"Patrząc na świat innemi oczami, zwracając świeże spojrzenie, czysto malarskie, na to wszystko, co wśród najbliższego otoczenia nie było poprzednio prawie wcale przez malarzy zauważane - impresjoniści nasi znaleźli cudowny, egotyczny niemal świat odrębnych barw i kształtów w swojskim pejzażu i w polskim ludzie wiejskim. Po cóż mieli śladami Gaugin’a szukać np. dalekiego jakiegoś Tahiti, skoro we własnym kraju odkryli Huculszczyznę, kraj o niesłychanie silnym, odrębnym charakterze, zamieszkały przez lud dorodny, barwnie strojny, trzymający się wiernie dawnej tradycyjni przodków, lud, posiadający niewyczerpaną skarbnice własnej sztuki, własnych motywów zdobniczych, własnej artystycznej kultury.
W tych surowych i pierwotnych, dla malarza niezwykle pociągających właściwościach ludów huculskiego rozmiłował się właśnie i Władysław Jarocki. (…) Lubuje się on w namalowaniu barwnie, nieraz krzykliwie i jaskrawo przyodzianych ludowych postaci, które umieszcza zazwyczaj na pierwszym planie szeroko i dekoracyjnie malowanego pejzażu. Nie należy mu też prawie nigdy na specjalnym podkreślaniu jakiegoś zdecydowanego wyrazu; interesuje go nade wszystko suma charakterów, jaki cechuje najbardziej typowe własności pejzażu polskiego i górskiego ludu, ściśle z tym pejzażem zrośniętego; jedno bez drugiego zdaje się wprost nie istnieć dla oka artysty, stanowiąc dla niego jedną i nierozerwalną malowniczą całość. (…) Odpowiednio wybrany i opracowany motyw posiada u Jarockiego zawsze odrębny, własny, czysto malarski wyraz, odznacza się swoistą siłą - nie życiem i rozmachem, ale cichą powagą, wewnętrzną mocą i skupieniem"
MIECZYSŁAW TRETER, WŁADYSŁAW JAROCKI, DZIEJE SZTUKI W POLSCE. POLSKIE MALARSTWO WSPÓŁCZESNE, WARSZAWA 1928-1932, [W:] ZOFIA WEISS" WŁADYSŁAW JAROCKI", KRAKÓW 2015, S. 86

Władysław Jarocki studiował na politechnice lwowskiej, gdzie uzyskał dyplom inżyniera. Następnie, w 1902 r., rozpoczął studia w krakowskiej ASP u J. Mehoffera i L. Wyczółkowskiego, a w 1906 r. uzupełnił edukację w Académie Julian w Paryżu. Należał do Towarzystwa Artystów Polskich Sztuka oraz Wiedeńskiej Secesji. Był prezesem Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych w Krakowie. Prowadził ożywioną działalność artystyczną i pedagogiczną: w 1921 r. został mianowany profesorem nadzwyczajnym krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych, w latach 1925 - 28 był dziekanem wydziału malarstwa i rzeźby, od 1937 r . był profesorem zwyczajnym malarstwa. Wiele wystawiał w kraju i za granicą. W bogatej twórczości Jarockiego niezwykle istotną rolę odgrywa wątek ludowy. Artysta chętnie malował postaci hucułów i górali podhalańskich w charakterystycznie zdobionych strojach oraz ich tradycyjne obrzędy. Znaczna część jego dorobku artystycznego znajduje się obecnie w wielu muzeach oraz w słynnej Harendzie, zakopiańskiej willi zbudowanej przez młodopolskiego poetę Jana Kasprowicza, teścia malarza.

PODATKI I OPŁATY:
- Do kwoty wylicytowanej doliczana jest opłata aukcyjna. Stanowi ona część końcowej ceny obiektu i naliczana jest degresywnie w zależności od kwoty wylicytowanej: do 100 000 złotych (włącznie) - w wysokości 18%, a powyżej 100 000 złotych - w wysokości 15%.
- Do kwoty wylicytowanej doliczona zostanie opłata z tytułu "droit de suite". Dla ceny wylicytowanej o równowartości do 50 000 EUR stawka opłaty wynosi 5%. Opłata ustalana jest przy zastosowaniu średniego kursu euro ogłoszonego przez NBP w dniu poprzedzającym dzień aukcji.

