Jan Tarasin należy do klasyków współczesnego malarstwa polskiego. Jest uważany za przedstawiciela nurtu zmierzającego do abstrakcji, ale w swojej twórczości nigdy ostatecznie nie zerwał więzi ze sztuką przedstawiającą. Jego wczesne obrazy z lat 50. to przede wszystkim martwe natury komponowane ze zwyczajnych przedmiotów, malowanych w duchu ascetycznego realizmu. Także w litografiach Tarasina z tego okresu pojawiał się realizm - inny od oficjalnie wówczas obowiązującego, wyraźnie egzystencjalny i symboliczny, czego przykładem może być cykl "Nowa Huta i jej mieszkańcy" z 1954 roku. W drugiej połowie lat 50., przedmioty na obrazach Tarasina zaczęły stopniowo tracić swoje podobieństwo do pierwowzorów, pozbywając się powierzchownych skojarzeń i nabierając nowych, własnych cech. Nastąpiło wyraźne odprzedmiotowienie i uabstrakcyjnienie kształtów na płótnach. Pojawiły się układy elementów, które artysta nazywał po prostu "przedmiotami" i umieszczał w umownej, aluzyjnej przestrzeni (m.in. cykle "Uczta", 1957; "Brzeg", 1962-64; "Antykwariat", 1968). Artysta w 1951 roku ukończył malarstwo na krakowskiej ASP w pracowni prof. Zbigniewa Pronaszki. Jako student zadebiutował na I Wystawie Sztuki Nowoczesnej w Krakowie w latach 1948/49. Od 1962 roku był członkiem Grupy Krakowskiej. W 1974 r. podjął pracę pedagogiczną na warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych, a w latach 1987-90 był rektorem tej uczelni. W 1984 otrzymał Nagrodę im. Jana Cybisa. W 1995 w warszawskiej Zachęcie miała miejsce monograficzna wystawa prac artysty.

W 1951 roku ukończył malarstwo w krakowskiej ASP w pracowni prof. Zbigniewa Pronaszki. Jako student zadebiutował na I Wystawie Sztuki Nowoczesnej w Krakowie w latach 1948-49. Od 1962 jest członkiem Grupy Krakowskiej. W roku 1974 podjął pracę pedagogiczną w warszawskiej ASP, a w latach 1987-90 był rektorem tej uczelni. W 1984 otrzymał Nagrodę im. Jana Cybisa. W 1995 w warszawskiej Zachęcie miała miejsce monograficzna wystawa prac artysty.

36
Jan TARASIN (1926 Kalisz - 2009 Warszawa)

Sytuacja, 1986 r.

olej/płótno, 110 x 126 cm
sygnowany l.d. `Jan Tarasin 86`
na odwrociu pieczątka wywozowa oraz nalepka inwentarzowa

Kup abonament Wykup abonament, aby zobaczyć więcej informacji

Jan Tarasin należy do klasyków współczesnego malarstwa polskiego. Jest uważany za przedstawiciela nurtu zmierzającego do abstrakcji, ale w swojej twórczości nigdy ostatecznie nie zerwał więzi ze sztuką przedstawiającą. Jego wczesne obrazy z lat 50. to przede wszystkim martwe natury komponowane ze zwyczajnych przedmiotów, malowanych w duchu ascetycznego realizmu. Także w litografiach Tarasina z tego okresu pojawiał się realizm - inny od oficjalnie wówczas obowiązującego, wyraźnie egzystencjalny i symboliczny, czego przykładem może być cykl "Nowa Huta i jej mieszkańcy" z 1954 roku. W drugiej połowie lat 50., przedmioty na obrazach Tarasina zaczęły stopniowo tracić swoje podobieństwo do pierwowzorów, pozbywając się powierzchownych skojarzeń i nabierając nowych, własnych cech. Nastąpiło wyraźne odprzedmiotowienie i uabstrakcyjnienie kształtów na płótnach. Pojawiły się układy elementów, które artysta nazywał po prostu "przedmiotami" i umieszczał w umownej, aluzyjnej przestrzeni (m.in. cykle "Uczta", 1957; "Brzeg", 1962-64; "Antykwariat", 1968). Artysta w 1951 roku ukończył malarstwo na krakowskiej ASP w pracowni prof. Zbigniewa Pronaszki. Jako student zadebiutował na I Wystawie Sztuki Nowoczesnej w Krakowie w latach 1948/49. Od 1962 roku był członkiem Grupy Krakowskiej. W 1974 r. podjął pracę pedagogiczną na warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych, a w latach 1987-90 był rektorem tej uczelni. W 1984 otrzymał Nagrodę im. Jana Cybisa. W 1995 w warszawskiej Zachęcie miała miejsce monograficzna wystawa prac artysty.

W 1951 roku ukończył malarstwo w krakowskiej ASP w pracowni prof. Zbigniewa Pronaszki. Jako student zadebiutował na I Wystawie Sztuki Nowoczesnej w Krakowie w latach 1948-49. Od 1962 jest członkiem Grupy Krakowskiej. W roku 1974 podjął pracę pedagogiczną w warszawskiej ASP, a w latach 1987-90 był rektorem tej uczelni. W 1984 otrzymał Nagrodę im. Jana Cybisa. W 1995 w warszawskiej Zachęcie miała miejsce monograficzna wystawa prac artysty.