POCHODZENIE:
DESA Unicum, grudzień 2001
kolekcja prywatna, Polska

Sceny z życia polskiej kawalerii należą do liczebnie największej grupy dzieł Wojciecha Kossaka. Wśród nich można znaleźć bogactwo pomysłów, wariantów i redakcji. Rodzajowość scen żołnierskiego życia może kojarzyć się z tradycją polskiego malarstwa w Monachium. Właśnie tam, a Wojciech Kossak był z tą tradycją silnie związany, ukazywano rodzajowy czy codzienny wymiar żołnierskiej egzystencji. Nie tylko więc potyczki i bitwy, lecz także statyczne i spokojne przedstawienia o charakterze rodzajowym zajmowały artystę. Gruntownie wykształcony w europejskich akademiach twórca znakomicie opanował warsztat malarski, co pozwalało mu nie tylko na swobodne posługiwanie się realistyczną konwencją obrazowania, ale także na mistrzowską reżyserię zarówno olbrzymich spektakli bitewnych, jak i nastrojowych scen rodzajowych.

Kunszt malarski i tematyka prac sprawiła, iż Wojciech Kossak w swojej epoce cieszył się ogromną popularnością. Poza licznymi odznaczeniami i wystawami mógł cieszyć się kontaktami w najwyższych sferach, m.in. na dworze cesarskim w Wiedniu i Berlinie. Swój dom, zwany Kossaków, uczynił miejscem spotkań elity kulturalnej Krakowa. Bywali tu malarze, pisarze, aktorzy muzycy, wśród których można wymienić: Henryka Sienkiewicza, Jacka Malczewskiego, Witkacego, Tadeusza Axentowicza, Juliana Tuwima, Boya, Ignacego Paderewskiego.

Był synem i uczniem Juliusza Kossaka, ojcem Jerzego, także malarza oraz poetki Marii Pawlikowskiej - Jasnorzewskiej i pisarki Magdaleny Samozwaniec. Kształcił się w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych, Akademii monachijskiej oraz w Paryżu. W latach 1895-1902 przebywał głównie w Berlinie, gdzie pracował dla cesarza Wilhelma II; malował też dla dworu Franciszka Józefa II. Wiele podróżował, m.in. do Hiszpanii i Egiptu. W późniejszych latach kilkakrotnie wyjeżdżał do Stanów Zjednoczonych, realizował zamówienia portretowe. W 1913 roku był mianowany profesorem warszawskiej Szkoły Sztuk Pięknych. Był współautorem panoram: Racławice (1893-94), Berezyna (1895-96), Bitwa pod piramidami (1901) oraz szkiców do niezrealizowanej Samosierry (1900) Był niezrównanym malarzem scen batalistycznych i historycznych. Gloryfikował w nich wojsko polskie: ułanów, szwoleżerów, legionistów. Doskonale opanował sztukę malowania koni.

PODATKI I OPŁATY:
- Do kwoty wylicytowanej doliczana jest opłata aukcyjna. Stanowi ona część końcowej ceny obiektu i wynosi 18%.

7502
Wojciech KOSSAK (Paryż 1856 - Kraków 1942)

Ułan z koniem, 1922

olej/płótno naklejone na tekturę, 36 x 26,5 cm (w świetle oprawy)
sygnowany i datowany l.d.: 'Wojciech Kossak | 1922'
na odwrociu nalepka aukcyjna oraz biała papierowa nalepka z numerem: '61'

Kup abonament Wykup abonament, aby zobaczyć więcej informacji

POCHODZENIE:
DESA Unicum, grudzień 2001
kolekcja prywatna, Polska

Sceny z życia polskiej kawalerii należą do liczebnie największej grupy dzieł Wojciecha Kossaka. Wśród nich można znaleźć bogactwo pomysłów, wariantów i redakcji. Rodzajowość scen żołnierskiego życia może kojarzyć się z tradycją polskiego malarstwa w Monachium. Właśnie tam, a Wojciech Kossak był z tą tradycją silnie związany, ukazywano rodzajowy czy codzienny wymiar żołnierskiej egzystencji. Nie tylko więc potyczki i bitwy, lecz także statyczne i spokojne przedstawienia o charakterze rodzajowym zajmowały artystę. Gruntownie wykształcony w europejskich akademiach twórca znakomicie opanował warsztat malarski, co pozwalało mu nie tylko na swobodne posługiwanie się realistyczną konwencją obrazowania, ale także na mistrzowską reżyserię zarówno olbrzymich spektakli bitewnych, jak i nastrojowych scen rodzajowych.

Kunszt malarski i tematyka prac sprawiła, iż Wojciech Kossak w swojej epoce cieszył się ogromną popularnością. Poza licznymi odznaczeniami i wystawami mógł cieszyć się kontaktami w najwyższych sferach, m.in. na dworze cesarskim w Wiedniu i Berlinie. Swój dom, zwany Kossaków, uczynił miejscem spotkań elity kulturalnej Krakowa. Bywali tu malarze, pisarze, aktorzy muzycy, wśród których można wymienić: Henryka Sienkiewicza, Jacka Malczewskiego, Witkacego, Tadeusza Axentowicza, Juliana Tuwima, Boya, Ignacego Paderewskiego.

Był synem i uczniem Juliusza Kossaka, ojcem Jerzego, także malarza oraz poetki Marii Pawlikowskiej - Jasnorzewskiej i pisarki Magdaleny Samozwaniec. Kształcił się w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych, Akademii monachijskiej oraz w Paryżu. W latach 1895-1902 przebywał głównie w Berlinie, gdzie pracował dla cesarza Wilhelma II; malował też dla dworu Franciszka Józefa II. Wiele podróżował, m.in. do Hiszpanii i Egiptu. W późniejszych latach kilkakrotnie wyjeżdżał do Stanów Zjednoczonych, realizował zamówienia portretowe. W 1913 roku był mianowany profesorem warszawskiej Szkoły Sztuk Pięknych. Był współautorem panoram: Racławice (1893-94), Berezyna (1895-96), Bitwa pod piramidami (1901) oraz szkiców do niezrealizowanej Samosierry (1900) Był niezrównanym malarzem scen batalistycznych i historycznych. Gloryfikował w nich wojsko polskie: ułanów, szwoleżerów, legionistów. Doskonale opanował sztukę malowania koni.

PODATKI I OPŁATY:
- Do kwoty wylicytowanej doliczana jest opłata aukcyjna. Stanowi ona część końcowej ceny obiektu i wynosi 18%.