Prezentowana praca powstała we wczesnym okresie artystycznej aktywności Jerzego Mierzejewskiego, namalowane wówczas obrazy sytuują się pomiędzy tradycją realistyczną a wpływem malarstwa Cézanne`a i artystów związanych z nurtem kubizmu. Mierzejewski wraz z Tadeuszem Makarczyńskim rozpoczął w owym czasie pracę nad filmem "Szlembark. Film o wsi, w której czas zatrzymał się miejscu" dokumentującym piękno krajobrazu i obyczaje podkarpackiej wsi. Szlembark w okresie tuż po wojnie był mekką dla wielu polskich artystów, Mierzejewski odwiedzał wieś regularnie między innymi w towarzystwie Tadeusza Kulisiewicza. Do motywu gorczańskiej wioski powracał artysta wielokrotnie, również w swoich dojrzałych pejzażach z lat 90. Podobnie jak zmarły przedwcześnie ojciec - znakomity malarz polskiego modernizmu Andrzej Mierzejewski, artysta odczuwał w malarstwie potrzebę piękna i harmonii, hołdował w swej twórczości tradycji klasycznej. W swoich wywodach na temat sztuki odwoływał się do idei malarstwa totalnego, które rozumiał jako dojście w twórczości do ukazywania tego co niewidzialne - uczuć i emocji, będących motorem rzeczywistości. Mierzejewski szczególnie chętnie podejmował temat pejzażu. Czyste, pozbawione szczegółów widoki poddawał architektonicznej stylizacji, zamieniając je w duże, zróżnicowane kolorystycznymi niuansami płaszczyzny. Bez względu jednak na to czy przedstawiał ludzi czy pejzaże, nadrzędną cechą zawsze była statyczność kompozycji i formalna asceza. Niezależnie od tego płótna Mierzejewskiego posiadają bardzo silny ładunek emocjonalny, są przeniknięte nastrojem melancholii, smutku i poczucia obecności śmierci w świecie.

Artysta ukończył studia na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie w pracowni prof. Mieczysława Kotarbińskiego. Dyplom uzyskał w 1956 r. W latach 1944-1946 uczestniczył w organizacji i pierwszych wystawach Związku Polskich Artystów Plastyków, w latach 1954-1960 był prezesem sekcji malarskiej Związku w Warszawie. Związany był również z Wyższą Szkołą Teatralną i Filmową w Łodzi, gdzie pełnił funkcję dziekana Wydziału Operatorskiego, Wydziału Reżyserii, a także prorektora. W 1976 r. został mianowany profesorem nadzwyczajnym, a w 1990 r. profesorem zwyczajnym. Przez długi czas przebywał za granicą, wiele wystawiał w Stanach Zjednoczonych, Holandii, Belgii, Niemczech, między innymi na wystawie "The Selective Eye" w Grown Tower Gallery w Los Angeles (1970), gdzie obok prac J. Mierzejewskiego eksponowane były dzieła Picassa, Chagalla, Braque`a. Pod koniec lat 80. artysta powrócił na stałe do Polski. W 1997 był laureatem Nagrody im. J. Cybisa. W 2004 r. w Muzeum Narodowym w Warszawie odbyła się duża wystawa Mierzejewskich - Jerzego, jego brata, Andrzeja oraz ich ojca, Jacka. W 2006 r. Jerzy Mierzejewski otrzymał tytuł Doktora Honoris Causa PWSFTviT w Łodzi.

73
Jerzy MIERZEJEWSKI (1917 Kraków - 2012 Warszawa)

Szlembark 5, 1948 r.

olej/płótno, 67 x 84 cm
sygnowany na odwrociu na blejtramie: `JERZY MIERZEJEWSKI`

Kup abonament Wykup abonament, aby zobaczyć więcej informacji

Prezentowana praca powstała we wczesnym okresie artystycznej aktywności Jerzego Mierzejewskiego, namalowane wówczas obrazy sytuują się pomiędzy tradycją realistyczną a wpływem malarstwa Cézanne`a i artystów związanych z nurtem kubizmu. Mierzejewski wraz z Tadeuszem Makarczyńskim rozpoczął w owym czasie pracę nad filmem "Szlembark. Film o wsi, w której czas zatrzymał się miejscu" dokumentującym piękno krajobrazu i obyczaje podkarpackiej wsi. Szlembark w okresie tuż po wojnie był mekką dla wielu polskich artystów, Mierzejewski odwiedzał wieś regularnie między innymi w towarzystwie Tadeusza Kulisiewicza. Do motywu gorczańskiej wioski powracał artysta wielokrotnie, również w swoich dojrzałych pejzażach z lat 90. Podobnie jak zmarły przedwcześnie ojciec - znakomity malarz polskiego modernizmu Andrzej Mierzejewski, artysta odczuwał w malarstwie potrzebę piękna i harmonii, hołdował w swej twórczości tradycji klasycznej. W swoich wywodach na temat sztuki odwoływał się do idei malarstwa totalnego, które rozumiał jako dojście w twórczości do ukazywania tego co niewidzialne - uczuć i emocji, będących motorem rzeczywistości. Mierzejewski szczególnie chętnie podejmował temat pejzażu. Czyste, pozbawione szczegółów widoki poddawał architektonicznej stylizacji, zamieniając je w duże, zróżnicowane kolorystycznymi niuansami płaszczyzny. Bez względu jednak na to czy przedstawiał ludzi czy pejzaże, nadrzędną cechą zawsze była statyczność kompozycji i formalna asceza. Niezależnie od tego płótna Mierzejewskiego posiadają bardzo silny ładunek emocjonalny, są przeniknięte nastrojem melancholii, smutku i poczucia obecności śmierci w świecie.

Artysta ukończył studia na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie w pracowni prof. Mieczysława Kotarbińskiego. Dyplom uzyskał w 1956 r. W latach 1944-1946 uczestniczył w organizacji i pierwszych wystawach Związku Polskich Artystów Plastyków, w latach 1954-1960 był prezesem sekcji malarskiej Związku w Warszawie. Związany był również z Wyższą Szkołą Teatralną i Filmową w Łodzi, gdzie pełnił funkcję dziekana Wydziału Operatorskiego, Wydziału Reżyserii, a także prorektora. W 1976 r. został mianowany profesorem nadzwyczajnym, a w 1990 r. profesorem zwyczajnym. Przez długi czas przebywał za granicą, wiele wystawiał w Stanach Zjednoczonych, Holandii, Belgii, Niemczech, między innymi na wystawie "The Selective Eye" w Grown Tower Gallery w Los Angeles (1970), gdzie obok prac J. Mierzejewskiego eksponowane były dzieła Picassa, Chagalla, Braque`a. Pod koniec lat 80. artysta powrócił na stałe do Polski. W 1997 był laureatem Nagrody im. J. Cybisa. W 2004 r. w Muzeum Narodowym w Warszawie odbyła się duża wystawa Mierzejewskich - Jerzego, jego brata, Andrzeja oraz ich ojca, Jacka. W 2006 r. Jerzy Mierzejewski otrzymał tytuł Doktora Honoris Causa PWSFTviT w Łodzi.