Rękojeść otwarta, oprawa stalowa. Jelec prosty, krzyżowy, w przekroju czworoboczny, ze smukłymi wąsami i długimi ramionami zakończonymi kulistymi guzami. Pochylona do przodu kulista głowica z otworem na temblak. Trzon rękojeści wykonany z dwóch okładzin z drewna, przytwierdzonych do trzpienia trzema nitami. Grzbiety okładzin ujęte gładką, stalową listwą. G ł o w n i a ze stali polerowanej, o znacznej krzywiźnie; obustronnie szlifowana w szerokie bruzdy: od strony siecznej - od nasady do pióra, od strony grzbietowej - w szeroką bruzdę, przechodzącą w trzy wąskie bruzdeczki, sięgające także obosiecznego pióra. Sztych asymetryczny, przygrzbietowy. Na płazie zewnętrznym, pod wąsem, trawiony znak przypominający owada, powyżej sierp księżyca i trzy gwiazdy. Na płazie wewnętrznym trawiony symbol słońca. Kształt, rodzaj szlifu i trawione symbole na płazach często stosowane we Francji na przełomie XVIII i XIX wieku. Pochwa z łubek drewnianych, obciągnięta czarną skórą, zszytą pośrodku wewnętrznej strony. Szew ozdobnie zakryty sprężynkami z drutu mosiężnego. Okucia stalowe: długa szyjka, dwie ryfki i wysoki trzewik. Szyjka z wyprofilowanymi gniazdami na wąsy jelca i wyciętym grzbietem. U dołu gniazda, po obu stronach, ozdobna łezka. Ryfki składające się z pierścienia w kształcie motyla, zespolonego ogniwka i ruchomego koluszka od strony grzbietowej. Wysoki trzewik zakończony bardzo wąskim grzebieniem.

48
SZABLA EUROPEJSKA NA WZÓR TURECKIEJ - KILIDŻ, XVIII/XIX W.

dł. całk. w pochwie 983 mm, dł. szabli 960 mm, dł. głowni 814 mm, szer. głowni u nasady 32 mm, gr. grzbietu u nasady 6 mm, krzywizna głowni 58 mm, masa szabli 770 g, masa szabli w pochwie 1435 g

Kup abonament Wykup abonament, aby zobaczyć więcej informacji

Rękojeść otwarta, oprawa stalowa. Jelec prosty, krzyżowy, w przekroju czworoboczny, ze smukłymi wąsami i długimi ramionami zakończonymi kulistymi guzami. Pochylona do przodu kulista głowica z otworem na temblak. Trzon rękojeści wykonany z dwóch okładzin z drewna, przytwierdzonych do trzpienia trzema nitami. Grzbiety okładzin ujęte gładką, stalową listwą. G ł o w n i a ze stali polerowanej, o znacznej krzywiźnie; obustronnie szlifowana w szerokie bruzdy: od strony siecznej - od nasady do pióra, od strony grzbietowej - w szeroką bruzdę, przechodzącą w trzy wąskie bruzdeczki, sięgające także obosiecznego pióra. Sztych asymetryczny, przygrzbietowy. Na płazie zewnętrznym, pod wąsem, trawiony znak przypominający owada, powyżej sierp księżyca i trzy gwiazdy. Na płazie wewnętrznym trawiony symbol słońca. Kształt, rodzaj szlifu i trawione symbole na płazach często stosowane we Francji na przełomie XVIII i XIX wieku. Pochwa z łubek drewnianych, obciągnięta czarną skórą, zszytą pośrodku wewnętrznej strony. Szew ozdobnie zakryty sprężynkami z drutu mosiężnego. Okucia stalowe: długa szyjka, dwie ryfki i wysoki trzewik. Szyjka z wyprofilowanymi gniazdami na wąsy jelca i wyciętym grzbietem. U dołu gniazda, po obu stronach, ozdobna łezka. Ryfki składające się z pierścienia w kształcie motyla, zespolonego ogniwka i ruchomego koluszka od strony grzbietowej. Wysoki trzewik zakończony bardzo wąskim grzebieniem.