Absolwentka Wydziału Rzeźby Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Dyplom w pracowni prof. Mariana Koniecznego uzyskała w 1996 roku. Miała wiele wystaw indywidualnych i zbiorowych. Uczestniczyła w wielu targach sztuki, na przykład w Barcelonie w 2017 i 2018 roku oraz w Paryżu w 2019. Zrealizowała pomnik Wincentego Witosa w Rakszawie w 1998 roku. Członek ZPAP, członek TPSP Kraków.
W sztuce nie ma wiecznych prawd i obowiązujących poglądów, w sztuce istnieją tylko święte obsesje... i bezkompromisowa konieczność ich wyrażenia.
Cechą wyróżniającą twórczości Anny Pazdalskiej jest umiejętność zdystansowania się zarówno od natarczywości trendów i mód w sztuce, jak i od presji wzorów i schematów płynących z szeroko rozumianej tradycji. To właśnie konstruktywny dystans, a nie kontestacja, zaowocował fundamentalnym dla Anny rozumieniem istoty rzeźby i specyfiki języka środków wyrazu. Wpłynął na wykrystalizowanie się własnej, bardzo trafnej i przekonywującej definicji jej adekwatnego, nowocześnie pojmowanego sensu. Rozumiejąc sytuację, w jakiej znalazła się sztuka w czasie postmodernistycznego rozdroża, pozbawionego elementów porządkujących, stabilnych punktów odniesienia i kryteriów, Anna Pazdalska postawiła na wartość indywidualnego talentu, intuicji, wolności i prawa do samookreślania się.
Brąz patynowany na podstawie z marmuru; 13 x 12 x 36 cm wysokość brązu 33 cm
Sygn., dat.: 2016 A. PAZ. 1/12
Ed. 1/12
Absolwentka Wydziału Rzeźby Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Dyplom w pracowni prof. Mariana Koniecznego uzyskała w 1996 roku. Miała wiele wystaw indywidualnych i zbiorowych. Uczestniczyła w wielu targach sztuki, na przykład w Barcelonie w 2017 i 2018 roku oraz w Paryżu w 2019. Zrealizowała pomnik Wincentego Witosa w Rakszawie w 1998 roku. Członek ZPAP, członek TPSP Kraków.
W sztuce nie ma wiecznych prawd i obowiązujących poglądów, w sztuce istnieją tylko święte obsesje... i bezkompromisowa konieczność ich wyrażenia.
Cechą wyróżniającą twórczości Anny Pazdalskiej jest umiejętność zdystansowania się zarówno od natarczywości trendów i mód w sztuce, jak i od presji wzorów i schematów płynących z szeroko rozumianej tradycji. To właśnie konstruktywny dystans, a nie kontestacja, zaowocował fundamentalnym dla Anny rozumieniem istoty rzeźby i specyfiki języka środków wyrazu. Wpłynął na wykrystalizowanie się własnej, bardzo trafnej i przekonywującej definicji jej adekwatnego, nowocześnie pojmowanego sensu. Rozumiejąc sytuację, w jakiej znalazła się sztuka w czasie postmodernistycznego rozdroża, pozbawionego elementów porządkujących, stabilnych punktów odniesienia i kryteriów, Anna Pazdalska postawiła na wartość indywidualnego talentu, intuicji, wolności i prawa do samookreślania się.