„Wieloznaczność jego sztuki nie ma prowokować widza do rozwiązywania intelektualnych rebusów, raczej pozostawia go zaplątanego w różne sensy – urwane myśli, z poczuciem nierozstrzygalności”

(Monika Rydygier, „Kształt figury, przestrzeń mitu”, [w:] „Mitoraj: Kraków, Paryż, Rzym/Kraków, Paris, Rome”, Kraków 2006, s. 44.)


Przedstawiania nieskazitelnych ciał zastępują niekompletne sylwetki i twarze. Stają się one znakiem utraconej harmonii – świata, który przeminął wraz z upadkiem starożytnych cywilizacji, a zarazem symbolem bezpowrotnie utraconej całości i doskonałości.

133
Igor MITORAJ (1944 Oederan - 2014 Pietrasanta)

Tindaro, 1997 r.

brąz patynowany, wys. 17,3 cm
sygn. „MITORAJ 97”
numerowany: 817/900
z tylu podstawy nazwa odlewni: „venturi arte”

Kup abonament Wykup abonament, aby zobaczyć więcej informacji

„Wieloznaczność jego sztuki nie ma prowokować widza do rozwiązywania intelektualnych rebusów, raczej pozostawia go zaplątanego w różne sensy – urwane myśli, z poczuciem nierozstrzygalności”

(Monika Rydygier, „Kształt figury, przestrzeń mitu”, [w:] „Mitoraj: Kraków, Paryż, Rzym/Kraków, Paris, Rome”, Kraków 2006, s. 44.)


Przedstawiania nieskazitelnych ciał zastępują niekompletne sylwetki i twarze. Stają się one znakiem utraconej harmonii – świata, który przeminął wraz z upadkiem starożytnych cywilizacji, a zarazem symbolem bezpowrotnie utraconej całości i doskonałości.