Obrazek przedstawia widok na drewnianą willę przy Bulwarach Dietla nad Kryniczanką w Krynicy-Zdroju. Willa Tatrzańska jest pięknym przykładem eklektyzmu krynickiego budownictwa uzdrowiskowego. Znajdowała się pod nr. 11 aż do 1987 roku, kiedy to doszczętnie spłonęła. Dziś odbudowana znów pełni rolę hotelową.

Artysta malował liczne krynickie wille, w tym typowe dla XIX-wiecznego uzdrowiska drewniane budynki z bogatymi, ażurowymi zdobieniami i balustradami. Te obrazy często koncentrują się na detalu architektonicznym, takim jak okiennice, dachówki czy dekoracyjne balustrady budynków. Sceny z deptaku – miejsca, w którym sam spędzał całe dnie. Są to widoki na uliczki, chodniki i kamienice. Malował również aleje drzew, które rytmicznie kształtują pejzaż i stanowią ramę dla jego kompozycji. W jego dziełach można odnaleźć charakterystyczne dla Krynicy obiekty, takie jak prezentowana Willa Tatrzańska, czy Pijalnie Wód (np. Stara Pijalnia), czy Domy Zdrojowe (np. Nowy Dom Zdrojowy).

Artysta z pedantyczną dbałością kreślił ciemnymi liniami kontury budynków i detali (okien, płotów, dachów), wyostrzając je i oddzielając od siebie elementy kompozycji. Choć są to widoki „zobaczone“ i osadzone w rzeczywistości, ich konstrukcja jest prosta i często geometryczna, co nadaje im charakter makiety lub scenografii. Wielopunktowa Perspektywa stosowana przez Nikifora często łamała zasady klasycznej perspektywy, łącząc różne punkty widzenia na jednym obrazie.

Motywy architektury Krynicy Zdrój w twórczości Nikifora to nie tylko zapis lokalnego kolorytu uzdrowiska, ale przede wszystkim unikalny świat, w którym artysta łączył codzienną rzeczywistość ze swoją głęboko osobistą wizją świata.


♣ do wylicytowanej ceny oprócz innych kosztów zostanie doliczona opłata wynikająca z prawa twórcy i jego spadkobierców do otrzymania wynagrodzenia zgodnie z Ustawą z dnia 4 lutego 1994 roku - o prawie autorskim i prawach pokrewnych (droit de suite).


Nikifor (właściwie Epifaniusz Drowniak, od 1962 Nikifor Krynicki; Krynica ok. 1895 - Krynica 1968) - Łemek, znany malarz naiwny z Krynicy, samouk. Cierpiał na zaburzenia słuchu i mowy, nie uczył się nigdy w żadnej szkole, nie umiał pisać ani czytać. Jego prawdziwą pasją i sposobem na porozumienie ze światem było malarstwo. Malować zaczął wcześnie - najdawniejsze znane prace artysty pochodzą jeszcze sprzed roku 1920. Malował akwarelą, używając przy tym także ołówka. Wykorzystywał każdy dostępny kawałek papieru, okładki zeszytów, opakowania papierosów. Tworzył całe serie obrazków - wzruszająco naiwnych przedstawień architektury, pejzażu, postaci świętych, portretów. Swoje prace podpisywał często niezrozumiałymi ciągami „drukowanych“ liter i wyklejał do nich ramki z kolorowego papieru. Na jego twórczość zwrócono uwagę już w latach trzydziestych (kapiści), ale prawdziwe odkrycie fenomenu Nikifora nastąpiło dopiero po wojnie, kiedy otoczono go opieką i przyjęto do ZPAP. W roku 1962 otrzymał nazwisko Krynicki. Przekonany o ważności swej sztuki, używał też przydomku Matejko.