Reżyser, malarz, scenograf, grafik, autor manifestów artystycznych, założyciel awangardowego Teatru Cricot 2 w Krakowie. Był absolwentem i profesorem krakowskiej ASP. Z okresu studiów oraz okresu II wojny światowej pochodzą jego pierwsze obrazy i fascynacje teatrem. Podczas okupacji stworzył konspiracyjny Teatr Niezależny, w którym wystawiał dla zaufanej publiczności repertuar narodowy, m.in. "Balladynę" J.Słowackiego i "Powrót Odysa" S. Wyspiańskiego. Odtąd w twórczości Kantora malarstwo i teatr były nierozdzielne. W pierwszych latach powojennych tworzył obrazy w konwencji bliskiej surrealizmowi, a od 1957 roku włączył się w najnowsze poszukiwania sztuki światowej, nawiązując w serii swoich obrazów do informelu. Przekonany, że "sztywne, uświęcone tradycją granice między sztukami należy znieść", działał na różnych polach poza malarstwem i teatrem: organizował happeningi, tworzył dzieła zwane "obiektami sztuki", które spożytkował w scenografii do własnych przedstawień oraz takie, w których fragmenty malowane występują wspólnie z tzw. przedmiotami znalezionymi, często najbardziej banalnymi, tworząc wraz z nimi zagadkową treść obrazu.

8
Tadeusz KANTOR (1915 Wielopole Skrzyńskie - 1990 Kraków)

Szkic projektu przestrzeni teatralnej, 1952 r.

technika mieszana, pędzel, piórko, tusz/papier,
20 x 30 cm
sygn. i dat. p.d.: `Kantor 52`
w załączeniu ekspertyza Krzysztofa Miklaszewskiego

Kup abonament Wykup abonament, aby zobaczyć więcej informacji

Reżyser, malarz, scenograf, grafik, autor manifestów artystycznych, założyciel awangardowego Teatru Cricot 2 w Krakowie. Był absolwentem i profesorem krakowskiej ASP. Z okresu studiów oraz okresu II wojny światowej pochodzą jego pierwsze obrazy i fascynacje teatrem. Podczas okupacji stworzył konspiracyjny Teatr Niezależny, w którym wystawiał dla zaufanej publiczności repertuar narodowy, m.in. "Balladynę" J.Słowackiego i "Powrót Odysa" S. Wyspiańskiego. Odtąd w twórczości Kantora malarstwo i teatr były nierozdzielne. W pierwszych latach powojennych tworzył obrazy w konwencji bliskiej surrealizmowi, a od 1957 roku włączył się w najnowsze poszukiwania sztuki światowej, nawiązując w serii swoich obrazów do informelu. Przekonany, że "sztywne, uświęcone tradycją granice między sztukami należy znieść", działał na różnych polach poza malarstwem i teatrem: organizował happeningi, tworzył dzieła zwane "obiektami sztuki", które spożytkował w scenografii do własnych przedstawień oraz takie, w których fragmenty malowane występują wspólnie z tzw. przedmiotami znalezionymi, często najbardziej banalnymi, tworząc wraz z nimi zagadkową treść obrazu.