Studia odbył w latach 1946-51 w łódzkiej PWSSP. W początkowym okresie twórczości nawiązywał do doświadczeń impresjonizmu, w końcu lat 50. przeżył fascynację informelem. Przemiany, jakie zachodzą w jego malarstwie, skupiają się głównie na stopniowym odchodzeniu od zbyt dosłownej, wyrażanej `wprost` formy. Tworzył prace, które wykorzystują sugestie "przedmiotowe" i odnoszą się np. do ikonografii chrześcijańskiej cykle kompozycji abstrakcyjnych (np. "Wąwozy", "Wariacje na temat liczby cztery", "Studia talmudyczne") czy sięgających do własnych przeżyć autora ("Autostrady"). Artysta reprezentował Polskę na Biennale w São Paulo (1969) i na Biennale w Wenecji (1972). W roku 1977 wyróżniono go Nagrodą Krytyki Artystycznej im. Cypriana Kamila Norwida, a w 1990 uhonorowany został prestiżową Nagrodą im. Jana Cybisa.

96
Stanisław FIJAŁKOWSKI (ur. 1922)

Teka 6 linorytów, 1990 r.

linoryt/papier, 40 x 30 cm (x6)
każda grafika sygnowana, datowana i opisana u dołu ołówkiem
1) linoryt/papier, 40 x 30 cm, sygnowany i opisany u dołu ołówkiem: `6 VII 90 16/50 S.Fijałkowski`;
2) linoryt/papier, 40 x 30 cm, sygnowany i opisany u dołu ołówkiem: `IIIa Wariacje na temat nieprawdy 16/50 S.Fijałkowski 90`;
3) linoryt/papier, 40 x 30 cm, sygnowany i opisany u dołu ołówkiem: `13 VII 90 16/50 S.Fijałkowski`;
4) linoryt/papier, 40 x 30 cm, sygnowany i opisany u dołu ołówkiem: `22 IX 90 16/50 S.Fijałkowski`;
5) linoryt/papier, 40 x 30 cm, sygnowany i opisany u dołu ołówkiem: `23 IX 90 16/50 S.Fijałkowski`;
6) linoryt/papier, 40 x 30 cm, sygnowany i opisany u dołu ołówkiem: `4 XII 90 16/50 S.Fijałkowski`.

Teka 6 linorytów została odbita w pracowni Gabriela Belgeonne. Nakład limitowany do 55 egzemplarzy, w tym 50 o numerach od 1 do 50 oraz 5 oznaczonych `H.C`. Wszystkie odbitki są sygnowane przez artystę

Kup abonament Wykup abonament, aby zobaczyć więcej informacji

Studia odbył w latach 1946-51 w łódzkiej PWSSP. W początkowym okresie twórczości nawiązywał do doświadczeń impresjonizmu, w końcu lat 50. przeżył fascynację informelem. Przemiany, jakie zachodzą w jego malarstwie, skupiają się głównie na stopniowym odchodzeniu od zbyt dosłownej, wyrażanej `wprost` formy. Tworzył prace, które wykorzystują sugestie "przedmiotowe" i odnoszą się np. do ikonografii chrześcijańskiej cykle kompozycji abstrakcyjnych (np. "Wąwozy", "Wariacje na temat liczby cztery", "Studia talmudyczne") czy sięgających do własnych przeżyć autora ("Autostrady"). Artysta reprezentował Polskę na Biennale w São Paulo (1969) i na Biennale w Wenecji (1972). W roku 1977 wyróżniono go Nagrodą Krytyki Artystycznej im. Cypriana Kamila Norwida, a w 1990 uhonorowany został prestiżową Nagrodą im. Jana Cybisa.