Obraz Bellotto przedstawiający drezdeńską starówkę z kościołem Hofkirche i Frauenkirche z tzw. „Widokiem Canaletta” z pierwszego okresu twórczego Drezna (1747-1758) jest jednym z najsłynniejszych i najważniejszych dzieł wspaniałego włoskiego mistrza i pioniera nowszych perspektywiczne malarstwo wedutowe. Niedługo po ukończeniu obrazu Bellotto wykonał także ryt na miedzianej płycie i w 1748 roku po raz pierwszy pojawił się ten wielkoformatowy miedzioryt, co jest niezwykle rzadkie we wczesnych oryginalnych drukach. – Oryginalne miedzioryty zostały zniszczone podczas pruskiego bombardowania Drezna podczas wojny siedmioletniej w 1760 roku. Jest to rycina z XIX w. płyty rytowniczej.
Bernardo Bellotto, malarz ostatniego polskiego króla Stanisława Augusta, uratował dla potomnych portretowane przez siebie miasto. Ten weducista, malarz Wenecji, Drezna, a w końcu Warszawy, był ceniony za skrupulatność swoich płócien, które nie stawały się jednak nigdy bezduszne. Uważa się, że do zapisu wyglądu portretowanych miejsc, używał camera obscura. Obrazy były w każdym razie na tyle sugestywne, że odbudowując Warszawę, oparto się na jego malarstwie jako na fotograficznie pewnym.
Ale Bellotto, w Polsce używający przydomku swojego wuja – Canaletto – był także cenionym grafikiem, autorem około 40 kompozycji w technice akwaforty. Większość z nich powstała w Dreźnie, jednak kilka również nad Wisłą.
"Vue du pont de Dresde sur l'Elbe" („Widok na most w Dreźnie nad Łabą”)
Akwaforta, papier. Format (odcisk płyty): 54,3 x 83,5 cm. Rozmiar arkusza: 79 x 107 cm.
Vue du Pont de Dresden nad Łabą z częścią laterale de l’Eglise Catolique. Późniejszy druk ze starej płyty grawerskiej na mocnym papierze czerpanym ze znakiem wodnym.
Obraz Bellotto przedstawiający drezdeńską starówkę z kościołem Hofkirche i Frauenkirche z tzw. „Widokiem Canaletta” z pierwszego okresu twórczego Drezna (1747-1758) jest jednym z najsłynniejszych i najważniejszych dzieł wspaniałego włoskiego mistrza i pioniera nowszych perspektywiczne malarstwo wedutowe. Niedługo po ukończeniu obrazu Bellotto wykonał także ryt na miedzianej płycie i w 1748 roku po raz pierwszy pojawił się ten wielkoformatowy miedzioryt, co jest niezwykle rzadkie we wczesnych oryginalnych drukach. – Oryginalne miedzioryty zostały zniszczone podczas pruskiego bombardowania Drezna podczas wojny siedmioletniej w 1760 roku. Jest to rycina z XIX w. płyty rytowniczej.
Bernardo Bellotto, malarz ostatniego polskiego króla Stanisława Augusta, uratował dla potomnych portretowane przez siebie miasto. Ten weducista, malarz Wenecji, Drezna, a w końcu Warszawy, był ceniony za skrupulatność swoich płócien, które nie stawały się jednak nigdy bezduszne. Uważa się, że do zapisu wyglądu portretowanych miejsc, używał camera obscura. Obrazy były w każdym razie na tyle sugestywne, że odbudowując Warszawę, oparto się na jego malarstwie jako na fotograficznie pewnym.
Ale Bellotto, w Polsce używający przydomku swojego wuja – Canaletto – był także cenionym grafikiem, autorem około 40 kompozycji w technice akwaforty. Większość z nich powstała w Dreźnie, jednak kilka również nad Wisłą.