POCHODZENIE:
- sprzedaż w Galerie Wimmer, Monachium, czerwiec 1868
- Henry Wallis (1805-1890), właściciel French Gallery, Londyn
- Hotel des Ventes Nice Riviera, Nicea (aukcja w grudniu 2006)
- kolekcja rodzinna, Polska
- po podziale majątku kolekcja prywatna, Warszawa

LITERATURA:
- Józef Brandt 1841-1915, redakcja naukowa Ewa Micke-Broniarek, katalog wystawy, Muzeum Narodowe w Warszawie, Warszawa 2018, nr kat. I.24
- Ewa Micke-Broniarek, Tematy rodzajowe w malarstwie Józefa Brandta / Genre themes in Józef Brandt’s painting, w: Józef Brandt (1841-1915). Między Monachium a Orońskiem / Between Munich and Orońsko, red. Monika Bartoszek, Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku, 20 czerwca - 25 października 2015, Orońsko 2015, s. 11
- „Cenne, Bezcenne, Utracone / Valuable, Priceless, Lost", wydanie specjalne: Katalog utraconych dzieł sztuki / Catalogue of Losses, Narodowy Instytut Muzealnictwa i Ochrony Zbiorów, Warszawa 2013, s. 5, nr kat i il. 3
- Włodzimierz Kalicki, Polska sztuka drożej i wraca do Polski, online, gazeta.pl, 6 grudnia 2006
- Bogdan Zakrzewski, Sienkiewicz i Brandt, maszynopis, praca doktorska przygotowana pod kierunkiem prof. Romana Pollaka, Wydział Filologii Polskiej, Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, 1947, Biblioteka Uniwersytecka w Poznaniu, sygn. 999771
- Henryk Piątkowski, Józef Brandt, „Wędrowiec" 1905, nr 40, s. 757 (il.)
- „Biesiada Literacka" 1882, nr 325, s. 184-85 (il.)
- „Tygodnik Powszechny" 1878, nr 45, s. 708 (il.)
- Aleksander Lesser, Z dziedziny malarstwa i rzeźby, „Kłosy" 1868, nr 166, s. 114
- K.W., Wystawa krajowa sztuk pięknych. I. pp. Brand, Kurella, Horowitz, Miller, „Kurier Codzienny" 1868, nr 182, s. 2
- Ludwik Jenike, Brandt i Gryglewski, „Tygodnik Ilustrowany" 1868, nr 33, s. 81
- „Die Dioskuren" 1868, rocznik 13, nr 25, s. 209

ARCHIWALIA:
- Archiwum rodziny Pruszaków, zbiory Macieja Stachury, Spis obrazów Józefa Brandta (namalowanych do 1908), rękopis, poz. 19.
- fotografia obrazu ze zbiorów artysty, Muzeum im. Jacka Malczewskiego w Radomiu, Dział Sztuki, nr inw. Dspl. 80
- list Józefa Brandta do Walerego Eljasza z dn. 26 listopada 1867 roku, Muzeum Narodowe w Warszawie, Zbiory Ikonograficzne i Fotograficzne, nr inw. rkps 759/25 MNW

