Opisywany:
– K. Moledziński, „Wojciech Gerson: 1831–1901”, Towarzystwo Zachęty Sztuk Pięknych w Warszawie, Warszawa 1939, s. 66.
– „Materiały dotyczące życia i twórczości Wojciecha Gersona”, opr. A. Vetulani, A. Ryszkiewicz, Wydawnictwo Zakładu Narodowego im. Ossolińskich, Wrocław 1951, s. 26.
– „Wojciech Gerson, 1831–1901: katalog wystawy monograficznej”, red. J. Zielińska, Muzeum Narodowe w Warszawie, Warszawa 1978, s. 102.
Obraz reprodukowany na szklanym negatywie sprzed 1939 roku w zbiorach Muzeum Narodowego w Warszawie (numer inwentarzowy DDWneg.8806 MNW).
„Artystyczna tworczość i działalność Wojciecha Gersona mają szczegolne znaczenie dla dziejow sztuki polskiej. […] Był rownież niezmordowanym organizatorem życia artystycznego Warszawy II połowy XIX wieku, nauczycielem i wychowawcą całego niemal pokolenia wybitnych polskich malarzy-realistow”. Armand Vetulani, „Wojciech Gerson”, Warszawa 1952, s. 5.
Twórczość malarska Wojciecha Gersona to przede wszystkim kompozycje historyczne, religijne i alegoryczne. A jednak to w scenach rodzajowych, pełnych życia i codzienności, artysta zdawał się najbliższy człowiekowi. Sceny te ukazywały wrażliwość artysty na obyczaje, stroje i realia życia. Sceny te stanowią ciekawy aspekt jego twórczości, często niedoceniane wobec jego monumentalnych kompozycji historycznych. Gerson obserwował ludzi z empatią i dbałością o szczegół, unikając zarówno idealizacji, jak i przesadnej dramatyzacji. W jego obrazach codzienność nabierała wymiaru symbolicznego. Wiele z tych prac łączy realizm obserwacji z malarskim liryzmem. Kompozycje są zazwyczaj kameralne, z naturalnym światłem i miękką kolorystyką, co nadaje im intymny charakter. Prezentowany obraz przenosi nas do świetlicy – niegdyś serca wiejskiego domu, przestrzeni ciepła i wspólnoty. Płótno, datowane na rok 1871, zostało przez samego artystę odnotowane w jego własnoręcznie sporządzonym katalogu pod numerem 124. Z zapisu wynika, że dzieło sprzedał we Lwowie za 600 złotych polskich, określając je jako „małe” – o wymiarach 19 na 16 cali. Obok tytułu pojawił się dopisek „Fot.”, znak, że fotografia obrazu spoczywała w jego archiwum, niczym ślad po dziele, które opuściło pracownię. („Materiały dotyczące życia i twórczości Wojciecha Gersona”, opr. A. Vetulani, A. Ryszkiewicz, Wydawnictwo Zakładu Narodowego im. Ossolińskich, Wrocław 1951, s. 26.) Przez długie lata obraz znany był jedynie z reprodukcji utrwalonej na szklanym negatywie, przechowywanym w Muzeum Narodowym w Warszawie. W katalogu monograficznej wystawy Gersona z 1978 roku określono go jako dzieło nierozpoznane – wspomniane jedynie w dawnych spisach artysty i w opracowaniach badaczy, m.in. Armanda Vetulaniego.
olej, płótno dublowane, 45,5 × 38 cm
sygn. i dat. l.d.: „WG 1871”
Opisywany:
– K. Moledziński, „Wojciech Gerson: 1831–1901”, Towarzystwo Zachęty Sztuk Pięknych w Warszawie, Warszawa 1939, s. 66.
– „Materiały dotyczące życia i twórczości Wojciecha Gersona”, opr. A. Vetulani, A. Ryszkiewicz, Wydawnictwo Zakładu Narodowego im. Ossolińskich, Wrocław 1951, s. 26.
– „Wojciech Gerson, 1831–1901: katalog wystawy monograficznej”, red. J. Zielińska, Muzeum Narodowe w Warszawie, Warszawa 1978, s. 102.
Obraz reprodukowany na szklanym negatywie sprzed 1939 roku w zbiorach Muzeum Narodowego w Warszawie (numer inwentarzowy DDWneg.8806 MNW).
„Artystyczna tworczość i działalność Wojciecha Gersona mają szczegolne znaczenie dla dziejow sztuki polskiej. […] Był rownież niezmordowanym organizatorem życia artystycznego Warszawy II połowy XIX wieku, nauczycielem i wychowawcą całego niemal pokolenia wybitnych polskich malarzy-realistow”. Armand Vetulani, „Wojciech Gerson”, Warszawa 1952, s. 5.
Twórczość malarska Wojciecha Gersona to przede wszystkim kompozycje historyczne, religijne i alegoryczne. A jednak to w scenach rodzajowych, pełnych życia i codzienności, artysta zdawał się najbliższy człowiekowi. Sceny te ukazywały wrażliwość artysty na obyczaje, stroje i realia życia. Sceny te stanowią ciekawy aspekt jego twórczości, często niedoceniane wobec jego monumentalnych kompozycji historycznych. Gerson obserwował ludzi z empatią i dbałością o szczegół, unikając zarówno idealizacji, jak i przesadnej dramatyzacji. W jego obrazach codzienność nabierała wymiaru symbolicznego. Wiele z tych prac łączy realizm obserwacji z malarskim liryzmem. Kompozycje są zazwyczaj kameralne, z naturalnym światłem i miękką kolorystyką, co nadaje im intymny charakter. Prezentowany obraz przenosi nas do świetlicy – niegdyś serca wiejskiego domu, przestrzeni ciepła i wspólnoty. Płótno, datowane na rok 1871, zostało przez samego artystę odnotowane w jego własnoręcznie sporządzonym katalogu pod numerem 124. Z zapisu wynika, że dzieło sprzedał we Lwowie za 600 złotych polskich, określając je jako „małe” – o wymiarach 19 na 16 cali. Obok tytułu pojawił się dopisek „Fot.”, znak, że fotografia obrazu spoczywała w jego archiwum, niczym ślad po dziele, które opuściło pracownię. („Materiały dotyczące życia i twórczości Wojciecha Gersona”, opr. A. Vetulani, A. Ryszkiewicz, Wydawnictwo Zakładu Narodowego im. Ossolińskich, Wrocław 1951, s. 26.) Przez długie lata obraz znany był jedynie z reprodukcji utrwalonej na szklanym negatywie, przechowywanym w Muzeum Narodowym w Warszawie. W katalogu monograficznej wystawy Gersona z 1978 roku określono go jako dzieło nierozpoznane – wspomniane jedynie w dawnych spisach artysty i w opracowaniach badaczy, m.in. Armanda Vetulaniego.