Obraz wg którego, powstała prezentowana litografia Picasso namalował w 1903 r. w tzw. Okresie błękitnym.
Okres błękitny w twórczości Pablo Picassa, trwający od 1901 do 1904 roku, to czas przełomowy naznaczony głęboką osobistą tragedią – samobójstwem przyjaciela artysty, Carlosa Casagemasa w 1901 r. To wydarzenie stało się dla Picassa punktem zwrotnym, który wywołał silną melancholię i depresję, odzwierciedlające się bezpośrednio w jego malarstwie. Styl błękitny charakteryzuje się dominacją zimnych, stonowanych odcieni niebieskiego – barwy symbolizującej smutek, samotność i introspekcję. Picasso
świadomie używał tej palety kolorystycznej, by podkreślić ciężar emocjonalny swoich dzieł, nadając im głęboki, psychologiczny wyraz. Jego obrazy z tego okresu to niemal wizualna poezja cierpienia, w której estetyka koloru łączy się z wyrazistymi, uproszczonymi formami postaci.
Po okresie błękitnym powstał w twórczości Picassa w latach 1904-1906 okres różowy. Był to czas optymizmu i ocieplenia wizerunku jego dzieł po melancholijnym okresie błękitnym.
Obraz Vita, składający się z kilku planów, mężczyzna na obrazie to jego przyjaciel Carlos Casagemas. Struktura dzieła, nazywanego „obrazem enigmatycznym” ze względu na niejasność jego znaczenia, ma na celu ukazanie różnych aspektów istnienia. Poprzez złożony i misterny montaż Picasso pokazuje postacie matki z dzieckiem oraz pary, jako aktorów na scenie teatru życia.
Oprawa widoczna na wizualizacjach ma charakter poglądowy i nie stanowi oferty handlowej.
Litografia warsztatowa, papier 300 g, 47 x 32 cm w świetle passe – partout o wym. 57 x 42 cm
Wydawca: Centro Diffusione Cultura Milano; papier specjalnie do tego wydania wyprodukowany przez Cartiera Sterzi
Nakład 1000 egz.; płyty litograficzne zostały zniszczone w celu uniknięcia nieautoryzowanych odbitek.
Obraz wg którego, powstała prezentowana litografia Picasso namalował w 1903 r. w tzw. Okresie błękitnym.
Okres błękitny w twórczości Pablo Picassa, trwający od 1901 do 1904 roku, to czas przełomowy naznaczony głęboką osobistą tragedią – samobójstwem przyjaciela artysty, Carlosa Casagemasa w 1901 r. To wydarzenie stało się dla Picassa punktem zwrotnym, który wywołał silną melancholię i depresję, odzwierciedlające się bezpośrednio w jego malarstwie. Styl błękitny charakteryzuje się dominacją zimnych, stonowanych odcieni niebieskiego – barwy symbolizującej smutek, samotność i introspekcję. Picasso
świadomie używał tej palety kolorystycznej, by podkreślić ciężar emocjonalny swoich dzieł, nadając im głęboki, psychologiczny wyraz. Jego obrazy z tego okresu to niemal wizualna poezja cierpienia, w której estetyka koloru łączy się z wyrazistymi, uproszczonymi formami postaci.
Po okresie błękitnym powstał w twórczości Picassa w latach 1904-1906 okres różowy. Był to czas optymizmu i ocieplenia wizerunku jego dzieł po melancholijnym okresie błękitnym.
Obraz Vita, składający się z kilku planów, mężczyzna na obrazie to jego przyjaciel Carlos Casagemas. Struktura dzieła, nazywanego „obrazem enigmatycznym” ze względu na niejasność jego znaczenia, ma na celu ukazanie różnych aspektów istnienia. Poprzez złożony i misterny montaż Picasso pokazuje postacie matki z dzieckiem oraz pary, jako aktorów na scenie teatru życia.
Oprawa widoczna na wizualizacjach ma charakter poglądowy i nie stanowi oferty handlowej.