:
- Do kwoty wylicytowanej doliczana jest opłata aukcyjna. Stanowi ona część końcowej ceny obiektu i wynosi 18%.

350
Jacek SIENICKI (1928 Warszawa - 2000 Warszawa)

"Wnętrze pracowni", 1986 r.

olej/płótno, 147 x 97 cm
sygnowany i datowany p.d. 'JS 86'
sygnowany i opisany na odwrociu: 'Jacek | Sienicki | wnętrze pracowni | ol.pł'

Kup abonament Wykup abonament, aby zobaczyć więcej informacji

„W tych prostych tematach zdobyć się na właściwe ’przekroczenie’, być delikatnym i silnym, wyjść z banału, udać się w te rejony, w których może zrodzić się coś prawdziwego z (...) myślenia, odczuwania natury, życia, rozumienia kondycji człowieka”.

– JACEK SIENICKI

Jacek Sienicki w swojej twórczości konsekwentnie malował kilka wybranych przez siebie motywów. Wśród nich były portrety, ściany domów czy też wnętrza pracowni. Ważnym motywem były również elementy martwej natury, takie jak ochłapy mięsa, czaszki czy usychające kwiaty. Swoje kompozycje ograniczał zazwyczaj do kilku powtarzających się przedmiotów. Artysta posługiwał się przede wszystkim przygaszoną paleta barwną gdzieniegdzie tylko stosując żywy kolor wzbogacający kolorystykę prac. Zawężona gama barwna oraz reedukacja motywów służyły artyście doskonaleniu warsztatu. Impastowe nałożenie farby kontrastuje miejscami z przetarciami warstwy malarskiej do warstwy płótna. Nie zważając na trendy panujące w sztuce, Sienicki przez lata opracowywał swój własny, niepowtarzalny styl. Tło, a raczej otoczenie przestrzenne, nie przejawiało żadnych oznak szczegółów. Określany mianem „malarza osobnego”, malował przedmioty „osobne”, oderwane od realnej przestrzeni, w „osobny”, wypracowany przez siebie sposób. Sam Sienicki, pytany o artystów, którzy wywarli największy wpływ na jego twórczość, bez wahania wymieniał Olgę Boznańską oraz Witolda Wojtkiewicza – mistrzów stonowanej, melancholijnej ekspresji.

Studiował w warszawskiej ASP pod kierunkiem A. Nachta-Samborskiego; przez wiele lat był jego asystentem a następnie profesorem macierzystej uczelni. Debiutował na wystawie "Przeciw wojnie, przeciw faszyzmowi" w warszawskim Arsenale w 1955 r. Uprawiał malarstwo w ograniczonej, przygaszonej palecie barw. Dążył do maksymalnej syntezy przekazu. Tematy czerpał z natury - pojedyncze rośliny, pejzaże czy z najbliższego otoczenia - np. wnętrze pracowni, mieszkania. Używając oszczędnie środków malarskich, tworzył obrazy o ogromnym bogactwie materii. Laureat Nagrody Krytyki Artystycznej im. C. K. Norwida w 1975 r., niezależnej Nagrody im. J. Cybisa w 1983 r. oraz nowojorskiej Nagrody Fundacji A. Jurzykowskiego w 1993 r.

PODATKI I OPŁATY:
- Do kwoty wylicytowanej doliczana jest opłata aukcyjna. Stanowi ona część końcowej ceny obiektu i wynosi 18%.