60
Władysław JAROCKI (1879-1965)

Święto ludowe

olej/płótno, 95 x 96 cm
sygnowany p.d.: 'W. JAROCKI'

Kup abonament Wykup abonament, aby zobaczyć więcej informacji

"Patrząc na świat innemi oczami, zwracając świeże spojrzenie, czysto malarskie, na to wszystko, co wśród najbliższego otoczenia nie było poprzednio prawie wcale przez malarzy zauważane - impresjoniści nasi znaleźli cudowny, egotyczny niemal świat odrębnych barw i kształtów w swojskim pejzażu i w polskim ludzie wiejskim. Po cóż mieli śladami Gaugin’a szukać np. dalekiego jakiegoś Tahiti, skoro we własnym kraju odkryli Huculszczyznę, kraj o niesłychanie silnym, odrębnym charakterze, zamieszkały przez lud dorodny, barwnie strojny, trzymający się wiernie dawnej tradycyjni przodków, lud, posiadający niewyczerpaną skarbnice własnej sztuki, własnych motywów zdobniczych, własnej artystycznej kultury.
W tych surowych i pierwotnych, dla malarza niezwykle pociągających właściwościach ludów huculskiego rozmiłował się właśnie i Władysław Jarocki. (…) Lubuje się on w namalowaniu barwnie, nieraz krzykliwie i jaskrawo przyodzianych ludowych postaci, które umieszcza zazwyczaj na pierwszym planie szeroko i dekoracyjnie malowanego pejzażu. Nie należy mu też prawie nigdy na specjalnym podkreślaniu jakiegoś zdecydowanego wyrazu; interesuje go nade wszystko suma charakterów, jaki cechuje najbardziej typowe własności pejzażu polskiego i górskiego ludu, ściśle z tym pejzażem zrośniętego; jedno bez drugiego zdaje się wprost nie istnieć dla oka artysty, stanowiąc dla niego jedną i nierozerwalną malowniczą całość. (…) Odpowiednio wybrany i opracowany motyw posiada u Jarockiego zawsze odrębny, własny, czysto malarski wyraz, odznacza się swoistą siłą - nie życiem i rozmachem, ale cichą powagą, wewnętrzną mocą i skupieniem"
MIECZYSŁAW TRETER, WŁADYSŁAW JAROCKI, DZIEJE SZTUKI W POLSCE. POLSKIE MALARSTWO WSPÓŁCZESNE, WARSZAWA 1928-1932, [W:] ZOFIA WEISS" WŁADYSŁAW JAROCKI", KRAKÓW 2015, S. 86

Władysław Jarocki studiował na politechnice lwowskiej, gdzie uzyskał dyplom inżyniera. Następnie, w 1902 r., rozpoczął studia w krakowskiej ASP u J. Mehoffera i L. Wyczółkowskiego, a w 1906 r. uzupełnił edukację w Académie Julian w Paryżu. Należał do Towarzystwa Artystów Polskich Sztuka oraz Wiedeńskiej Secesji. Był prezesem Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych w Krakowie. Prowadził ożywioną działalność artystyczną i pedagogiczną: w 1921 r. został mianowany profesorem nadzwyczajnym krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych, w latach 1925 - 28 był dziekanem wydziału malarstwa i rzeźby, od 1937 r . był profesorem zwyczajnym malarstwa. Wiele wystawiał w kraju i za granicą. W bogatej twórczości Jarockiego niezwykle istotną rolę odgrywa wątek ludowy. Artysta chętnie malował postaci hucułów i górali podhalańskich w charakterystycznie zdobionych strojach oraz ich tradycyjne obrzędy. Znaczna część jego dorobku artystycznego znajduje się obecnie w wielu muzeach oraz w słynnej Harendzie, zakopiańskiej willi zbudowanej przez młodopolskiego poetę Jana Kasprowicza, teścia malarza.

PODATKI I OPŁATY:
- Do kwoty wylicytowanej doliczana jest opłata aukcyjna. Stanowi ona część końcowej ceny obiektu i naliczana jest degresywnie w zależności od kwoty wylicytowanej: do 100 000 złotych (włącznie) - w wysokości 18%, a powyżej 100 000 złotych - w wysokości 15%.
- Do kwoty wylicytowanej doliczona zostanie opłata z tytułu "droit de suite". Dla ceny wylicytowanej o równowartości do 50 000 EUR stawka opłaty wynosi 5%. Opłata ustalana jest przy zastosowaniu średniego kursu euro ogłoszonego przez NBP w dniu poprzedzającym dzień aukcji.