Proweniencja:
– kolekcja Urszuli i Piotra Hofman
Wystawiany:
– Mistrzowie Ecole de Paris, Simon Mondzain, Villa La Fleur, 21.09 – 31.12.2012 r.
– Mistrzowie Ecole de Paris, Simon Mondzain, Muzeum Ziemi Chełmskiej w Chełmie, 14.01- 30.04. 2013,
– „Szymon Mondzain i École de Paris. Polska awangarda malarska II połowy XX wieku. Kolekcja Urszuli i Piotra Hofman”, 22.02.2015–22.04.2015, Pałac Opatów – Oddział Sztuki Nowoczesnej Muzeum Narodowego w Gdańsku
Reprodukowany:
– „Mistrzowie Ecole de Paris, Simon Mondzain”, Warszawa 2012, poz. kat. 60, s. 147 (il.) – „Kolekcja Urszuli i Piotra Hofman”, red. U. Hofman, Warszawa, 2013, s. 11.
– „Kolekcja Urszuli i Piotra Hofman”, red. U. Hofman, Warszawa, 2018, s. 9.
„W ślad za starymi mistrzami p. Mondszajn największe ma upodobanie do kompozycji opartej na trójkącie w różnych jego odmianach. Kompozycja jest dlań szkieletem idealnym dzieła, rysunek jego systemem nerwowym. (…) Mondszajn szczycić się może swym kolorytem soczystym, bogatym i głębokim. Nie goni, jak impresjoniści, za ułudą pochwycenia ulotnych odcieni światła i łuski kameleonowej zmiennej gry atmosfery. Oddaje tonacje barwne tematu najbardziej ważkie i ekspresyjne.” E. Woroniecki, Szymon Mondszajn, „Tygodnik Ilustrowany” 1924, półr. II, s. 575.
olej, płótno, 65 × 54 cm
sygn. l. d.: „Mondzain”
Proweniencja:
– kolekcja Urszuli i Piotra Hofman
Wystawiany:
– Mistrzowie Ecole de Paris, Simon Mondzain, Villa La Fleur, 21.09 – 31.12.2012 r.
– Mistrzowie Ecole de Paris, Simon Mondzain, Muzeum Ziemi Chełmskiej w Chełmie, 14.01- 30.04. 2013,
– „Szymon Mondzain i École de Paris. Polska awangarda malarska II połowy XX wieku. Kolekcja Urszuli i Piotra Hofman”, 22.02.2015–22.04.2015, Pałac Opatów – Oddział Sztuki Nowoczesnej Muzeum Narodowego w Gdańsku
Reprodukowany:
– „Mistrzowie Ecole de Paris, Simon Mondzain”, Warszawa 2012, poz. kat. 60, s. 147 (il.) – „Kolekcja Urszuli i Piotra Hofman”, red. U. Hofman, Warszawa, 2013, s. 11.
– „Kolekcja Urszuli i Piotra Hofman”, red. U. Hofman, Warszawa, 2018, s. 9.
„W ślad za starymi mistrzami p. Mondszajn największe ma upodobanie do kompozycji opartej na trójkącie w różnych jego odmianach. Kompozycja jest dlań szkieletem idealnym dzieła, rysunek jego systemem nerwowym. (…) Mondszajn szczycić się może swym kolorytem soczystym, bogatym i głębokim. Nie goni, jak impresjoniści, za ułudą pochwycenia ulotnych odcieni światła i łuski kameleonowej zmiennej gry atmosfery. Oddaje tonacje barwne tematu najbardziej ważkie i ekspresyjne.” E. Woroniecki, Szymon Mondszajn, „Tygodnik Ilustrowany” 1924, półr. II, s. 575.