„Cenną i doniosłą jest przeto twórczość Władysława Roguskiego, bo należy do tych wyjątkowych zjawisk, które jak błyskawica oświetlają manowce i wyprowadzają zbłąkanych na pewne ścieżki.” (Witold Bunikiewicz, Władysław Roguski, Katalog wystawy zbiorowej prac Władysława Roguskiego, 1923, s. 4)
Prezentowany obraz Władysława Roguskiego cechuje zarówno prostota, jak i dekoracyjność. Scena rodzajowa przedstawiająca kobietę rozwieszającą pranie i dziecko siedzące u jej stóp, wypełniona jest liryzmem. Artysta poprzez spokojny nastrój dążył do uzyskania harmonijnej kompozycji. „Inspiracje czerpał zarówno ze sztuki quattrocenta, z freskowego malarstwa florenckiego i sieneńskiego, jak i z osiemnastowiecznych podhalańskich malowideł na szkle. […] Dekoracyjny charakter tych wizerunków uwydatniał giętki kontur obiegający płaskie pola barw
[…]
Od surowej, prymitywnej sztuki ludowej odróżniał prace Roguskiego poprawny rysunek i bogata kolorystyka […] w pastelowej tonacji barwnej wydobywał bryłę subtelnym modelunkiem światłocieniowym.”
(Irena Kossakowska, Roguski Władysław, [w:] Słownik malarzy polskich od dwudziestolecia międzywojennego do końca XX wieku, T. 2, Warszawa 2001, s. 293–294)
olej, płótno, 148 × 103 cm w świetle oprawy
sygn. p. d.: „WRoguski”
„Cenną i doniosłą jest przeto twórczość Władysława Roguskiego, bo należy do tych wyjątkowych zjawisk, które jak błyskawica oświetlają manowce i wyprowadzają zbłąkanych na pewne ścieżki.” (Witold Bunikiewicz, Władysław Roguski, Katalog wystawy zbiorowej prac Władysława Roguskiego, 1923, s. 4)
Prezentowany obraz Władysława Roguskiego cechuje zarówno prostota, jak i dekoracyjność. Scena rodzajowa przedstawiająca kobietę rozwieszającą pranie i dziecko siedzące u jej stóp, wypełniona jest liryzmem. Artysta poprzez spokojny nastrój dążył do uzyskania harmonijnej kompozycji. „Inspiracje czerpał zarówno ze sztuki quattrocenta, z freskowego malarstwa florenckiego i sieneńskiego, jak i z osiemnastowiecznych podhalańskich malowideł na szkle. […] Dekoracyjny charakter tych wizerunków uwydatniał giętki kontur obiegający płaskie pola barw
[…]
Od surowej, prymitywnej sztuki ludowej odróżniał prace Roguskiego poprawny rysunek i bogata kolorystyka […] w pastelowej tonacji barwnej wydobywał bryłę subtelnym modelunkiem światłocieniowym.”
(Irena Kossakowska, Roguski Władysław, [w:] Słownik malarzy polskich od dwudziestolecia międzywojennego do końca XX wieku, T. 2, Warszawa 2001, s. 293–294)