Lato 1867 roku – co w kontekście prezentowanego „Targu w okolicach Krakowa” odnotowuje Ewa Micke-Broniarek – malarz spędził u rodziny w Drzewicy, pięćdziesiąt kilometrów na zachód od Radomia. Artysta studiował wówczas lokalny krajobraz, a po powrocie do Monachium szkice wykorzystał do stworzenia dużego obrazu sztalugowego. W taki sposób powstało prezentowane dzieło. Nazywany zwyczajowo „Targiem w okolicach Krakowa” obraz przedstawia scenę z Opoczyńskiego (Drzewica oddalona jest od Opoczna o dwadzieścia kilometrów). Zachowana korespondencja Brandta z przyjacielem Walerym Eljaszem pozwala rekonstruować warunki powstania obrazu. Artysta zachwycił się ludowym strojem i małopolskim pejzażem. W jednym z listów do matki i wuja określił obraz jako przedstawienie „chłopów wracających z targu w Opoczyńskim przed karczmą w Drzewicy” (cyt. za: Józef Brandt 1841-1915, redakcja naukowa Ewa Micke-Broniarek, katalog wystawy, Muzeum Narodowe w Warszawie, t. II, Warszawa 2018, s. 45).
„Targ w okolicach Krakowa” jawi się jako dzieło popisowe 26-letniego artysty. Ponad pięćdziesiąt postaci ubranych w ludowe opoczyńskie stroju, z dominującymi akcentami koloru pomarańczowego w strojach kobiecych. Brandt z lubością podpatrywał lokalny folklor, co znajduje swoje odbicie w dziele. Postaci nie są stypizowane, różnią się fizjonomią, nakryciami głowy, odzieżą czy obuwiem. Kompozycyjnie obraz składa się z dwóch głównych linii diagonalnych, które spotykają się w prawej części dzieła: obok dwóch wozów. Jedną z nich wędruje ku dolnej części płótna, druga ku górze i karczmie, która narracyjnie stanowi tutaj dominantę. Powracający z targu chłopi zatrzymali się przed nią, aby zaznać napitku i strawy. Ludzie i zwierzęta tworzą rodzaju barwnego korowodu. Brandt, bazując na własnym doświadczeniu terenowym, stworzył „salonowe” dzieło uwodzące widza efektowną wizją „orientalnej”, wschodniej Europy – tak popularnej w malarstwie polskich monachijczyków. W „Targu w okolicach Krakowa” bodaj po raz pierwszy malarz prezentuje się jako wytrawny animalista – jego wizerunki koni, psów, świń, owiec i wołów urzekają realizmem i zdolnością podpatrywania natury.

Po ukończeniu Instytutu Szlacheckiego w 1858 wyjechał na studia inżynierskie do paryskiej École des Ponts et Chaussess, ale za namową Juliusza Kossaka poświęcił się studiom malarskim. Przez pewien czas uczył się w pracowni Leona Cognieta, a także korzystał z porad Juliusza Kossaka i Henryka Rodakowskiego. W 1862 wyjechał do Monachium, gdzie rozpoczął naukę w pracowni F. Adama oraz T. Horschelta, a od 17. 02. 1863 studiował w Akademii Monachijskiej, głównie pod kierunkiem K. von. Piloty’ego. W 1869 otrzymał medal 1 klasy na międzynarodowej wystawie w Glaspalast, a od 1878 był honorowym profesorem Akademii. Na stałe osiadł w Monachium, gdzie w 1866 założył pracownię, która skupiała wszystkich przebywających w tym mieście polskich artystów. Od około 1875 prowadził rodzaj nieurzędowej prywatnej szkoły dla młodych malarzy, głównie Polaków. Monachium opuszczał jedynie w miesiącach letnich, które spędzał w swoim majątku Orońsk pod Radomiem oraz podróżując po Podolu, Wołyniu, Ukrainie i europejskiej części Turcji. Był czynnym działaczem Münchener Kunstverein - w latach 1864 - 1913 był członkiem zwyczajnym tego stowarzyszenia, a w roku 1874 i 1875 był członkiem zarządu. Zdobył ogromne powodzenie wśród publiczności oraz wiele najwyższych odznaczeń i tytułów - w 1891 otrzymał wielki złoty medal na międzynarodowej wystawie w Berlinie, od 1875 był członkiem berlińskiej Akademii Sztuki, od 1878 honorowym profesorem Akademii Bawarskiej, a od 1900 członkiem honorowym Akademii Sztuk Pięknych w Pradze. Był przede wszystkim malarzem batalistą. Scenerią przedstawianych przez artystę wydarzeń były najczęściej wschodnie kresy siedemnastowiecznej Rzeczpospolitej, w epoce wojen kozackich i najazdów tatarskich. Główne motywy obrazów artysty to kozacy, Tatarzy, lisowczycy, rycerstwo polskie XVII, gdzie najważniejszą rolę odgrywały konie w efektownych ruchach i barwne postacie jeźdźców w ferworze walki, także sceny z polowań i hałaśliwych bazarów. Obrazy artysty znajdują się prawie we wszystkich muzeach polskich, a także w zbiorach i kolekcjach prywatnych w Europie i Ameryce.

PODATKI I OPŁATY:
- Do kwoty wylicytowanej doliczana jest opłata aukcyjna. Stanowi ona część końcowej ceny obiektu i wynosi 18%.

07
Józef BRANDT (1841 Szczebrzeszyn - 1915 Radom)

Targ w okolicach Krakowa ("Powrót z jarmarku w Opoczyńskiem"), 1868

olej/płótno, 95 x 169 cm
sygnowany i datowany l.d.: 'Józef Brandt | 1868'
na odwrociu trudno czytelna czerwona pieczęć; HISTORYCZNE TYTUŁY: Chłopi wracający z jarmarku w Opoczyńskim przed karczmą w Drzewicy, Jarmark, Jarmark w okolicach Krakowa, Jarmark w Opoczyńskiem

Kup abonament Wykup abonament, aby zobaczyć więcej informacji

POCHODZENIE:
- sprzedaż w Galerie Wimmer, Monachium, czerwiec 1868
- Henry Wallis (1805-1890), właściciel French Gallery, Londyn
- Hotel des Ventes Nice Riviera, Nicea (aukcja w grudniu 2006)
- kolekcja rodzinna, Polska
- po podziale majątku kolekcja prywatna, Warszawa

LITERATURA:
- Józef Brandt 1841-1915, redakcja naukowa Ewa Micke-Broniarek, katalog wystawy, Muzeum Narodowe w Warszawie, Warszawa 2018, nr kat. I.24
- Ewa Micke-Broniarek, Tematy rodzajowe w malarstwie Józefa Brandta / Genre themes in Józef Brandt’s painting, w: Józef Brandt (1841-1915). Między Monachium a Orońskiem / Between Munich and Orońsko, red. Monika Bartoszek, Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku, 20 czerwca - 25 października 2015, Orońsko 2015, s. 11
- „Cenne, Bezcenne, Utracone / Valuable, Priceless, Lost", wydanie specjalne: Katalog utraconych dzieł sztuki / Catalogue of Losses, Narodowy Instytut Muzealnictwa i Ochrony Zbiorów, Warszawa 2013, s. 5, nr kat i il. 3
- Włodzimierz Kalicki, Polska sztuka drożej i wraca do Polski, online, gazeta.pl, 6 grudnia 2006
- Bogdan Zakrzewski, Sienkiewicz i Brandt, maszynopis, praca doktorska przygotowana pod kierunkiem prof. Romana Pollaka, Wydział Filologii Polskiej, Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, 1947, Biblioteka Uniwersytecka w Poznaniu, sygn. 999771
- Henryk Piątkowski, Józef Brandt, „Wędrowiec" 1905, nr 40, s. 757 (il.)
- „Biesiada Literacka" 1882, nr 325, s. 184-85 (il.)
- „Tygodnik Powszechny" 1878, nr 45, s. 708 (il.)
- Aleksander Lesser, Z dziedziny malarstwa i rzeźby, „Kłosy" 1868, nr 166, s. 114
- K.W., Wystawa krajowa sztuk pięknych. I. pp. Brand, Kurella, Horowitz, Miller, „Kurier Codzienny" 1868, nr 182, s. 2
- Ludwik Jenike, Brandt i Gryglewski, „Tygodnik Ilustrowany" 1868, nr 33, s. 81
- „Die Dioskuren" 1868, rocznik 13, nr 25, s. 209

ARCHIWALIA:
- Archiwum rodziny Pruszaków, zbiory Macieja Stachury, Spis obrazów Józefa Brandta (namalowanych do 1908), rękopis, poz. 19.
- fotografia obrazu ze zbiorów artysty, Muzeum im. Jacka Malczewskiego w Radomiu, Dział Sztuki, nr inw. Dspl. 80
- list Józefa Brandta do Walerego Eljasza z dn. 26 listopada 1867 roku, Muzeum Narodowe w Warszawie, Zbiory Ikonograficzne i Fotograficzne, nr inw. rkps 759/25 MNW

Lato 1867 roku – co w kontekście prezentowanego „Targu w okolicach Krakowa” odnotowuje Ewa Micke-Broniarek – malarz spędził u rodziny w Drzewicy, pięćdziesiąt kilometrów na zachód od Radomia. Artysta studiował wówczas lokalny krajobraz, a po powrocie do Monachium szkice wykorzystał do stworzenia dużego obrazu sztalugowego. W taki sposób powstało prezentowane dzieło. Nazywany zwyczajowo „Targiem w okolicach Krakowa” obraz przedstawia scenę z Opoczyńskiego (Drzewica oddalona jest od Opoczna o dwadzieścia kilometrów). Zachowana korespondencja Brandta z przyjacielem Walerym Eljaszem pozwala rekonstruować warunki powstania obrazu. Artysta zachwycił się ludowym strojem i małopolskim pejzażem. W jednym z listów do matki i wuja określił obraz jako przedstawienie „chłopów wracających z targu w Opoczyńskim przed karczmą w Drzewicy” (cyt. za: Józef Brandt 1841-1915, redakcja naukowa Ewa Micke-Broniarek, katalog wystawy, Muzeum Narodowe w Warszawie, t. II, Warszawa 2018, s. 45).
„Targ w okolicach Krakowa” jawi się jako dzieło popisowe 26-letniego artysty. Ponad pięćdziesiąt postaci ubranych w ludowe opoczyńskie stroju, z dominującymi akcentami koloru pomarańczowego w strojach kobiecych. Brandt z lubością podpatrywał lokalny folklor, co znajduje swoje odbicie w dziele. Postaci nie są stypizowane, różnią się fizjonomią, nakryciami głowy, odzieżą czy obuwiem. Kompozycyjnie obraz składa się z dwóch głównych linii diagonalnych, które spotykają się w prawej części dzieła: obok dwóch wozów. Jedną z nich wędruje ku dolnej części płótna, druga ku górze i karczmie, która narracyjnie stanowi tutaj dominantę. Powracający z targu chłopi zatrzymali się przed nią, aby zaznać napitku i strawy. Ludzie i zwierzęta tworzą rodzaju barwnego korowodu. Brandt, bazując na własnym doświadczeniu terenowym, stworzył „salonowe” dzieło uwodzące widza efektowną wizją „orientalnej”, wschodniej Europy – tak popularnej w malarstwie polskich monachijczyków. W „Targu w okolicach Krakowa” bodaj po raz pierwszy malarz prezentuje się jako wytrawny animalista – jego wizerunki koni, psów, świń, owiec i wołów urzekają realizmem i zdolnością podpatrywania natury.

Po ukończeniu Instytutu Szlacheckiego w 1858 wyjechał na studia inżynierskie do paryskiej École des Ponts et Chaussess, ale za namową Juliusza Kossaka poświęcił się studiom malarskim. Przez pewien czas uczył się w pracowni Leona Cognieta, a także korzystał z porad Juliusza Kossaka i Henryka Rodakowskiego. W 1862 wyjechał do Monachium, gdzie rozpoczął naukę w pracowni F. Adama oraz T. Horschelta, a od 17. 02. 1863 studiował w Akademii Monachijskiej, głównie pod kierunkiem K. von. Piloty’ego. W 1869 otrzymał medal 1 klasy na międzynarodowej wystawie w Glaspalast, a od 1878 był honorowym profesorem Akademii. Na stałe osiadł w Monachium, gdzie w 1866 założył pracownię, która skupiała wszystkich przebywających w tym mieście polskich artystów. Od około 1875 prowadził rodzaj nieurzędowej prywatnej szkoły dla młodych malarzy, głównie Polaków. Monachium opuszczał jedynie w miesiącach letnich, które spędzał w swoim majątku Orońsk pod Radomiem oraz podróżując po Podolu, Wołyniu, Ukrainie i europejskiej części Turcji. Był czynnym działaczem Münchener Kunstverein - w latach 1864 - 1913 był członkiem zwyczajnym tego stowarzyszenia, a w roku 1874 i 1875 był członkiem zarządu. Zdobył ogromne powodzenie wśród publiczności oraz wiele najwyższych odznaczeń i tytułów - w 1891 otrzymał wielki złoty medal na międzynarodowej wystawie w Berlinie, od 1875 był członkiem berlińskiej Akademii Sztuki, od 1878 honorowym profesorem Akademii Bawarskiej, a od 1900 członkiem honorowym Akademii Sztuk Pięknych w Pradze. Był przede wszystkim malarzem batalistą. Scenerią przedstawianych przez artystę wydarzeń były najczęściej wschodnie kresy siedemnastowiecznej Rzeczpospolitej, w epoce wojen kozackich i najazdów tatarskich. Główne motywy obrazów artysty to kozacy, Tatarzy, lisowczycy, rycerstwo polskie XVII, gdzie najważniejszą rolę odgrywały konie w efektownych ruchach i barwne postacie jeźdźców w ferworze walki, także sceny z polowań i hałaśliwych bazarów. Obrazy artysty znajdują się prawie we wszystkich muzeach polskich, a także w zbiorach i kolekcjach prywatnych w Europie i Ameryce.

PODATKI I OPŁATY:
- Do kwoty wylicytowanej doliczana jest opłata aukcyjna. Stanowi ona część końcowej ceny obiektu i wynosi 18%.